หิมาลัยต้องใช้หูฟัง | คัมภีร์ สรวมศิริ

review by Surapun Poomkaew

หิมาลัยต้องใช้หูฟัง | คัมภีร์ สรวมศิริ

บันทึกการเดินทางของหมอไทยที่ไปเป็นหมออาสาตรวจรักษาผู้คนในถิ่นทุรกันดารบนเทือกเขาหิมาลัยในอินเดีย

ความลำบากไม่ทำให้เขาย่อท้อแม้จะต้องผจญกับหลายสภาพการเดินทางทั้งทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ ต้องนั่งรถกระบะทุลักทุเล เพื่อเข้าไปในพื้นที่แถมเดินเท้าขึ้นเขากันอีกหลายกิโล เหนื่อยจนต้องแสร้งหยุดพักโดยทำทีว่าอยากถ่ายรูป เพื่อให้หายหอบ

บรรยายได้อย่างชวนนึกภาพตามว่า “ถึงตอนนี้เราก็บอกลาความเจริญอย่างเป็นทางการแบบเต็มตัวแล้ว หลังจากนี้จะไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีตึกให้หลบแดดหลบฝน (พูดยังกะจะมีฝนตก?) ไม่มีรถยนต์ให้นั่ง และที่สำคัญคือ ไม่มีห้องน้ำแบบที่เรียกได้เต็มปากว่าห้องน้ำอีกต่อไป”

ถึงกระนั้นทีมแพทย์ผู้อาสามาทำงานนี้จากทั่วโลกก็ไม่ได้ย่อท้อต่ออุปสรรคเหล่านั้น กลับมองเป็นเรื่องที่ท้าทายและเติมความมุ่งมั่นที่จะออกไปช่วยผู้คนที่รออยู่ การเล่าถึงส้วมหลุมและความยากลำบากในการกินการอยู่กลับเป็นแบบสบาย ๆ อย่างคนมองโลกด้านบวก มีแอบประชดประชันบ้างพองามขนาดที่อ่านแล้วเรียกรอยยิ้มมุมปากบ่อย ๆ

แอดมินไปเจอหนังสือเล่มนี้ยืนยิ้มอยู่บนหิ้งในร้านขายหนังสือ สะดุดตากับนามสกุลจึงคว้ามาจ่ายตังค์เพื่อรอคิวอ่าน (ก็ถูกโลกโซเชียลแย่งคิวไปซะเกือบหมดนี่นะ) ที่ว่านามสกุลคุ้นตานั่นย้อนไปถึงสมัยเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยติดเทือกเขาแนวเดียวกับหิมาลัยนี่ล่ะ

อาจารย์ผู้เป็นโค้ชสอนซอฟท์บอลได้พาเด็กชายตัวกระจ้อย ยังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลมานั่งหมุนลูกเล่นรอคุณพ่อซ้อมให้พี่ ๆ อย่างเราอยู่ข้างสนาม พี่ ๆ ต้องซ้อมเพื่อเป็นตัวแทนไปแข่งกีฬามหาวิทยาลัยกันจนเย็นย่ำค่ำมืด เด็กชายเก๋อตัวน้อยก็ไม่เคยงอแงเลย เป็นภาพที่จำติดตา เผลอแผลบเดียวเด็กชายในวันนั้นเติบโตจนมาเป็นอาจารย์หมอในวันนี้ซะแล้ว โลกหัดหมุนช้า ๆ ลงหน่อยได้มั้ย มนุษย์ป้าอย่างเราชักจะเวียนหัว ตามไม่ค่อยทัน (ฮา)