วันเก่า ๆ ของลูกเรือการบินไทยที่เมืองลาฮอร์

ท่ามกลางข่าวลือว่าเราอาจกลับไปนอนค้างที่เมืองลาฮอร์ (Lahore) ประเทศปากีสถานกันอีก ซึ่งข่าวลือก็คือข่าวลือ admin ไม่เชื่อว่าจริงหรอก (แต่ส่วนตัวก็แอบมีความหวังอยู่เล็ก ๆ) เลยขอนำภาพเก่าราวสิบปีที่แล้วมาเล่าสู่กันฟังครับ

ลาฮอร์เป็นเมืองใหญ่ สวยงาม และรุ่มรวยด้วยวัฒนธรรม ด้วยเคยเป็นเมืองหลวงของแคว้นปัญจาบ ซึ่งเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ครั้งอดีต ผู้คนโดยรวมอัธยาศัยดี เป็นมิตร และเห็นคนต่างถิ่นอย่างเราเป็นตัวประหลาด ผู้คนตามถนนชอบรุมล้อมขอจับมือถ่ายรูปด้วย ให้ความรู้สึกโคตรเป็นบุคคลสำคัญเลย 555

เช่น ถ้าเราไปเดินเล่นสวนสัตว์ พวกเขาจะเลิกดูสัตว์ แต่หันมาสนใจพวกเราแทน หรือผู้โดยสารที่นั่งในชั้นธุรกิจ เมื่อรู้ว่าเราลงนอนค้าง เขามักขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารพวกเราซักมื้อ ซึ่งพวกเราไม่ค่อยไปกัน ด้วยไม่ค่อยไว้ใจแขก ร้านอาหารที่เขาพาพวกเราไปมักเป็นร้านอาหารพื้นเมืองรับแขกชั้นดี มีการแสดงระบำรำฟ้อน สาธิตการทำอาหาร ฯลฯ (คงคล้าย ๆ สีลมวิลเลจของเรานี่แหละ) นึกแล้วก็ยังประทับใจไม่รู้ลืม

แต่เนื่องจากมีความขัดแย้งทางด้านการเมืองและศาสนา จึงมีการลักพาตัวชาวต่างชาติ (ชาวตะวันตก) การก่อการร้าย และการวางระเบิดอยู่เนือง ๆ สายการบินของเราจึงงดให้ลูกเรือลงนอนค้างในที่สุด แม่งโคตรน่าเสียดาย

กิจกรรมระหว่างที่เราอยู่ที่นั่นมีอยู่ 2-3 อย่าง อันดับแรกคือไปเดินเล่นช้อปปิ้งกรี๊งเจ็ดสีกันทั้งกลางวันกลางคืนที่ Anarkali Bazaar และ Liberty Market อันเป็นย่านการค้าใจกลางเมือง ของยอดนิยมคือผ้าคลุมเตียง ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าพันคอ ฯลฯ ครั้งหนึ่งที่ admin พาแม่ไปเที่ยว นางหอบผ้าคลุมเตียงกลับมาแจกชาวบ้านเป็นตั้ง ๆ กัปตันฝรั่งของเราในยุคนั้นได้แต่ทำตาปริบ ๆ คิดแล้วก็ขำ

ที่พลาดไม่ได้คือสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม นั่นคือป้อมแห่งเมืองลาฮอร์ (Lahore Fort) มัสยิดบัดชาฮี (Badshahi) และถ้าขยันหน่อย เราอาจนั่งตุ๊ก ๆ ไปถึงสวนชาลามา (Shalamar Gardens) อันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกโลก ซึ่งที่กล่าวมา… ในสายตาเรามันก็งั้น ๆ ไม่ได้น่าสนใจอะไร แต่ต้องไปเห็นซักครั้ง หรือถ้าขยันหน่อย

พวกเราหลายคนมักซื้อทัวร์ไปชมการสวนสนามอันมีชื่อเสียงของทหารปากีสถานและทหารอินเดียกันถึงด่านวากาห์ แม่งโคตรมันเลย

ชีวิตลูกเรือในยุคก่อนช่างมีความสุข รวมกลุ่มกันไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี้ ซึ่งเดี๋ยวนี้ก็อาจมีแบบนี้บ้างนาน ๆ ครั้ง เหตุหนึ่งก็เพราะ internet ใคร ๆ ก็หาข้อมูลไปลุยเดี่ยวได้ และเราไม่ได้ลงนอนกันยาว ๆ ตามไลน์สเตชั่นเหมือนเมื่อก่อนแล้วไง

คิดแล้วเสียดาย… และ admin จำชื่อเพื่อนร่วมทริปในภาพไม่ได้ซักคน 555