Catalogue of Death | Bunpei Yorifuji

Catalogue of Death | Bunpei Yorifuji “สูตรสุคติ” แปลโดย ณัฐพงศ์ ไชยวาณิชย์ผล

ชาวหมู่เกาะคิริวินา เชื่อว่าเมื่อตายไป พวกเขาจะย้ายไปใช้ชีวิตตามปกติที่เกาะข้าง ๆ พออายุมากขึ้นค่อย ๆ ลอกคราบในทะเล กลายเป็นเด็กทารกที่มีพาหนะเป็นใบมะพร้าว ลอยตุ๊บป่องกลับมาเริ่มชีวิตใหม่ยังเกาะเดิมที่จากมา เป็นรูปแบบการตายที่สบายดี

การอ่านเรื่องความตายในทางธรรม อย่างที่ท่านพุทธทาสเคยกล่าวไว้เป็นการหัดตายก่อนตาย ให้เข้าใจธรรมชาติของความตายว่าเป็นเรื่องธรรมดา ซึ่งแท้จริงที่สุดและหนีไม่พ้น

มีหนังสือหลายเล่มที่พูดถึงความตาย เช่น “วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี่” (Tuesdays with Morrie) ของ มิตช์ อัลบอม (Mitch Albom) มีตอนหนึ่งศาสตราจารย์มอรี่ ต้องการจะจัดงานศพตัวเองขณะยังมีชีวิต เขาบอกว่าถ้าตายไปแล้วจะเหมือนในหนัง คือไม่รู้ว่าคนอื่นรำลึกถึงอย่างไร เขาอยากฟังชัด ๆ เลยเป็นงานศพที่คนอื่นพากันเศร้าแต่มอร์รี่นั้นชอบใจมาก

อีกเล่มหนึ่ง “The Last Lecture” เขียนโดยศาสตราจารย์ แรนดี้ เพาซ์ (Randy Pausch) ซึ่งให้ข้อคิดมากมายในการดำเนินชีวิต ส่วนเล่มที่สามเพิ่งออกไม่นานนี้ “เมื่อลมหายใจกลายเป็นอากาศ” (When Breath Becomes Air) ของพอล กาลนิธิ (Paul Kalnithi) ผู้เขียนเป็นนายแพทย์เลยเล่าการเผชิญหน้ากับความตายในเชิงวิทยาศาตร์ ก็ชวนใจหายอยู่บ้าง แต่สิ่งหนึ่งก็คือหนังสือทุกเล่มเป็นแรงบันดาลใจให้เราหัดใช้ชีวิตอย่างมีความสุข (มีแปลภาษาไทยทั้งสามเล่ม)

บางคนอาจไม่ชอบฟังเรื่องความตาย จะว่ายอมรับไม่ได้ หนีความจริงไม่พันหรือกลัวก็ตาม เพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเราคุยเรื่องสังขารไม่นานนี้ เธอบอกจะอยู่จนอายุเก้าสิบ ข้าพเจ้าได้แต่หัวเราะเบา ๆ บอกว่าอยู่ไปคนเดียวเถิด แต่ดูท่าแล้วเธอน่าจะอยู่ได้นาน เพรารู้ว่าอยู่เพราะอะไร ประกอบกับความเป็นคนอารมณ์ดีมีอารมณ์ขัน ลึก ๆ แล้วเธออาจเข้าใจความตาย เลยใช้ชีวิตด้วยการมองข้ามความทุกข์แบบไม่ยึดติดและสุขสบายดี