ร่วมหัวจมท้ายกับทีมงานทำเว็บนี้มาเกือบสามปี เห็นความเปลี่ยนแปลงของเว็บแล้วไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ ด้วยมันใหญ่เกินกว่าที่เราจะสนุกกับมันเหมือนเมื่อก่อน อย่างที่ว่ากัน ...อะไรที่มันเป็นเรื่องต้องรับผิดชอบ มันจะกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อในไม่ช้า ... ผมอยากรู้เหมือนกันว่า webmaster เค้าจะรู้สึกเหมือนที่ผมคิดหรือเปล่า ... ไว้เจอต้องถาม

แต่เอาเหอะ ยังมีแรงก็ทำๆ กันไป

สามปีผ่านไปทำให้ผมได้รู้จักกับน้องๆ หลายคนที่ใฝ่ฝันอยากเป็นแอร์ บางคนผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถอดใจไปในที่สุด แต่อีกหลายคนที่คุยกันในเว็บไม่ทันไร เผลอแป๊บเดียวเจออีกทีเป็นแอร์ทำงานอยู่บนเครื่องซะแล้ว น้องอ้อก็เป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้น

น้องอ้อ : หนูจบม.5 จากเตรียมอุดมและสอบเทียบเข้าอักษรจุฬาค่ะ เรียนได้ปีนึงก็เอ๊นท์ใหม่เข้านิเทศจุฬา เอกโฆษณา จบแล้วทำงานอยู่เกือบปีเลยไปสอบเข้าปริญญาโท Language and Communications Program ที่นิด้า
ผม: ถ้าพี่เรียนเก่งแบบหนูชีวิตพี่คงไม่รุ่งริ่งแบบนี้ คนอะไร เข้าอักษรได้แล้วยังไปเอ๊นท์ใหม่อีก ตอนพี่เรียนมนุษย์ที่เชียงใหม่ยังร่อแร่ๆ ลุ้นไทร์เกือบทุกปี กว่าจะจบได้พ่อแม่ญาติพี่น้องลุ้นกันแทบแย่ อะๆ ต่อ แล้วตอนเรียนนี่ก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างเดียวแหงเลย เด็กเรียนแบบนี้
น้องอ้อ : ไม่เลยพี่ หนูทำกิจกรรมเยอะแยะ เช่นเป็นตัวแทนไปเผยแพร่วัฒนธรรมที่นิวซีแลนด์ เป็นยุวทูตเพื่อสิ่งแวดล้อมขององค์การสหประชาชาติ เป็นคณะทูตตาวิเศษ เล่นละครเวที ประกวดงานโฆษณาได้รับรางวัลชนะเลิศจากบริษัทเดนท์สุ (ประเทศไทย) จำกัด และรางวัลชมเชยจากสมาคมโฆษณาธุรกิจแห่งประเทศไทย โอ๊ย อีกเยอะแยะค่ะพี่ สรุปว่าหนูใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยคุ้มค่ามากค่ะ

ผิดจากสมัยที่ผมเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างฟ้ากับเหว การใช้ชีวิตที่คุ้มค่าในมหาวิทยาลัยของคนรุ่นผมคือ การได้เที่ยวเตร่ขี่มอเตอร์ไซด์ไปในหุบเขาห่างไกล โพกหัวผูกผ้ายังกะโจร ยิ่งไปไกลในถิ่นทุรกันดารแค่ไหนยิ่งเท่กลับมาคุยสามวันไม่จบ หากใครมีรอยแผลมือแหกขาขาดจากอุบัติเหตุมอเตอร์ไซด์ล้มยิ่งเท่เข้าไปอีก

ผม: ตอนที่เรียนปริญญาโทนี่คิดจะเป็นแอร์หรือยัง
น้องอ้อ : ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกค่ะ เรียนโทเพราะชอบเรียน โดนส่วนตัวอ้อก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าสนใจอยากรู้เรื่องไหนก็จะขวนขวายไปเรียนหรือหาหนังสือมาอ่าน หนูเลยสะสมหนังสือเกือบทุกประเภท เวลาไปบินที่ไหนก็มักไปดูร้านหนังสือก่อน และก็เรียนมันทุกอย่างที่อยากเรียนทั้ง ตีกอลฟ์ ดำน้ำ ทำเว็บไซต์ ทำขนม วาดรูปสีน้ำ และอีกสารพัดเท่าที่เวลาจะอำนวย

น้องอ้อ: ตอนเรียนจบปริญญาตรีใหม่ๆ เพิ่งเริ่มทำงาน อ้อมีโครงการไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา แต่พอดีเพื่อนขวนไปสอบที่นิด้าและเป็นสาขาที่สนใจเลยเรียนต่อที่นี่ ซึ่งก็ไม่ผิดหวังเพราะได้อะไรเยอะมากจากการเรียนที่นี่ โดยเฉพาะโลกทัศน์ที่เปิดกว้างขึ้นและกลุ่มเพื่อนที่น่ารัก มีเพื่อนลูกเรือหลายคนถามว่าจะเรียนต่อหรือเปล่า ก็คงจะเรียนอีกหลายอย่างล่ะค่ะ ไม่เฉพาะปริญญาโทปริญญาเอก ไม่ได้ปริญญาก็จะเรียนเพราะมีความสุขที่ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ
ผม: โธ่น้อง พี่คุยกับน้องแล้วรู้สึกตัวเองต้อยต่ำอะไรขนาดนี้ มาว่ากันถึงเรื่องประสบการณ์ทำงานดีกว่า

น้องอ้อ: หนูทำงานทั้งราชการและเอกชนหลายแห่งค่ะ ตอนอยู่จุฬาก็ทำงาน part-time เป็นประชาสัมพันธ์โครงการ Amazing Thailand ของการท่องเที่ยวและสอนพิเศษน้องๆ โรงเรียนสาธิตจุฬา ช่วงปิดเทอมก็เป็น T.A. ของจุฬาช่วยสอนคอมพิวเตอร์ให้ข้าราชการจากหน่วยงานต่างๆ พอจบปริญญาตรีเริ่มทำงานประจำครั้งแรกที่เซ็นทรัลชิดลมค่ะ โดยเป็นผู้จัดการสวนสนุก Sanrio Friendly Land ของญี่ปุ่น ต้องควบคุมค่าใช้จ่ายและพนักงานทั้งหมดรวมทั้งประสานงานกับฝ่ายการตลาดในการจัด Promotion ของแผนก ต่อมาในช่วงที่เรียนปริญญาโทก็ได้มีโอกาสเข้าไปทำงานเป็น Academic Co-operator หรือนักวิชาการศึกษาโครงการ MBA Inter ของนิด้า ซึ่งเพิ่งเปิดเรียนเป็นรุ่นแรกในปีนั้น ช่วงนั้นได้ใช้ภาษาอังกฤษเยอะมากเพราะนอกจาก program ที่อ้อเรียนจะเป็นภาคภาษาอังกฤษแล้วงานที่ทำก็ต้องใช้ภาษาอังกฤษในการร่างเอกสารต่างๆ นอกจากนั้น อ้อยังเคยฝึกงานที่บริษัทดามาสก์ (บีบีดีโอ) จำกัด บริษัทหับโห้หิ้นบางกอกจำกัด และ business center ของโรงแรมแกรนด์ไฮแอทเอราวัณ และเป็น presenter ของสินค้าต่างๆ ด้วยค่ะ
ผม: เรียนมาก็เยอะ ประสบการณ์ก็แยะ แล้วทำไมถึงคิดมาเป็นแอร์ล่ะครับน้อง บอกตรงๆ ว่าพี่เสียดายทรัพยากรอันมีค่าของชาติ

น้องอ้อ : พี่ชายของอ้อก็เป็นนักบินอยู่ที่นี่ค่ะ เห็นเค้าบินไปบินมาน่าสนุกดี และที่สำคัญ หนูคิดว่าบุคลิกและนิสัยของหนูเหมาะกับการทำอาชีพนี้ ซึ่งพอเข้ามาทำก็รู้สึกว่าตัวเองเหมาะที่จะทำงานนี้จริงๆ
ผม: ขนาดนั้นเลยนะน้อง และทำมาก็หลายเดือนประทับใจอะไรบ้างไม๊
น้องอ้อ : ประทับใจเพื่อนร่วมงานและผู้โดยสารมากที่สุดค่ะ หลายไฟลท์ประทับใจในความน่ารักของพี่ๆ เพื่อนๆ มาก มีไฟลท์นึงที่หนูถูกผู้โดยสารจับก้น ทุกคนรวมถึงกัปตันช่วยกันปกป้องดูแลหนูเป็นอย่างดี ผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่เจอมาก็น่ารัก ที่แปลกที่สุดที่เจอก็คือโดนผู้โดยสารขอแต่งงาน (ทำไมไม่มีผู้โดยสารขอผมแต่งงานบ้างฟะ) ตลกมาก ฮากันทั้งไฟลท์เพราะผู้โดยสารไม่ยอมลงจากเครื่อง นั่งคุกเข่าขอความรักหนูอยู่ในครัวทั้งๆ ที่ผู้โดยสารคนอื่นลงไปกันหมดแล้ว โชคดีที่หนูเป็นคนมองโลกในแง่ดี ทุกอย่างเลยสนุกไปหมดน่ะค่ะ

ผม: เดินทางมาก็หลายแห่ง ประทับใจที่ไหนบ้างไม๊ครับ
น้องอ้อ : อ้อชอบทุกแห่งล่ะค่ะ แต่ล่ะที่ก็มีความทรงจำที่น่าประทับใจแตกต่างกันไป นอกจากนั้น หนูยังทำตั๋วไปเที่ยวที่อื่นพอสมควร แต่ที่ชอบที่สุดคงจะเป็นเกียวโตและเนปาล ตอนไปเกียวโตก็นั่งรถไฟไปจากคันไซนี่แหละค่ะ ส่วนเนปาลนั่นทำตั๋วแล้วแลกสเก็ต (schedule) ไป ได้นั่งเครื่องบินส่วนตัวที่ทั้งลำมีแต่หนูกับเพื่อนจากกัฏมัณฑุไปโพคราซึ่งมีภูมิประเทศที่สวยงามมาก หลายๆ ครั้งที่เพื่อนไม่ว่าง อ้อก็ทำตั๋วไปเที่ยวคนเดียว (โทรมาชวนพี่สิน้อง พี่พร้อมเสมอ) อย่างไปฮานอยหรือนิวยอร์คก็ไปคนเดียว บางครั้งก็ไปพักกับญาติที่นั่นค่ะ สนุกทุกทริปเลยเพราะมีปัญหาเฉพาะหน้าให้แก้อยู่เสมอค่ะ เร็วๆ นี้ก็ว่าจะไปดำน้ำที่มัลดีฟส์ค่ะ (โทรมานะน้อง พี่จะคอยดูแลให้)

ผม: ช่วงนี้กำลังมีการรับลูกเรือใหม่ น้องอ้อมีอะไรจะฝากถึงน้องๆ บ้างไม๊ครับ
น้องอ้อ : ก็ขอให้มีความตั้งใจจริงก็พอแล้วค่ะ อ้อเชื่อว่าคนเราทุกคนมีข้อดีในตัวเองและมีความสามารถ เพียงแต่ว่าเราจะค้นพบมันเมื่อไหร่และจะลงมือทำมันหรือเปล่า บริษัทการบินไทยเปิดกว้างและพี่ๆ น้องๆ ที่นี่เท่าที่อ้อเจอมาก็น่ารักทุกคน เห็นรูปพี่อ้อในเว็บแล้ว ถ้าเจอกันบนเครื่องก็ทักกันบ้างนะคะ

ลูกเรือการบินไทยที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมแบบนี้มีจำนวนมาก และเป็นทรัพยากรอันมีค่าที่บริษัทภูมิใจ ดังนั้นผู้ที่ผิดหวังกับการสมัครลูกเรือที่ผ่านมาอย่าเพิ่งท้อกับเรื่องเส้น เพียงแต่เราต้องตรวจสอบตัวเองก่อนว่า เรามีคุณสมบัติดีพอที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการบินไทยหรือไม่ ไม่ใช่ตกรอบแรก ตกรอบสอบข้อเขียน หรือตกรอบสัมภาษณ์แล้วมักอ้างว่าแพ้เส้นตะพึดตะพือ พวกเราทำเว็บนี้ขึ้นมาไม่ได้หวังอะไรนอกจากให้กำลังใจแก่น้องๆ ทีมงาน thaicabincrew ทุกคนไม่มีเส้นแต่ก็เข้ามาทำงานอย่างสง่าผ่าเผย ดังนั้นอย่าดูถูกตัวเองด้วยการอ้างง่ายๆ ว่าแพ้เส้น

เราขอเป็นฟันเฟืองตัวเล็กๆ ที่มีส่วนผลักดันให้น้องๆ ทุกคนโดยเฉพาะผู้นิยมเกาเหลาทั้งหลายได้เป็นแอร์เป็นสจ๊วตอย่างที่ตัวเองใฝ่ฝัน ขอเพียงอย่าท้อก่อนก็แล้วกัน

โดย กำแหงหาญ ©2003-2004 All Rights Reserved
17apr2003