Never Any End to Paris (2003) | Enrique Vila-Matas

review by Kukee

Never Any End to Paris (2003) | Enrique Vila-Matas

I went to Paris and was very poor and very unhappy.

Never Any End to Paris มาจากบทสุดท้ายใน Moveable Feast ปารีสไม่สิ้นสุดของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ บันทึกความทรงจำยุค 1920s ซึ่งแม้เขาจะจนก็มีความสุขดี แต่สำหรับบีย่า-มาต้าส์แล้วปารีสแสนรักมีแต่ความจนและความทุกข์เป็นสรณะ แถมโรคปอดบวมตามมาเป็นครั้งคราว

นิยายกึ่งอัตชีวประวัติคือนิยามที่ผู้เขียนจำกัดความไว้ คนเล่าเรื่องเป็นนักเขียนที่มีเฮมิงเวย์เป็นไอดอล เขากินจนท้วม ดื่มเบียร์ไว้เครา หาแรงบันดาลใจในปารีสด้วยความหวังว่าจะเขียนนิยายดังสักเล่ม เขาอยู่ห้องใกล้กับมาร์เกอริต ดูราส (คนเขียน The Lover) เดินสวนตรงบันไดเป็นประจำ (ชีวิตจริงบีย่า-มาต้าส์ตอนอายุยี่สิบกว่ามาอยู่ปารีสช่วง 70s คลุกคลีกับดูราสและเหล่านักเขียนชื่อดัง โรล็องด์ บาร์ตส์, จอร์จ เปอเรค, แซมมวล เบกเกตต์) เขาบอกดูราสว่ากำลังเขียนเรื่องจดหมายฆาตกรที่หนังสือจะฆ่านักอ่านทุกคนให้ตายในตอนจบ ดูราสดูอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนตอบว่าเป็นไปได้หากธนูแหลมคมพุ่งตรงจากหนังสือปลิดขั้วหัวใจนักอ่านโดยไม่ทันตั้งตัว ควรจะฆ่านักอ่านด้วย textual effect.. เราหรือหัวเราะจนแทบจะตกเก้าอี้

หลังจากนั้นดูราสเขียนกระสุนใส่กระดาษเหมือนใบสั่งยา แนะนำการเขียนสั้น ๆ 13 ข้อ หนังสือพูดถึงการเขียนในหลายมุมมอง โลกวรรณกรรม ความทะเยอทะยานในวัยฉกรรจ์และความรักในปารีส อารมณ์ขันคือความบันเทิงสูงสุดจากหนังสือเล่มนี้ หยิบมาอ่านใหม่ก็ยังเพลิดเพลินดี