Ghachar Ghochar (2017) | Vivek Shanbhag

review by Kukee

Ghachar Ghochar (2017) | Vivek Shanbhag

When you have no choice, you have no discontent either.

“กาชาร์ โกชาร์” เป็นคำแต่งขึ้นเองของตัวละครหนึ่งในเรื่อง หมายถึงสถานการณ์ยุ่งเหยิงขมวดปม พัวพันจนแกะไม่ออก เริ่มเรื่องที่พระเอกไร้นามนั่งดื่มกาแฟในร้านที่ต้องแวะมาทุกเช้า พูดคุยกับวินเซนต์พนักงานเสิร์ฟ ผู้ปลดปล่อยให้เขาสบายอารมณ์แม้เพียงชั่วครู่ชั่วยามก็ตาม อย่างน้อยได้ลืมปัญหาครอบครัวที่หลีกหนีไม่พ้น

ครอบครัวนี้อยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ อัดแน่นห้าคน พ่อ แม่ น้องสาวและตัวเขา พ่อเป็นเซลล์แมนเลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนในบ้านรวมถึงอาที่ใกล้จะเรียนจบ ความยากจนทำให้รู้จักประหยัด เงินทุกบาทถูกปรึกษาจัดสรรอย่างระมัดระวัง ความยากลำบากหล่อหลอมความสนิทสนมผูกพัน ไม่มีใครอยากได้อะไรเกินควร ไม่เช่นนั้นจะริดรอนสิทธิ์ของคนที่เหลือ

จนวันหนึ่งพ่อตกงาน อาเลยชวนทำธุรกิจเครื่องเทศ แบ่งหุ้นกันครึ่งหนึ่งแต่ใช้เงินทุนพี่โดยน้องทำงานทั้งหมด กิจการดีวันดีคืนเงินทองไหลมา พวกเขาย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ ซื้อข้าวของเครื่องใช้มากมาย อาเปลี่ยนสถานะมาเป็นมือหนึ่งมีอำนาจและบทบาทในครอบครัว ทุกคนต่างเกรงใจตามวิถีชีวิตกงสีแบบอินเดีย

แต่ละครอบครัวย่อมมีทุกข์และสุขไม่เหมือนกัน พระเอกเริ่มมีปัญหาเมื่อเขาแต่งงานเข้าบ้าน มีฉากหนึ่งภรรยาร้องไห้ถามว่าทำไมถึงโหดร้ายนัก คอยแต่จะฆ่ามดที่ไม่ทำร้ายเขาสักนิด พระเอกงุนงงว่าจะอธิบายประวัติมดในบ้านสมัยยังจนอย่างไรดี ผู้เขียนพรรณาปัญหามดในครอบครัวสนุกสนานไปสี่หน้าเต็ม แต่พูดอย่างไรคนนอกก็คงไม่เข้าใจ ความเข้มข้นเพิ่งเริ่มต้น แอนนิต้าเข้ามาสั่นคลอนเสถียรภาพในครอบครัวเดิม วาทะร้อนแรงระหว่างผู้หญิงเหมือนสงครามโลก สุดท้ายแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?

พระเอกบอกว่า.. ไม่ใช่เราหรอกที่ควบคุมเงิน แต่เป็นเงินต่างหากที่ควบคุมเรา ตอนมีน้อยมันมักจะเชื่อง พอมีเยอะขึ้นเงินกลับมาบ่งการชีวิต.. ครอบครัวนี้ตกเป็นเหยื่อแห่งความเห็นแก่ตัวในใจ ชีวิตน้อยนักมักเป็นเช่นนี้ ได้อย่างก็ต้องเสียอย่างเสมอ

หนังสือหนาเพียงร้อยหน้า สั้น คม ปราดเปรื่อง ไร้สิ่งฟุ่มเฟื่อยในคำเขียนมีแต่สิ่งที่จำเป็นเท่านั้น เรื่องสั้นชั้นดีเป็นเช่นนี้เอง