The Zoo (2017) | Christopher Wilson

review by Kukee

The Zoo (2017) | Christopher Wilson

Papa says the song of our time is silence, and the moral is ‘Shhh.’

ยูริ เด็กน้อยวัยสิบสองปี บ้านอยู่เมืองหลวงสวนสัตว์ที่พ่อเป็นหัวหน้าสัตวแพทย์ ยูริประสบอุบัติเหตุโดนรถบรรทุกชน เขาอธิบายฉอด ๆ ว่าแม้ตัวเองบุบสลายทั้งร่างกายจิตใจ แต่พลังใจแข็งแรงไม่แตกหัก ยูริจึงเป็นเด็กช้า ไร้เดียงสา ไม่ค่อยคิดอะไร เขาบ่นว่ามีสมองติดเบรคโดยเฉพาะเรื่องความคิด ความน่ารักของยูริคือการใช้ภาษา ใช้คำแปลก ๆเพราะชอบพูดกับฝูงสัตว์ และยังเป็นเด็กดึงดูดคำสารภาพ คนชอบเล่าความลับให้เขาฟัง

ฉากของเรื่องเกิดในทศวรรษ ’50 ที่มอสโคว์ สมัยผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ชาวสวนผู้สร้างสุข ลุงโจเซฟใจดีหรือไอออนแมน (สตาลิน ภาษารัสเซียแปลว่าเหล็ก) แม่ของยูริถูกส่งเข้าแคมป์ที่เมืองไกลโพ้น พ่อเลี้ยงเดี่ยวดูแลเอาใจใส่ สอนเรื่องต่าง ๆ ให้ อย่าเหลวไหล อย่าพูดกับคนแปลกหน้า คนจะเข้าใจผิด สั่งขี้มูก ระวังตัว เดินก้มหน้า อย่าซนเป็นลิง แปรงฟัน เปลี่ยนกางเกงในด้วย อย่าลืมเข้าห้องน้ำเพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไร ถ้าใครถามคำถามแปลก ๆ ทึ่มเข้าไว้ สำคัญมากคือห้ามพูดการเมือง เอาความเห็นออกจากหัว

The Zoo เป็นตลกชวนหัวเสียดสีสังคม เล่าผ่านยูริโดยบอกตลอดว่าจะไม่เล่าให้ใครฟัง คืนหนึ่งกระทรวงความมั่นคงส่งคนมารับพ่อเพื่อไปรักษาผู้ป่วย พ่อต้องการรู้พันธุ์สัตว์ แต่ไม่มีใครบอก พ่อยืนยันต้องเอายูริไปด้วยเพราะเป็นผู้ช่วยชั้นดี เมื่อไปถึงพบว่าผู้ป่วยเป็นคน จึงปฏิเสธการรักษา คนมีอำนาจเลยบอกว่าช้าง ช้างแก่นอนอยู่บนโซฟาป่วยมาก ยูริบอกหน้าตาคล้ายสหายไอออนแมน

ยูริถูกกักตัวให้เฝ้าไอออนแมน ด้วยความไร้เดียงสาเขาจึงชอบเด็กน้อย แต่งตั้งยุริให้เป็นผู้ชิมอาหารหมายหนึ่ง ชิมอาหารทุกจานก่อนผู้นำกิน ยุริฟังคำสารภาพ คำสบถ ความรักโหดร้ายสังคมนิยมสุดขั้วในห้วงสุดท้ายของชีวิต ยูริจะรอดจากสังเวียนแห่งการแย่งอำนาจหรือไม่ จดหมายฉบับสุดท้ายของท่านผู้นำล่ะจะให้ใครดี เขาอยากกลับบ้านเต็มที แต่ยังมีใครรอเขาอยู่ไหม?