ลงจากเครื่อง แอดนั่งเหม่อมองชมวิวทิวทัศน์อันคุ้นเคยภายในสนามบิน จนรถบัสรับส่งลูกเรือแล่นเฉียดทะเลสาบโอพีซี (OPC lake) ผ่านโค้งสวัสดี ไม่ทันที่รถบัสจะจอดสนิท พวกเรายกมือไหว้ร่ำลากันตามประเพณี

เข้าคิวเซ็นชื่อเข้าเมือง
ยืนรอรับกระเป๋าใบใหญ่
ให้ทิปพนักงานยกกระเป๋า
เสร็จแล้วก็ไหว้กันอีก
ภายใน 5 นาทีนี้ เราน่าจะไหว้กัน 3-4 รอบเข้าให้แล้ว

ง่วง รับกระเป๋าเสร็จ แอดรีบเดินลากกระเป๋าเข้าลิฟท์ร่วมน้องสจ๊วตคนหนึ่ง เขารีบ แต่ยังมีน้ำใจถามไถ่กดลิฟท์ให้ คงเห็นแอดกำลังวุ่นวายกับกระเป๋าที่ลากมานั่นแหละ

อ้าวพี่นี่เอง… น้องทักเมื่อเห็นหน้าแอดชัด ๆ
เอ่อ… ครับ หวัดดีครับ งง ๆ คือแอดไม่รู้จักน้องเค้าไง
ผมเป็นเฟรนด์พี่ในเฟซ ชอบเวลาพี่โพสต์จังเลย
แม่งโคตรเท่
พี่แม่งโคตรเจ๋ง
ฯลฯ

โถ… จะโลกสวยอะไรเบอร์นั้นพ่อคุณ อยากสารภาพว่าเตตัสในเฟซของแอดเต็มไปด้วยเรื่องราวตอหลดตอแหลไร้สาระทั้งนั้น
……………………

ลิฟท์เปิด น้องสจ๊วตเดินลากกระเป๋าไปทางซ้าย ส่วนแอดเลี้ยวไปทางขวา เพื่อจะพบว่าหารถตัวเองไม่เจอ แอดเดินหมุนไปหมุนมาหารถอยู่แถวนั้น น้องสจ๊วตที่เจอกันตะกี้ขับรถสวนมาพอดี

อ้าว… หารถไม่เจอเหรอพี่คนเก่ง? (น้ำเสียงน้องเค้าเยาะเย้ยกูชิบหาย)

ว่าแล้วเขาก็ออกรถจากไป…

ไอ้ชิบหาย… แอดขมุบขมิบด่าไล่หลัง แค่หารถไม่เจอแค่นี้ net idol แม่งถูกเทกลายเป็น net ไอเด้าเลยเหรอวะ