Silence in the Age of Noise (2017) | Erling Kagge

review by Kukee

Silence in the Age of Noise (2017) | Erling Kagge

The quieter I became, the more I heard.

ในโลกที่อึกทึกวุ่นวาย สมองคนเราวอกแวกเหมือนลิง เรามักดำเนินชีวิตด้วยโหมดอัตโนมัติ นอน ตื่นเช้า เช็คมือถือ อาบน้ำ กิน ไปทำงาน จิตใจสับสนแม้ภายนอกดูปกติดี เราไม่เคยมีช่องว่าง ไม่เคยหยุดคิด นั่งนิ่ง ๆ เฉย ๆ ยังไม่ได้เลย เราสนใจแต่คำคนอื่น บางครั้งเราต้องการคุณค่าจากการได้รับความยอมรับ

อาร์ลิงก์ คอกเกนั่งทานข้าวกับลูกสามคน อาทิตย์ละครั้งซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนควรวางมือถือแล้วหันหน้าคุยกัน ลูกทำหน้าเบื่อหน่ายไม่มีอะไรจะคุย หนึ่งนาทีนั้นยาวนานเหมือนชีวิตโดนคุกคามด้วยความทุกข์ทรมาน ความเงียบบนโต๊ะอาหารเกิดขึ้นแล้ว

คอกเกบอกว่าเขาไม่ได้แสวงหาความเงียบจากภายนอก ความเงียบที่เขาหมายถึงมาจากภายใน หากเรารู้จักเงียบ คิดน้อยลง เราจะรู้จักตนเองมากขึ้น แต่ก่อนที่จะมาถึงตรงนี้ เขาชอบออกไปฟังความเงียบในธรรมชาติตามประสานักสำรวจ เขาเป็นชาวนอร์เวย์คนแรกของโลกที่พิชิตสามขั้วโลกด้วยการเดินเท้า ยอดเขาเอเวอเรสต์ ขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ เขาเดินทางคนเดียว 55 วันโดยไม่ปริปากสักคำเดียวที่ขั้วโลกใต้ ฟังแต่เสียงความเงียบเย็นช่ำจากสีขาวของน้ำแข็ง

หนังสือพูดถึงความเงียบและเสียงในแง่ปรัชญา เพลง วิถีชีวิต สังคมและวิทยาศาสตร์ มีเรื่องเล่าการทดลองที่จับคนมานั่งนิ่ง ๆ เงียบ ๆ คนเดียวในห้อง 4 ถึง 15 นาที ข้อมูลน่าสนใจคือกว่าค่อนรู้สึกอึดอัด ทนไม่ได้ ผู้ทำการทดลองเลยเสนอการช็อคไฟฟ้าโดยให้กดปุ่มช็อคตัวเอง ครึ่งหนึ่งเลือกที่จะใช้ปุ่มนี้และมีคนหนึ่งกดถึง 190 ครั้ง

มนุษย์เราสามารถสูญเสียสมาธิหลังจาก 8 วินาที ขณะที่ปลาทอง 9 วินาที ผู้เขียนแนะนำว่าปิดจอ ผจญไพร อยู่คนเดียวสักสามสี่วันโดยไม่ต้องพูดกับใครเลย แล้วคุณจะค้นพบตัวตนอีกด้านหนึ่ง เมื่อนั้นคุณจะมีความเงียบได้ตลอดเวลาแม้อยู่ท่ามกลางวงมโหรีแห่งเสียง เป็นหนังสือสั้น ๆ อ่านสบาย สงบและงดงามดี