ให้บริการผู้โดยสารเสร็จเรียบร้อย ลูกเรือก็เมาท์มอยกันไปเรื่อยเปื่อย สจ๊วตเฒ่าอย่างพี่ต๋อม (นามสมมติ) ก็อยากทำความรู้จักกับน้องแอร์เด็ก ๆ หน้าใส ๆ

พี่ต๋อม >> หน้าตาหนูนี่คุ้น ๆ เหมือนแฟนเก่าพี่เลย (เริ่มก็มุขควายเลยนะ)
กิฟท์ซ่า >> จริงดิพี่
พี่ต๋อม >> จริงดิ น่ารักเหมือนกันด้วย หน้าหวาน ๆ เรียว ๆ มีลักยิ้มเหมือนหนูนี่แหละ (ตอแหล เมียมรึงย์หมวยชัด ๆ แถมหน้ากลมยังกะพระจันทร์วันเพ็ญ)

กิฟท์ซ่า >> แล้วเลิกกันไปแล้วเหรอพี่
พี่ต๋อม >> เค้าไปเรียนต่อที่เมกาแล้วได้แฟนใหม่ที่โน่น ดูสิทิ้งให้พี่เศร้าเหงาด้วยอยากมีใครเป็นเพื่อน (ไอ้เรื่องตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จนี่ไม่มีใครเกิน เมียก็เลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านนั่นแหละ)

กิฟท์ซ่า >> เฮ้ยยยยยยพี่จบสวนฯ เหรอ (จะแปลกใจไรปานนั้น)
พี่ต๋อม >> เออไมอะ (เริ่มใจเสีย แฟนน้องเค้าคงจบสวนเหมือนกันชัวร์)

ที่น้องเค้ารู้เพราะเข็ดกลัดเนคไทของพี่ต๋อมแกเป็นรูปเสมาแบ่งครึ่งสีชมพู-ฟ้า ในนั้นบรรจุตัวอักษร OSK ศิษย์เก่าสวนกุหลาบวิทยาลัยนั่นเอง..

กิฟท์ซ่า >> พ่อหนูก็จบสวนฯ เหมือนกัน
พี่ต๋อม >> เกษียณแล้วสิ (คิดในใจไม่เห็นเป็นอะไร จีบต่อได้ พ่อน้องเค้าอย่างต่ำต้องมี 60 กว่า)
กิฟท์ซ่า >> เฮ้ยยยยัง ๆๆๆ พ่อหนูรุ่น 96 พี่รุ่นไรอะ
พี่ต๋อม >> (ชิบหายและ พ่อน้องแก่กว่าเราแค่เจ็ดปี) เออ ๆๆๆ เหรอ ๆ งั้นพี่ฝากหวัดดีพ่อหนูด้วยนะ ไปล่ะ…

ว่าแล้วอีย์พี่ต๋อมก็สะบัดบ๊อบเข้าครัว ทิ้งให้น้องกิฟท์ซ่านั่งมองตามไปอย่างงง ๆ