Winter (2017) | Ali Smith

review by Kukee

Winter (2017) | Ali Smith

Winter เป็นหนังสือเล่มที่สองในจตุภาคฤดูกาลของอาลี สมิธ ถัดจาก Autumn ที่ติดหนึ่งในห้าเล่มสุดท้ายบุ้คเกอร์ไพรซ์ประจำปีนี้ หนังสือไม่มีตัวละครหรือพล็อตเรื่องเกี่ยวพันกันเลย ยกเว้นโครงสร้างที่หยิบยกสถานการณ์จริง คนจริง การเคลื่อนไหวทางสังคมในโลกปัจจุบันมาประกอบท้องเรื่อง คล้ายคลึงกันตรงธีมห้วงเวลาแห่งยุคสมัยที่ส่งผลกระทบต่อตัวละครต่างรุ่น บรรณาธิการติดตลกว่าเป็นหนังสือแนวสำนักพิมพ์ทดลอง เพราะนักเขียนมีเวลาฤดูกาลหนึ่งในการเขียนให้ครอบคลุมเหตุการณ์จริง สำนักพิมพ์มีเวลาทำงานอีกฤดูกาลให้ออกมาเป็นเล่ม ซึ่งผิดวิสัยการพิมพ์ที่ต้องใช้เวลาเป็นปี

หน้าหนาวของสมิธ ทุกสิ่งตายหมดแม้แต่ความหนาวเย็นเอง สิ่งเดียวที่ยังเริงร่ามีชีวิตชีวาคือโดนัลด์ ทรัมป์ ขึ้นต้นมาก็ฮาเลย โซเฟียหญิงวัยหกสิบปีอดีตนักธุรกิจอยู่ในบ้านสิบห้าห้องนอนที่เมืองชนบทตามลำพัง เธอคุยกับหัวเด็กไม่มีลำตัว เป็นหัวเด็กลอยได้ในคืนก่อนคริสต์มาส เธอรำคาญเสียงระฆังกังวาลเป็นระยะ อากาศชวนหม่นมัว ตู้เย็นไร้อาหาร เอาแต่รอคอยการมาของอาร์ทลูกชาย

อาร์ทหนุ่มนักออน์ไลน์ เขียนบล็อก ”ศิลปะในธรรมชาติ” ชอบใช้ทวิตเตอร์แสดงตัวตน คำนึงช่างรำพึงที่ชาร์ล็อตแฟนเขาบอกว่าจอมปลอม อาร์ทไม่เคยไปไหนหรอกยกเว้นกูเกิ้ลแมพ ทั้งคู่เพิ่งเลิกกัน อาร์ทแสนซื่อไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ เขาเจอกับลักซ์ หญิงสาวนั่งอ่านหนังสือคร่ำเคร่งที่ป้ายรถเมล์ จึงจ้างเธอเป็นชาร์ล็อตเพื่อไปเยี่ยมแม่กับเขา (สองคนนี้ไม่เคยเจอกัน)

ประโยคแรกที่โซเฟียทักทายคือที่นี้ไม่ต้อนรับ ลักซ์เหมือนของขวัญยามสิ้นปี เธอเป็นตัวละครเดียวที่สงบนิ่งมีความคิดเด่นชัดท่ามกลางโลกโกลาหลทั้งที่ชีวิตลำบากมาก เธอบอกให้อาร์ทไปชวนป้าไอริสยอดนักประท้วงมาบ้าน ไอริสเป็นพี่สาวโซเฟีย ทั้งคู่ไม่ถูกกันเลิกคุยกันมานาน อดีตซากหักปรักพังถูกรื้อฟื้น คริสต์มาสไหนไม่รู้ย้อนมาเป็นลำดับ สมิธสนุกกับการเล่าเรื่องเหมือนเดิม ส่วนเราเฉลิมฉลองใดเหล่าจะสนุกเท่าการอิ่มอ่าน

Autumn (2016)