จดหมายถึงเพื่อน (พ.ศ. 2554) | กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

review by Kukee

จดหมายถึงเพื่อน (พ.ศ. 2554) | กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

“คุณเอ๋ย มิตรภาพของคนนั้นสำคัญที่เรื่องจิตใจ ต้องจริงใจต่อกัน ยิ่งเราอยู่ในวันนี้แล้วก็ยิ่งจะยึดถือสิ่งนี้ว่าสำคัญ เพราะลงได้คบหากันโดยไม่รู้สึกถึงความจริงใจ ผมว่า ก็คงไม่รู้จะคบกันไปได้อย่างไร นอกจากอย่างเดียวคือหวังพึ่งพิงผลประโยชน์กัน แต่ผมไม่มีผลประโยชน์กับใครทั้งนั้น”

กนกพงศ์เป็นคนเขียนจดหมายอ่านสนุก ทั้ง ๆ ที่การเขียนจดหมายเป็นเรื่องส่วนตัว ใครไม่อยู่ในแวดวงก็คงไม่รู้จัก จดหมายของเขาเหมือนบันทึกประจำวัน มีชมหรือนินทาเพื่อนอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่สาระสำคัญอะไร

สิ่งที่ปรากฎในหนังสือคือจิตวิญญาณนักเขียน พูดถึงวรรณกรรมที่ชอบไม่ชอบ ชีวิตชาวบ้าน การปลูกผักกูด ทำสวน ขับรถไปร้านหนังสือ เรื่องการเขียนของเขาและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่อยากเล่าให้เพื่อนฟัง อ่านเคล้าฝนในยามเช้า อยากเขียนจดหมายด้วยลายมือบ้าง

จดหมายฉบับสุดท้ายชวนคิดถึงนัก

“ฝนยังคงตกทุกวันแหละครับ น้ำท่วมไปหลายรอบ ปีนี้นับว่าฝนหนักและนานอย่างให้เป็นที่จดจำ ผมไม่เห็นเดือนเห็นตะวันมาแรมเดือน ราขึ้นจับข้าวของ หนังสือ เสื้อผ้า กระทั่งทุกอย่าง ไม่แน่บางทีอาจเป็นฤดูฝนสุดท้ายของผมที่นี้ก็ได้ ผมคงอยู่กับฉากนี้นานเกินไปแล้ว ความรู้สึกอยากโยกย้าย เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนฉากอีกสักหน แต่ยังไม่ตัดสินใจเลยว่าจะเป็นที่ไหน คุณคงสบายดีนะครับ”