กาลครั้งหนึ่งนานราวสิบปีมาแล้ว
บรรยากาศภายในสนามกำลังตื่นเต้น ผมกำลังชมการถ่ายทอดสดการแข่งขันเทนนิสประเภทหญิงเดี่ยวรอบชิงชนะเลิศระหว่างเด็กสาวชาวไทยตัวเล็กๆ
ที่ทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศอย่างไม่มีใครคาดคิดกับนักเทนนิสดาวรุ่งชาวอินโดนีเซีย
บรรดาเซียนกีฬาทั้งหลายต่างลงความเห็นว่านักเทนนิสอินโดนีเซียคงเอาชนะเด็กไทยได้ไม่ยาก
แต่นั่นแหละ เด็กสาวตัวเล็กๆ ก็หักปากกาเซียนทั้งหลายได้ด้วยการเอาชนะนักเทนนิสรุ่นพี่ชนิดพลิกล็อคถล่มทลายคว้าเหรียญทองอีกหนึ่งเหรียญให้ทัพนักกีฬาไทย
ภาพที่เธอร้องไห้โฮกลางคอร์ทด้วยความดีใจตรึงตราอยู่ในใจของผมมานาน
สุวิมล ดวงจันทร์หรือน้องกุ้งกลายเป็นฮีโร่ของผมและของคนไทยทั้งประเทศในชั่วข้ามคืน
ไม่นานมานี้เอง
แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นเธอสวมชุดแอร์เดินหน้าเชิดอยู่ที่ศูนย์ลูกเรือการบินไทย
ผมอึ้งอยู่ซักพักแต่มิวายแอบชำเลือง คิก คิก เห็นชัดๆ เลยว่ารูปร่างที่เคยผอมเกร็งกลับมีน้ำมีนวล
ผิวที่เคยดำเพราะกรำแดดทั้งวันอยู่กลางคอร์ทก็ผ่องขึ้น
นี่มันอะไรกันเนี่ย
จะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ใครซักคนจะเปลี่ยนวิถีชีวิตจากนักเทนนิสมืออาชีพมาเป็นแอร์โฮสเตส
แต่ยังไงก็เถอะ เรื่องนี้มันก็ทำให้ผมงงๆ อยู่
ท่าทางเธอประหลาดใจไม่น้อยที่ผมจู่โจมเข้าไปทำความรู้จัก แต่ดูเธอผ่อนคลายขึ้นเมื่อผมบอกว่าผมชื่นชมและติดตามผลงานของเธอมานาน
เลยอยากคุยด้วยว่าไหงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้
ผม:
ที่ไหนแน่นะ ที่น้องกุ้งร้องไห้โฮกลางคอร์ทน่ะ
น้องกุ้ง: หนูติดทีมชาติครั้งแรกตอนไปแข่งเฟดเดอเรชั่นคัพ แต่ไปแข่งซีเกมส์ตอนอายุสิบเจ็ดเองพี่
ยังเด็กๆ อยู่เลย ตอนไปก็ไม่มีใครหวังอะไรกับหนูหรอก ทำนองว่าส่งไปหาประสบการณ์
แต่ลึกๆ หนูเองก็แอบมีความหวังอยู่เหมือนกัน แหม คนซ้อมแทบเป็นแทบตายจะไม่ให้หวังเลยก็เป็นไปไม่ได้
ที่ร้องไห้น่ะ ซีเกมส์ที่ฟิลิปปินส์ไงพี่ ร่วมสิบปีแล้วมั๊ง หนูดีใจ
โค้ชก็ดีใจ ยิ่งคนในสมาคม (สมาคมลอนเทนนิสแห่งประเทศไทย-ผม) ยิ่งดีใจกันใหญ่
ผม: แล้วได้เหรียญทองแล้วเลิกเล่นเลยหรือไง
เห็นเงียบๆ ไป
น้องกุ้ง: เลิกที่ไหนกันพี่ หนูไปเล่นโอลิมปิคที่บาร์เซโลน่าด้วย แต่ประเภทคู่นะ
ที่หนูตีกับเบญจมาศ แสงอร่ามน่ะ พี่รู้จักหรือเปล่า
ผม: แล้วทำไมถึงอยากเป็นแอร์ล่ะครับ
น้องกุ้ง: อุดมคติเลยนะพี่ อาชีพนี้เป็นความใฝ่ฝันของหนูตั้งแต่เด็ก
หนูว่ามันสนุกดี และมันเหมาะกับคนที่สวยและน่ารักอย่างหนู
ผม: ถ่อมตัวบ้างก็ได้
น้องกุ้ง: ก็มันจริงนี่พี่
ผม: (แทรกเข้ามาโดยไร้มารยาท): แล้วหนูชอบงานบริการ
ชอบพบปะผู้คนด้วยหรือเปล่าน้อง เห็นสัมภาษณ์ใครๆ เค้าก็ตอบกันงี้
น้องกุ้ง: อย่างที่พี่ว่าก็ถูก หนูชอบงานบริการ ได้เจอคนหลายแบบหลากเชื้อชาติ
นิสัยใจคอก็แตกต่าง หนูว่ามันท้าทายดี แล้วงานก็ไม่ซ้ำซากจำเจ ได้ไปสถานที่ที่ไม่เคยไป
ผม: เดี๋ยวก็เบื่อ อย่างพี่เนี่ย บางทีไปต่างประเทศ
ไม่เคยย่างเท้าออกจากโรงแรมเลยทั้งวันก็มี
น้องกุ้ง: ไม่หรอกค่ะ หนูว่าคนเราหากได้งานที่ตนเองรัก งานที่ตนเองใฝ่ฝัน
เราก็จะมีความสุขกับการทำงาน ไม่เบื่อง่ายๆ หรอกพี่
ผม: แล้วตอนสอบสัมภาษณ์ล่ะยากไม๊
น้องกุ้ง: ไม่ยากหรอกพี่ หรือเพราะหนูเตรียมตัวมาดีก็ไม่รู้
เครื่องลดระดับอีกแล้ว ผมต้องกลับไปทำงาน จึงต้องบอกลาน้องกระทันหัน
สัมภาษณ์ครั้งหน้าเป็นใคร ต้องติดตามครับ
