++++ thaicabincrew+++ gulf

ถึง คุณลุง myoldeditor สุดที่รัก

สวัสดีค่ะคุณลุง บก. สุดที่รัก สบายดีไหม ทำไมหนีหนูไปไม่ส่งข่าว ได้ข่าวว่าลุงโกอินเตอร์แล้ว หนูก็อวยพรให้คุณลุง บก. ไปดีมีความสุขนะคะ อย่ามัวแต่นอนพุงอืดไปวันๆ ว่างๆ ก็สร้างสรรค์ผลงานมาให้หลานๆ อ่านบ้างก็ดี พักหลังเห็นลุง บก. ขี้เกี๊ยจ ขี้เกียจ แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจว่าลุง บก. คงไม่สามารถสลัดความขี้เกียจออกจากสายโลหิตที่ลุงไม่เคยคิดจะบริจาคให้ใครได้ (สรุปว่าหนูเป็นห่วงลุงหรือจะกระทืบซ้ำกันแน่-อิดิเตอร์)

เรื่องของเรื่องคือ เมื่อวานลุงพันตำหนวดโทแกสั่งการให้หนูปลอมตัวเป็นมือปืนรับจ้างไปสัมภาษณ์สมัครสอบบรรจุตำแหน่ง "พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน" ของสายการบิน "กัลฟ์ แอร์" ที่ลุง บก. ชอบเรียกเพี้ยนๆ ตามประสาคนแก่ว่า "เกาต์ แอร์" ค่ะ

แต่งตัวพิมพ์นิยมเช่นที่เคยเป็นมาแต่ปางก่อน

ลุง บก. ขา หนูน่ะสงสั๊ย สงสัยว่าทำไมเค้าเรียกหนูไปสัมภาษณ์ หนูแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเค้าคงแอบชอบหนูแน่ๆ หนูตื่นมาทาเล็บตอนตีหนึ่งครึ่งค่ะ แล้วก็นอนต่อ รุ่งเช้าก็แต่งหน้าด้วยความจำใจ ปาดผมครอบเน็ต ใส่สูท กระโปรง ถุงน่อง รองเท้า ตามแบบพิมพ์นิยมที่ใช้ในการสมัครงานตำแหน่งนี้ สรุปว่าตัวเองสวยค่ะลุง บก.

หนูโบกแท็กซี่ไปค่ะ ตั้งร้อยบาทแน่ะ พอถึงโรงแรมแพน แปซิฟิค หนูก็เริ่มเก็ก และเก็บอาการตั้งแต่วินาทีนั้นเลยค่ะ กดลิฟต์ไปชั้น ๒๑ โห...คนมาเพียบเลยค่ะลุง หนูเขินจนไม่รู้จะทำหน้าไงดี เลยเดินยิ้มๆ กรุ้มกริ่มๆ ไปตามเรื่องตามราว

แปดโมงเช้า โต๊ะลงทะเบียนยังไม่มีเจ้าหน้าที่มาเลย แต่ก็ต้องรอค่ะ พอเจ้าหน้าที่มาหนูก็รีบรี่ไปต่อแถวเรียงคิวเลยค่ะ เช็คชื่อๆ ติดป้ายๆ แบบเดิมแล้วก็ไม่มีเบอร์แบบเดิมด้วยค่ะ ได้ป้ายปุ๊บรีบรี่ไปนั่งแถวหน้าสุด ระหว่างรอกรรมการหนูก็คุยกับเพื่อนใหม่ๆ ที่เพิ่งรู้จักกันเพราะนั่งแอบเอียงเคียงกัน เลยแอบถามข้อมูลส่วนตัวของเพื่อนเล็กน้อยเผื่อขั้นตอนการสัมภาษณ์จะเหมือนเดิม อ่อ แต่หนูก็ไม่ลืมที่จะท่องสคริปต์แนะนำตัวเองด้วยนะคะ

เตรียมแนะนำตัวแก้มตุ่ยเลยนะน้อง

ไม่นานนักกรรมการก็มาถึง ฮั่นแน่ชุดเดิมเลยอ่ะค่ะ กรรมการทุกท่านแบกสัมภาระมาเพียบ กรรมการเข้ามาแล้วก็เดินออกไป สักครู่เพื่อนๆ ก็กรูกันเข้ามาในห้องประชุม สังเกตได้ว่าเพื่อนบางคนมีป้ายชื่อ บางคนไม่มีป้ายชื่อ สืบทราบทีหลังจึงรู้ว่ากรรมการบอกให้เข้าห้องไปก่อนได้เลย ไม่ต้องเช็คชื่อ อย่างงี้ก็มีสิทธิ์ปลอมมั่วสิคะ อิ อิ

เก้าโมงกรรมการเจ้าเก่าก็เริ่มรายการด้วยมุขเก่าเหมือนคราวก่อนเลยค่ะ แอคชั่นก็แอคชั่นเก่า หนูก็ทนฮาไปตามเรื่อง หลังจากนั้นกรรมการก็แนะนำตัว และอธิบายขั้นตอนการคัดเลือกคร่าวๆ กรรมการบอกว่าจะใช้เวลาทั้งวัน แต่ว่าคนที่เค้าต้องการจะรับมีจำนวนจำกัด คือ ๑๒ คนต่อห้อง จะรับ ๔ ห้อง ดังนั้นจะรับ ๔๘ อัตรา จึงไม่อยากกั๊กกักกันพวกเราไว้ทั้งวัน ดังนั้นใครไม่ผ่านขั้นตอนแรกก็กลับบ้านได้เลย ขั้นตอนแรกจะแบ่งพวกเราออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ โดยคนที่นั่งฝั่งซ้ายมือให้ไปอีกห้องหนึ่ง กระบวนการสรรหาจะได้รวดเร็วขึ้น

พวกฟากซ้ายอย่างหนูก็เลยลุก แต่ทุกคนต้องถลันนั่งลงในทันใดเพราะกรรมการแกยังพูดไม่จบ กรรมการบอกว่าระหว่างทางเดินไปให้ทำความรู้จักกับเพื่อนสามคน (ว้าว ตามโพย) แถมกรรมการยังมีการเล่นมุข แมรี่ อีก อิ อิ มุขเก่าอีกแล้ว (สงสัยกรรมการมีแฟนชื่อ แมรี่ แหงเลย คิก คิก) แต่เดี๋ยวก่อนกรรมการขอถามเพื่อยืนยันว่าทุกคนในที่นี้อายุ ๒๑ ปีบริบูรณ์แล้ว ส่วนสูงถึง ๑๕๘ เซนติเมตร สรุปว่าทุกคนยืนยันว่าคุณสมบัติโอเค เป็นอันว่าฟากซ้ายก็พากันไปอีกห้องหนึ่ง

ห้องที่หนูไป มีกรรมการแขกหนวดเจ้าเก่า กับป้าแอร์เป็นกรรมการคนใหม่อัธยาศัยร่าเริงมาก น่ารักจริงๆ ค่ะ เค้าก็ให้พวกเราเม้าท์ๆ ทำความรู้จักกันไป พอได้เวลาอันควรกรรมการก็บอกให้ตั้งแถวเรียงกัน แล้วออกมาพูดทีละคน กติกาคือให้พูดแนะนำชื่อ นามสกุล อายุ แล้วก็แนะนำเพื่อนที่เรารู้จักมาหนึ่งคนแต่ว่าเราต้องบอกด้วยว่าเพื่อนเราทำงานที่ไหน ชอบหรือไม่ชอบอะไร (อุ๊ย ตายแล้วทำไมมันง่ายผิดปกติ ว่าแต่ทำไมไม่ให้เราแนะนำตัวเองหว่า อยากพรีเซนต์ตัวเองอ่ะ อิ อิ แต่อด เนื่องจากกรรมการไม่ให้อ่ะจิ)

ไม่นานกระบวนคัดเลือกก็เริ่มขึ้น เพื่อนๆ ที่ออกไปแนะนำตัวบางคนก็หลุดออกนอกกติกาบ้าง บางคนก็ตื่นเต้นบ้าง บางคนก็จบไม่ลง จนกรรมการแขกหนวดต้องปรบมือแกมไล่ให้ไปได้แล้ว แป่วเลยค่ะ หลังจากที่ทุกคนออกไปแนะนำตัว ทุกคนจะได้หมายเลขประจำตัวมา โดยของห้องหนูเริ่มต้นที่หมายเลข ๑๕๑ ถึง หมายเลข ๒๘๑ เบ็ดเสร็จก็ ๑๓๐ คนค่ะลุง บก.

อย่าคิดว่าไม่ได้อะไร อย่างน้อยก็ได้รู้จักเพื่อนร่วมชะตากรรมเพิ่มชึ้น

หนูรับจ้างมาสอบหนูก็ทำตามกติกานะคะ หนูแนะนำชื่อ นามสกุล อายุ แล้วก็แนะนำชื่อ อาชีพ สิ่งที่เพื่อนชอบ และไม่ชอบ เป็นอันว่าจบตามกติกา แล้วก็ได้เบอร์มาเป็นเลขสามตัว ระหว่างเพื่อนๆ แนะนำตัวมีเพื่อนคนนึงเป็นลมด้วยค่ะ เพราะห้องที่พวกเราไปอยู่กันมันเล็กเกินไปสำหรับคนร้อยกว่าคน และอีกอย่างไม่ได้เปิดแอร์ด้วย ปฐมพยาบาลกันให้วุ่นเลย จะไม่ให้เป็นลมได้ไงคะลุง บก. คือ พวกหนูต้องทรงตัวยืนหลังตรงบนรองเท้าส้นสูงนานเกือบสามชั่วโมง บางคนก็ไม่ได้ทานข้าวเช้ามาค่ะ

เมื่อการแนะนำตัวยุติ กรรมการก็ให้พวกเราออกไปพักผ่อนตามอัธยาศัย ว้า ... คราวนี้ไม่มีขนมนมเนยให้กินเลยค่ะ เสียด๊าย เสียดาย แต่ก็ไม่เป็นไร ระหว่างรอเห็นเพื่อนห้องที่หนึ่งออกมาก็สงสัยว่าทำไมเค้าไม่มีหมายเลขอย่างพวกเรา เง็งค่ะงานนี้ ถามเพื่อนที่ห้องหนึ่งเค้าบอกว่ากรรมการไม่มีการตัดบทเลย อ้าว ... ทำไมไม่เหมือนกันอ่ะ ก็คุยกันไปเรื่อยจนกรรมการเรียกกลุ่มหนึ่งเข้าห้อง แล้วกลุ่มสองก็เข้าห้องด้วยเช่นกัน (เข้าห้องเหมือนกัน แต่คนละห้องนะลุง)

พอทุกคนเข้าห้องกรรมการก็บอกว่า เราจะประกาศผลโดยแบ่งเป็นสามกลุ่ม จากนั้นกรรมการที่เป็นแอร์ก็ขานเลขของกลุ่มหนึ่ง ... แล้วก็กลุ่มสอง .. จากนั้นกรรมการแขกหนวดก็เรียกให้กลุ่มที่หนึ่งออกไปนอกห้อง ทราบภายหลังว่าให้นั่งรอ ส่วนกลุ่มสองให้รอในห้อง ส่วนกลุ่มสามก็กลับบ้านได้เลย

ส่วนกลุ่มสองที่เหลืออยู่นะคะลุง กรรมการบอกให้เตรียมแนะนำตัวให้กรรมการอีกกลุ่มนึงฟัง แต่แนะนำไปได้สามคน กรรมการก็เข้ามาบอกว่า เราได้คนครบตามจำนวนที่ต้องการแล้วครับ กลับบ้านได้ แป่วกันยกกลุ่มเลยค่ะ

ลุง บก. ขา หนูไม่รู้นะคะว่ากรรมการเอาเกณฑ์อะไรมาตัดสิน เพราะว่าหนูแทบไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ หนูเลยคิดว่าเค้าคงอยากให้พวกเราสมัครกันเรื่อยๆ สมัครกันบ่อยๆ จะได้เจอหน้ากรรมการทุกครั้งที่มาเมืองไทยใช่ไหมคะ ลุง บก. ช่วยแถลงไขหน่อย หนูออกจากยังงงๆ อยู่เลย กรรมการแขกหนวดบอกว่าหนูสวย แต่ทำไมเค้าไม่เลือกหนูล่ะคะ

ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่ส่งจดหมายมาเล่าสู่กันฟัง อยู่ต่างแดนรักษาสุขภาพบ้างนะคะ หาเวลาว่างเขียนเรื่องดีๆ ให้หลานๆ อ่านเล่นบ้างก็ดีนะคะ

สุดท้ายนี้หนูก็ขอให้ลุง บก. มีสุขภาพและพลานามัยสมบูรณ์ แข็งแรง อ้วนท้วนพุงย้วยยิ่งขึ้นๆ ไป หนูอยู่ทางนี้จะตั้งหน้าตั้งตาคอยลุง บก. กลับมานะคะ อ่อ ... อย่าลืมซื้อของฝากมาฝากหลานๆ บ้างก็ดีนะ

กราบสวัสดีมา ณ ที่นี้เลยแล้วกัน