ลายกินรี | พงศกร

review by Jirapun Poomkaew

ลายกินรี | พงศกร

ใครเป็นบ้าง? หนังสือที่มีลายเซ็นผู้เขียนจะถนอมเป็นพิเศษ เก็บแบ่งไว้อีกชั้นนึงโดยเฉพาะ เพราะความพิเศษนี้ เวลาอ่านเหมือนมีความผูกพันเชื่อมต่ออารมณ์กับผู้เขียนราวรู้จักเป็นการส่วนตัว

“ลายกินรี” ไม่ใช่ ๑ ในนิยายซีรีส์ผ้าเหมือนกลกิโมโนที่สนุกตื่นเต้นจนต้องตามติดไปถึงหน้าจอทีวีเมื่อเค้านำไปทำเป็นละครจอแก้ว แต่กลับเป็นนวนิยายสืบสวนสอบสวนอิงประวัติศาสตร์ในสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ลงให้อ่านในนิตยสารพลอยแกมเพชรได้เพียง ๘ ตอนก็ถึงกาลบอกลาของนิตยสาร ทำให้ต้องไปวิ่งหาซื้อฉบับรวมเล่มมาต่อเนื่องความสนุก

การใช้ภาษาก็ใช่ว่าจะโบราณจนน่าเวียนหัวแบบนิยายพีเรียดทั่วไป
เอามาให้ชิมสักตัวอย่าง บางตอน

“ท่าทางจะเมาตกคลองล่ะสิ”เฒ่าสุขสันนิษฐาน
“แต่น้ำตื้นแค่นี้ไม่น่าจะถึงตาย”
“ตลิ่งลื่นละมัง” นางนอมสันนิษฐาน

เมื่อคืนที่ผ่านมาฝนตกหนัก หากฝรั่งผู้นี้ออกไปดื่มเหล้าขากลับมาอาจจะลื่นล้ม พลัดตกคลองจนเป็นเหตุให้เสียชีวิต

แต่จะว่าไปก็น่าประหลาดใจอยู่มิใช่น้อย ฝรั่งร่างยักษ์ออกไปดื่มเหล้าทำไมในคืนวันฝนตกหนักแถมน้ำในคลองลึกแค่อก คนรูปร่างสูงใหญ่แบบนี้ไม่น่าที่จะจมน้ำตายได้ง่าย ๆ

แต่ที่สร้างความประหลาดใจให้กับสองผัวเมียมากที่สุดก็คือเครื่องแต่งกายของคนตาย…แม้ฝรั่งที่เฒ่าสุขเพิ่งลากขึ้นมาจากน้ำนั้นจะเป็นบุรุษเพศก็จริง…แต่เขากลับห่มสไบนุ่งซิ่นยาวเหมือนกับสตรีไม่มีผิด!