..และแล้ว ก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแสนสบาย..
9 กุมภาพันธ์ 2547
เริ่มปฏิบัติการล่าฝัน ส่งจดหมายสมัครแอร์พร้อมแนบหลักฐาน ใส่ซอง ติดแสตมป์ ว่าคาถาเสร็จเรียบร้อยฉันก็ส่งไปรษณีย์ไปยังสำนักงานสายการบินพีบีแอร์23 มีนาคม 2547
เดือนกว่าที่รอคอยอย่างไร้ความหวัง แต่แล้วก็ได้รับอีเมลนัดให้ไปสัมภาษณ์รอบแรก ดีใจมากค่ะ แต่ต้องโทรศัพท์ไป Confirm ก่อนวันที่ 2525 มีนาคม 2547
รวบรวมสมาธิ สูดลมหายใจจนเต็มปอด แล้วฉันก็กดหมายเลขโทรศัพท์
"สวัสดีค่ะ โทรมา Confirm จะไปสัมภาษณ์วันที่ 27 นี้น่ะค่ะ"
"ค่ะ หมายเลขสัมภาษณ์ของคุณคือ ... เวลา ...นะคะ"
"ขอบคุณค่ะ ไม่ทราบว่าต้องใช้เอกสารอะไรเพิ่มเติมไม๊คะ"
"ไม่ต้องค่ะ แต่อย่ามาสายนะคะ"
"ค่ะ"27 มีนาคม 2547
10.00 น. ณ ร้านแหม่มบิวตี้
"เรียบร้อยค่ะคุณน้อง สวยมากค่ะวันนี้ สู้เค้านะจ๊ะ"
"ขอบคุณคะพี่แหม่ม หนูจะพยายามนะคะ ขอบคุณมากที่อุตส่าห์ตื่นมาทำผม ทำเล็บให้หนู"
"พี่เอาใจช่วยจ๊ะ"
ฉันได้แต่คิดในใจ ไม่เคยสมัครงานที่ไหนที่ฉันตั้งใจเต็มร้อยอย่างนี้มาก่อน11.00 น. ณ อาคาร Sala Daeng Place
มาก่อนเวลาตั้งนาน เอาไงดีฟะ เดินเข้าไปดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า ทำไมคนน้อยจังเลยอ่ะ ลองขึ้นไปข้างบนดีกว่า ว่าแต่ว่าชั้นไหนนะ ฉันตื่นเต้นจนลืมอะไรไปหมด แต่ขาเจ้ากรรมก็พาฉันไปยืนอยู่หน้าลิฟท์ซะแล้ว
ดูเหมือนพี่เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่แถวนั้นจะรู้ว่าฉันมาสัมภาษณ์
"น้องสัมภาษณ์รอบกี่โมงคะ"
"บ่ายโมงครึ่งค่ะพี่"
"เออ พี่ว่าหนูรออยู่ข้างล่างก่อนดีกว่า บ่ายโมงแล้วค่อยขึ้นไปนะจ๊ะ"
"ได้ค่ะพี่ ขอบคุณนะคะ"ที่ Lobby คนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ดูจากการแต่งตัวก็พอทราบว่าเป็นพวกเดียวกัน แต่ละคนสวยๆ กันทั้งนั้น เออ ชักหิวแฮะ...ไป 7/11 ก่อนดีกว่า
13.30 น.
"น้อง เข้าแถวเรียงหนึ่งค่ะ เช็คชื่อตัวเอง ถ้าถูกต้องเซ็นชื่อรับทราบด้วยนะคะ แล้วรับข้อสอบคนละหนึ่งชุด อย่าลอกกันนะคะ" อืมม มีทำข้อสอบด้วยเหรอ อ่ะ อ่ะ ไม่ค่อยยากแฮะ (เกี่ยวกับโค้ดย่อให้เลือกตอบ 7 ข้อ แล้วทดสอบแปลไทยเป็นอังกฤษ โดยใช้คำพูดที่สละสลวย ส่วนใหญ่เป็นเหตุการณ์ที่เราอาจเจอขณะให้บริการผู้โดยสารบนเครื่องบิน)
13.45 น.
"ขอเชิญผู้สมัครหมายเลข ... ถึงหมายเลข ...เข้าแถวตอนเรียงหนึ่งนะคะ เดี๋ยวจะเข้าสัมภาษณ์แล้วค่ะ"
อืมม ตื่นเต้นจัง เออกี่คนนะ รอบเดียวกัน ขอนับก่อนแล้วกัน 7 คน หลังจากนั้นสาวๆ ก็เรียงหน้าเดินอย่างสง่างามไปยังห้องสัมภาษณ์ณ ห้องสัมภาษณ์ โอ้โห ผู้สัมภาษณ์เยอะกว่าผู้สมัครอีกอ่ะ จะบ้าตาย กรรมการแต่ละท่านก็หน้าตาย ไร้ความรู้สึก ทำเหมือนเราเป็นแค่อากาศธาตุ ไม่แม้แต่ชายตามองเราด้วยซ้ำ (แต่จริงๆ แล้วแอบสำรวจเราอยู่อย่างเงียบๆ)
"อ้าวไหนแนะนำตัวกันหน่อยสิ" กรรมการคนหนึ่งถามเราด้วยวาจามะนาวไม่มีน้ำ
"ดิฉันชื่อ . จบการศึกษาจาก " ทุกคนก็แนะนำตัวอย่างที่เตรียมตัวมา ขณะแนะนำตัว บางคนจะถูกเบรคด้วยคำถาม ขณะที่บางคนแนะนำตัวไปจนจบ โดยไม่มีกรรมการคนใดพูดหรือถามอะไรซักคำ เช่นตัวเราเองเป็นต้น
"เอ้า มาจับหัวข้อ Discussion สิ" กรรมการคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อพวกเราทุกคนแนะนำตัวกันเรียบร้อย และแล้วก็มีสาวมั่นคนหนึ่งออกไปจับหัวข้อที่เราจะ discussion กันโดยที่ยังไม่ถามความเห็นจากเพื่อนในกลุ่มเลย
"อ่านให้เพื่อนฟังสิ"
หัวข้อที่ได้จะเป็นประมาณว่า คุณคิดว่าใครคือคนที่ดูดีที่สุดในกลุ่ม บางคนก็จะชมเพื่อน บางคนก็ชมตัวเอง บางคนก็ออกตัวว่าไม่สามารถเลือกใครได้ เพราะทุกคนดูดีหมด หลังจากใช้เวลาพูดคุยสักพัก พวกเราก็ถูกกรรมการเชิญออกมานอกห้อง (ขอบอกว่ากรรมการหน้าตายมาก หน้าตาของแต่ละท่านไม่สามารถระบุสภาวะอารมณ์ได้เลย)
14.30 น.
เสร็จแล้ว เดินเล่น Silom Complex ก่อนกลับบ้านดีกว่า29 มีนาคม 2547
19.00 น.
เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขี้น บนหน้าจอโชว์หมายเลขโทรศัพท์ 02261-.............. (5555 ฉันแอบดีใจลิงโลด รู้แล้วล่ะว่าใครโทรมา)
"สวัสดีค่ะ" พี่เค้าจะรู้ไม๊ว่าฉันตื่นเต้นแทบแย่
"สวัสดีค่ะ จากสายการบินพีบีแอร์นะคะ น้องได้รับคัดเลือกเข้าสัมภาษณ์อีกครั้งในวันพฤหัสนี้ เวลา ที่ตึก UBC II นะคะ อ้ออย่ามาสายนะคะ "
"เออ พี่คะ สอบถามหน่อยได้ไหมคะ ว่าได้รับคัดเลือกกี่คนคะ"
"ประมาณ 40 นะคะ"
"แล้วจะรับทั้งหมดไหมคะ"
"แล้วแต่นะจ๊ะ แค่นี้นะคะ"
พี่ตัดบทอย่างมืออาชีพแล้วรีบวางสายไป สงสัยคงกลัวฉันล้วงความลับ1 เมษายน 2547
14.00 น. ณ ตึก UBC II ชั้น 17สัมภาษณ์รอบสอง นั่นหมายความว่าความฝันของฉันยิ่งใกล้เข้ามา อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง ดีที่มีเพื่อนๆ ในบอร์ด thaicabincrew.com คอยให้กำลังใจและข้อแนะนำ ฉันจะทำได้ไม๊หนอ
"มาสัมภาษณ์ รบกวนเซ็นชื่อก่อนนะคะ"
"ได้ค่ะ" (ฉันยิ้มหวาน จนมดบนพื้นแอบหมั่นไส้)14.30 น.
"เชิญคุณ.... เข้าห้องสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ อย่าลืมเคาะประตูด้วยนะจ๊ะ" พี่ฝ่ายบุคคลมิวายเตือนฉันอีกตามเคย
ก๊อกก๊อกก๊อก ครบสามก๊อกแล้วฉันก็เปิดประตู
"สวัสดีคะ"
"เชิญ" กรรมการพูดกับฉันแบบนี้จริงๆ แต่อย่าหวังเลยว่าฉันจะหลงกลเก็บอารมณ์ไม่อยู่ กรรมการ 10 คนฉันยังผ่านมาแล้ว แต่วันนี้เหลือแค่ 5 คน ฉันต้องกลัวทำไม"วันนี้คุณดูสูงนะ" กรรมการท่านหนึ่งกล่าวทักทายฉันด้วยคำถาม
"ใส่ส้นสูง 2 นิ้วนะคะ"
"ไหนลองอ่านบทความนี้ให้ผมฟังหน่อยซิ" (บทความประมาณว่าที่ใช้ในการประกาศบนเครื่อง)
"ลองดูรูปภาพนี้แล้วบอกเราซิ ว่าอะไรสำคัญสุด" (เป็นรูปประมาณอุปกรณ์บนเครื่องบิน)
"สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ... เพราะ... " ถามกันไปตอบกันมาอยู่พักใหญ่ กรรมการทุกท่านยังหน้าตายกันเหมือนเคย แถมยังดูไม่ใคร่จะสนใจฉันเท่าไร ฮือ ฮือ นี่ฉันไม่น่าสนใจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
"โอเค แค่นี้แหละ ออกไปแล้วเรียกเพื่อนคนต่อไปเข้ามาด้วยนะ"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" เราตบท้ายด้วยการไหว้ลากรรมการทุกท่านอย่างสวยงาม พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ที่น้องมดแอบหมั่นไส้อยู่ทุกคราไป ประมาณว่าหวานจนเบาหวานถามหานะขณะก้าวเท้าออกจากห้อง ก็มีเสียงกรรมการดังไล่หลัง
"เออหนู ถ้าไม่ได้รับโทรศัพท์ หมายความว่าไม่ได้นะ"
"ค่ะ"
ยิ้มหวานให้กรรมการหนึ่งครั้ง ก่อนจะตอบแบบอ้อน อ้อนว่า "หวังว่าคงได้รับนะคะ" (แต่ในใจแป่ว แป่วซะแล้ว)เวลาผ่านไป วันแล้ว วันเล่าก็ยังไร้วี่แวว เรากลายเป็นคนบ้าเว็บ thaicabincrew.com ประมาณว่าเปิดไว้ทั้งวันไว้ดูข่าวคราวความคืบหน้า เผื่อมีใครเข้ามาโพสต์บอกอะไรบ้าง ไม่มีใครโพสต์ เราโพสต์เองก็ได้ฟะ เออ ก็ยังไร้วี่แววกันทุกคน โอ้ย โอ้ย เกลียดการรอคอยจริงโฟ้ย ทำไมทรมานอย่างงี้ฟะ
8 เมษายน 2547
19.00 น.
"เออ แก ชั้นว่าแกคงไม่ได้เป็นแอร์หรอก" เพื่อนรักของฉันช่างให้กำลังใจฉันจริงๆ
"ทำไมฟะ"
"ก็แกขาดอยู่ 3 อย่างอ่ะ"
"อะไรฟะ"
"หนึ่งหยิ่ง สองไม่มีเส้น สามฉลาดเกินไป"
"อ่ะนะ แป๊ปนึงโทรศัพท์มา"
"เออ"รีบฉวยโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่น เบอร์นี้ เบอร์นี้ เบอร์เดิม เบอร์ที่รอคอย ดีใจจนน้ำตาแทบจะรินไหล
"สวัสดีค่ะะ"
"สวัสดีค่ะ จากสายการบินพีบีแอร์นะคะ น้องผ่านการคัดเลือกค่ะ มารายงานตัววันที่ 19 นี้นะคะ"
"จริงรึคะพี่" ฉันจะถามพี่เค้าทำไมกัน อาจเป็นเพราะดีใจจนฉันนึกคำถามอะไรที่ฉลาดๆ ไม่ออกแล้ว
"ผ่านกันกี่คนคะพี่"
"21 ค่ะ อย่ามาสายนะ"
"ขอบคุณมากค่ะพี่"แล้วรีบกลับไปหน้าคอม
"เฮ้ย ที่แกบอกฉันเมื่อตะกี้น่ะ ผิดหมดเลย ถึงแม้ฉันจะหยิ่ง ไม่มีเส้น ฉลาดเกินไป แต่ตอนนี้ ความฝันของฉันเป็นจริงแล้วนะโฟ้ย"
"จริงอ่ะ ดีใจด้วยเพื่อน"
"เออ ขอบใจ เขาเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้ เออ เดี๋ยวฉันโทรไปบอกที่บ้านก่อนนะ"
"ตามบายเพื่อน เดี๋ยวฉันบอกแม่กับพ่อของฉันด้วย พวกเขาต้องดีใจกับแกแน่ๆ"
"จ๊ะ "วันรุ่งขึ้น
ฉันแพ็คกระเป๋าเตรียมกลับบ้านนอก หลังจากที่โทรแจ้งข่าวให้กับทุกๆ คน ในโลกนี้ทราบแล้ว ทุกคนก็ดีใจกับฉัน รวมทั้งเขาคนนั้น ที่เมื่อรู้ข่าวก็รีบโทรมา Congratulations กับฉันด้วย
ฉันถือว่านี่คือของขวัญอันแสนวิเศษในวันเกิดครบรอบ 25 ปีที่พระเจ้ามอบให้ (ขอบคุณมากที่ให้โอกาสหนูนะคะ)
หลังจากนี้ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเส้นทางสายนี้ของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไป ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่อยากรู้ด้วยว่ามันจะเป็นอย่างไร ชีวิตมันก็น่าสนใจตรงนี้แหละ ตรงที่เราจะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แค่ทำวันนี้ให้เต็มที่ก็พอ สำหรับวันนี้ของฉัน ฉันขอกลับบ้านไปนอนกอดมามี๊กับมาม๊าก่อน แล้วค่อยกลับมาเล่นกับความฝันตัวเองต่อ
ปล. ขอขอบคุณมามี๊ มามา พี่สาว น้องสาว หนูเหน่ง พี่นงค์ หนูกลาง เว็บไซด์ที่พวกท่านกำลังอ่านอยู่นี้ และทุกคนที่เป็นกำลังใจมา ณ โอกาสนี้ ทุกความสำเร็จของเรามีพวกคุณเป็นส่วนร่วมอยู่เสมอ
โดย big_angel 2004 ©All Rights Reserved
23may04