เรื่องจริงจากบนเครื่อง ต่อเนื่องมาถึงโรงแรมกลางเมืองภูเก็ต ไม่ขำนะย์ เล่าสู่กันฟังเฉย ๆ… ป.ล เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นครั้งนึงแล้วเมื่อหลายปีก่อน… แหม่ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเกิดขึ้นซ้ำอีก…

…………………………..

บินในประเทศหลายตุ๊บ (landing) อาจปวดหัวหน่อยเพราะต้องบินขึ้น ๆ ลง ๆ แต่เมื่อถึงสนามบินภูเก็ตแล้ว นั่นหมายความว่าพวกเราจะได้พักผ่อนกันสบาย ๆ ตกเย็นก็นัดหมายไปกินอาหารทะเลอร่อย ๆ กัน ชีวิตลูกเรือการบินไทยยามหลังเลิกงานมันเป็นอะไรที่น่าอิจฉาจริง ๆ นะนี่พูดเลย

ขึ้นรถตู้จับจองที่นั่งกันเรียบร้อย ทุกคนก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น บ้างก็ใส่หูฟัง ๆ เพลงที่ชอบ แต่ส่วนใหญ่ก็ไลน์ทักทายกับเพื่อน ๆ แฟน ๆ บรรยากาศในรถจึงตกอยู่ในความเงียบ …

ผมนั่งติดกับน้องแอร์ที่สนิทสนมกันตามสมควรคนนึง เธอเคยเป็นนางแบบให้เว็บไซต์ thaicabincrew.com ด้วยนะย์ สมมตินามตามท้องเรื่องว่าชื่อก๊อกแก๊กก็แล้วกัน… เธอ

นั่งติดหน้าต่าง ก้มหน้าก้มตาเล่นเฟสหาเรื่องด่าผู้ชายอะไรไปตามเรื่อง ส่วนผมซึ่งนั่งติดกัน ก็ก้มหน้าก้มตาเล่นเฟสอะไรของผมไป …เรียกว่าผมกับน้องก๊อกแก๊กนี่ก็เจอกันแต่ในโลก social ส่วนในชีวิตจริงนี่เราแทบไม่ได้คุยกันเลย… ตรงนี้แอบเศร้านิดนึงนะย์…

…………………………..

รถตู้ของเราเดินทางออกจากสนามบินภูเก็ตมาไม่ไกล คะเนว่าครึ่งทางก็แล้วกัน น้องก๊อกแก๊กก็เงยหน้าขึ้นมาจากมือถือ และพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ… (จริง ๆ เธอคุยกับผมนี่แหละ แต่ก็ได้ยินไปทั้งคันรถ)…

ก๊อกแก๊ก >> พี่ต๋อม ๆ
ผม >> อือ มีไรก๊อกแก๊ก…
ก๊อกแก๊ก >> ท่านเก่งเนอะ
ผม >> (อย่างงง อะไรของเอ็ง) ท่านอะไร อะไรเก่งวะแก๊ก พูดไม่รู้เรื่อง
ก๊อกแก๊ก >> ย่าโมไง ท่านเก่งมาก ๆ เลยนะ กล้าหาญมาก ๆ เลยด้วย

ผม >> (อย่างงง โคตรงง) ย่าโมไรของแกวะแก๊ก…

เธอพะยักพะเยิกให้ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถแทนคำตอบ….

…………………………..

อ้อ……. ผมมองออกไป และยกมือไหว้แทบไม่ทัน…

รถตู้ของเรากำลังผ่านเมืองถลาง… ตรงกลางถนนที่เป็นวงเวียนนั่นมีอนุสาวรีย์ของท่านท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทรตั้งอยู่….

….เหนื่อยนะย์…. อันนี้กรูย์คิดในใจ …ไม่อยากเผยฟามในใจให้ก๊อกแก๊กรู้….