บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร | กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

review by Kukee

บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร | กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

วันดีคืนดีก็เคยมีที่พวกเขาบุกเข้ามาในบ้านพักของผมพร้อมปืนลูกซองยาว กระชากลูกเลื่อนให้หวาดเสียวเล่นอยู่กราว ๆ ลมปากเหล้าขาวหึ่ง พยายามคาดคั้นเอาให้ได้ว่าผมมาจากหน่วยงานองค์กรไหน ดีที่ตอนนั้นผมมีผลงานรวมเล่มของตัวเองแล้ว จึงหยิบมาให้ดูเป็นหลักฐาน พร้อมควักบัตรประจำตัวประชาชนออกมายืนยัน

นี่นับเป็นข้อดีประการหนึ่งสำหรับคนที่ใช้ชื่อจริง นามสกุลจริงเป็นชื่อในทางการเขียน “เขียนหนังสือหรือ?” เขาเทียบภาพผมในปีกปกหนังสือ มองเทียบกับภาพในบัตรประชาชน

“พี่ก็เคยอ่านนะพวกกลอนอะไรพวกนี่ พระอภัยมณียังท่องได้เลย น้องเป็นนักเขียน เคยได้เจอกับสุนทรภู่ไหม? เคยกินเหล้าด้วยกันมั้ย?”…

นับวันข่าวนักเขียนมาพำนักอยู่ในหมู่บ้านยิ่งเลื่องลือไปไกล วันหนึ่งผมแขวนเปลนอนอ่านหนังสืออยู่บนระเบียงหน้าบ้าน มีกะบะแล่นเข้ามาจอดเทียบ ชายวัยกลางคนโผล่ใบหน้ายิ้มแย้มออกมา พลางถาม “น้องที่เป็นนักเขียนใช่ไหม?”

เพียงแค่ผมพยักหน้ารับ พี่แกก็เปิดประตูรถก้าวลงมา ขนกระดานไม้อัดแผ่นใหญ่และกระป๋องสีน้ำพลาสติกอีกสี่กระป๋องมาไว้บนระเบียง “พี่จะเปิดร้านอาหารในตลาด น้องช่วยเขียนเมนูติดฝาร้านให้หน่อย เอาหลาย ๆ สีเลย”

นั่นนะสิ- แล้วนักเขียนคืออะไร

การชวนอ่านที่ดีที่สุดคืออ่านตัวอักษรของนักเขียน วันดีคืนดี เราก็หลงรักเขา..

เรื่องราวครื้นเครงของคนในหมู่บ้านเรียกรอยยิ้ม ถ้อยคำบรรจงอุดมอ่านและมุ่งมั่นในวิถีนักเขียนจนชวนประหวัด อดคิดตามไม่ได้ว่าการเป็นนักเขียนนี้ยากลำบากแท้ ไม่สบายเหมือนนักอ่านเลยแม้แต่น้อย น่าแปลกตรงที่ว่าเป็นเล่มแรกที่ได้อ่าน ทั้งที่รู้จักมาเขามานานหลายทศวรรษ

คนแกงส้มประจำหมู่บ้าน เราอยากไปดูเครื่องครัวในอักษรทุกเล่มของเขานัก อ่านแล้วอิ่มจริง ๆ

บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร เป็นความเรียงเชิงบันทึกทัศนะของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ นักเขียนรางวัลซีไรต์ปี 2539 ที่ไปใช้ชีวิตบนแผ่นดินอื่นในหุบเขาเพื่อการเขียนวรรณกรรมถึง 7-8 ปี รวมเล่มครั้งแรกเมื่อปี 2544