Pride and Prejudice (1813) | Jane Austen

review by Kukee

Pride and Prejudice (1813) | Jane Austen

I declare after all there is no enjoyment like reading!”

วันนี้ 18/7/1817 ครบรอบ 200 ปี ที่เจน ออสเตนเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 41 ปี หากพูดถึงวรรณคดีอังกฤษ นักเขียนหญิงน้อยคนนักที่จะเข้าทำเนียบคลาสสิก สองร้อยปีที่แล้วเป็นโลกของผู้ชาย วรรณกรรมโลกเขียนโดยผู้ชายทั้งหมดแม้แต่นิยายผู้หญิง มาดามโบวารีโดยกุสตาฟ โฟรแบรต์ อันนา คาเรนนินาของลีโอ ตอลสตอย เข้าถึงหัวจิตหัวใจผู้หญิงได้ดีกว่าผู้หญิงเสียอีก

ข้อน่าสังเกตอีกประการ นิยายสมัยก่อนเขียนละเอียดลออและหนามาก ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ พิมพ์อีกทีเล่มหนาให้อ่านกันจนเลยหน้าหนาว เพราะสมัยนั้นไม่มีสิ่งบันเทิงเริงใจอื่น มีเพียงหนังสือกับตะเกียงให้ความสว่างจิต จนยุคนั้นเรียกนิยายดิกเคนส์หนา ๆ พวกนี้ว่า “นิยายก้นครัว” หลังเลิกงานแม่บ้านพากันอ่านหนังสือตามโคมไฟน้อยแก้หนาว

นักเขียนหญิงอมตะในวรรณคดีอังกฤษเมื่อสองร้อยปีก่อนจึงมีเพียงสาม นามแรกคือเจน ออสเตน เขียนนิรนามในนิยายทุกเล่ม ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือใครจนภายหลัง พี่น้องตระกูลบรองเต้ ชาร์ล็อตต์เขียน “Jane Eyre” เอมิลีเขียน “Wuthering Heights” แอนน์เจ้าของ “The Tenant of Wildfell Hall” ทั้งสามใช้นามปากกาผู้ชายทั้งหมด

George Eliot ร่าย “Middlemarch” แต่คนเขียนคือแมรี่ แอน อีวาน โลกของผู้หญิงยุคนั้นไม่ได้รับการยอมรับ แต่คมคิดในนิยายเหล่านี้ ผู้ชายเขียนไงก็คงไม่มีวันเลียนแบบได้ ชวนอ่านงานป้า ๆ แอดเก็บทุกเล่ม ตามประสาหนึ่งในดวงใจคือเธอ

ฉลองงานสองร้อยปีเจน ออสเตนที่วินเชสเตอร์