เพื่อน ๆ ลูกเรือหลายคนที่ไม่ได้ยึดอาชีพหิ้วของมาขาย… คงมีประสบการณ์อันขมขื่นเกี่ยวกับการรับฝากซื้อของจากเพื่อนสนิทมิตรสหายกันไม่มากก็น้อย…

เพราะท่านเหล่านั้น… มักคิดเอาเองว่า เมื่อเราก้าวเท้าออกหน้าโรงแรมเพียงสองก้าว ก็จะเจอร้าน brand name กระเป๋า นาฬิกา เสื้อผ้า ซื้อหากันง่าย ๆ

(มัน) หารู้ไม่ว่า… โรงแรมของพวกเรามักอยู่ในดงหญ้าป่าเขา บ้างก็ห่างไกลตัวเมือง (ก็ราคาค่าห้องมันถูกน่ะสิ) แต่พวกเราก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจ (ทั้งที่ไม่ได้อะไรซักบาท) … บ้างก็ลุยหิมะ ฝ่าดงขอทาน ฝ่าพวกดักจี้ลักเล็กขโมยน้อย บ้างต้องเดินตากแดดอันร้อนระอุ บ้างต้องต่อรถไฟ 5 ทอด (ค่ารถไฟมึงออกให้กูบ้างไม๊) บ้างก็ไปเข้าคิวหน้าร้านกระเป๋าเป็นชั่วโมง ๆ ตากหิมะและความหนาวจนเป็นไข้ปอดบวม ฯลฯ เพื่อที่จะไปซื้อของตามที่ได้รับออร์เดอร์…

อย่างเมื่อวาน… ขอสมมตินามตามท้องเรื่อง…

ตู่ >> เฮ้ยสบายดีเปล่าเพื่อน
ต๋อม >> สบายดี ขอบใจนะเพื่อน

ตู่ >> ฝากซื้อของหน่อย (อ้าวเหี้ยนั่นไง กูว่าแล้วไม่มีผิด ชั่วนาตาปีมึงเคย line ทักกูที่ไหน) แต่จริง ๆ แล้วเพื่อเพื่อนไม่มีปัญหาหรอก เล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วยถือช่วยหิ้วกันได้
ต๋อม >> เอาดิ ฝากซื้อไรเพื่อน
ตู่ >> เอ่อ ขอคิดก่อน (โห นี่มึงตั้งใจมาเป็นหน้ากระดาษเลยสินะ)
ตู่ >> แซลมอนสเปรดนะ…
ต๋อม >> ไรนะ
ตู่ >> แซลมอนสเปรด…
ต๋อม >> มันคือเหี้ยไรแซลมอนสเปรด (คือก็พอเข้าใจ แต่อยากรู้มันเป็นไง หลอด ขวด สี รุ่น รส ฯลฯ)

อธิบายกันกว่าจะเข้าใจใช้เวลาเกือบชั่วโมง… คือกูไม่เข้าใจว่า อีพวกฝากซื้อของนี่มันนึกว่าเราจะรู้จักข้าวของทุกอย่างในโลกหรือยังไง ขวด ฉลาก ตัวอย่าง รูปอะไรก็ไม่ส่งมา ซื้อผิดเป็นความซวยของกูอีก…

ตู่ >> เอา 10 หลอดเลยนะ
ต๋อม >> มันหลอดประมาณเท่าไหร่วะ (กะจะได้เตรียมเงินไปถูก)
ตู่ >> คิดเป็นเงินไทยประมาณหลอดละ 170
ต๋อม >> ที่วิลล่ามีเปล่าวะ
ตู่ >> มีแต่แพง… แม่งขายหลอดล่ะ 180
ต๋อม >> สัดดดดด เหยดดดดดดด ต่างกันหลอดละ 10 บาท แล้วมึงให้กูไปซื้อถึงสวีเดนเนี่ยนะ (อดไม่ได้ต้องด่าออกอากาศ) เหยด ๆๆๆๆ มรึงย์รีบไปวิลล่าตอนนี้เลยนะ ไปเหมาแม่งมาซัก 2 โหล แล้วมรึงย์ส่งเลขบัญชีมา เดี๋ยวกูโอนเงินส่วนต่างให้

ฉุนขาดแล้วก็ปิดฝา notebook ดังโครม…