เป็นเพราะสโลแกนเก๋ๆ ของสายการบินนี้รึเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ เพราะเนื่องจากเหตุการณ์ที่โรงแรม อมารี เอเทรียม เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา อาจทำให้ทางสายการบินต้องเปลี่ยนสโลแกนจาก "ใครๆ ก็บินได้ " มาเป็น "ใครๆ ก็เป็นลูกเรือได้ " เพราะจากจำนวนประชากรหนุ่มสาวจากทั่วสารทิศที่มารวมกัน ก็เรียกได้ว่าใครที่อยากเป็นลูกเรือคงมาเกือบครบล่ะคะ มากนเสียหลากหลายสาขาวิชาชีพ โดยมิได้นัดหมาย ซึ่งใครที่ผ่านไปผ่านมาอาจจะคิดกนไปได้ว่า วันเสาร์ที่ 28 ที่ผ่านมา รัฐบาลเค้ามีแจกไก่ฟรี อีกรอบหรืออย่างไร เพราะคนเยอะมากๆๆๆ ไหนจะคนสมัครรวมพันกว่าคน พี่ป้าน้าอา พ่อยกแม่ยกที่ตามมาเชียร์อีกนับไม่ถ้วน หากว่าเกิดมีใครหมั่นไส้กัน แอบเอาระเบิดมาวางก่อการร้าย อนาคตว่าที่ลูกเรือคงดับวูบไปกันหลายราย ซึ่งหลายคนก็อาจดีใจได้เพราะหมดคู่แข่งไปเยอะเลยทีเดียว

ขอบอกว่าเรื่องเล่าวันนี้น้องต้องขอขอบคุณชายหนุ่มที่ไม่ประสงค์จะออกนามที่สละเวลามาเป็นผู้เล่าเรื่อง จนน้องเกิดได้เรื่องมาเขียนส่งลุง"myoldeditor" หลังจากค้างมา 2 เรื่อง น้องเกิดจะเขียนเองเรียบเรียงเองทั้งหมด ก็เกรงใจคนอ่านค่ะ เพราะภาษาไทยอันแข็งแรงของน้องเกิดจะพาลให้คนอ่านงงได้เล็กน้อยถึงปานกลางค่ะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่านะคะ ก่อนจะออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่านี้

หลังจากที่หลายคนทราบข่าวการสมัครมาเกือบ 1 อาทิตย์ ก็คงเตรียมตัวกันอย่างเต็มที่ แต่ก็หลายคนเหมือนกันที่ เตรียมตัว 1 ชม.ก่อนสมัคร เอาเป็นว่า หลายคนที่วิ่งหน้าตั้งมาสมัครในเวลาประมาณอีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาบ่ายโมงตรงตามเวลาปิดรับสมัคร หลายคนเรียกได้ว่า พกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า แต่พอมาเจอประชากรอันล้นหลาม กว่าพันคนก็ถึงกับสูญเสียความมั่นใจกันไปเลยก็มี งานนี้ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร สวยๆ หล่อๆ กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย แอบแปลกใจนิดๆ กับภาพลักษณ์ใหม่ๆ ของผู้สมัครที่แอบเปรี้ยวกันมาพอหอมปากหอมคอ ทั้งปล่อยผม ทั้งสีสันเสื้อผ้า ถุงน่องดำ ฯลฯ ไม่รู้ว่าจะเล่ายังไงดีเหมือนกันต้องดูจากรูปเอาเองนะคะ งานนี้ถูกแพงแดงไว้ก่อนล่ะค่ะ

ไปถึงตั้งแต่เจ้าหน้าที่ยังเตรียมตัวไม่เสร็จเลยค่ะ

หลังจากรวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิด เดินมุ่งตรงไปยังด่านแรกเลยที่ทุกคนต้องเจอก็คือ ด่านวัดส่วนสูง อันนี้ก็ต้องวัดให้ผ่านนะคะ ไม่งั้นไม่ได้เครื่องบินกับใบสมัครเป็นของตัวเอง ที่วัดส่วนสูงก็ใช้ระบบ ไฮเทคที่สุดแล้วในตอนนี้ ประมาณว่าตั้งโปรแกรมไว้ว่า แค่เดินเอาหัวไปทาบกับเส้น ใครสูงถึงขีดที่แปะไว้กับเสาก็จะมีเสียงพี่แอร์ว่า...ผ่าน...ไม่ผ่าน... ใครไม่ถึงก็ไล่กลับ (อืมๆ ทันสมัยจริงๆ)

แล้วเราก็มานั่งกรอกใบสมัครกันนะคะ มีพี่แอร์ตัวเล็กๆ คนนึงเดินแจกรูปเครื่องบินค่ะ ตอนที่พี่เค้าก็เดินถามว่าใครยังไม่มีเครื่องบินบ้าง ก็มีเสียงตอบมาว่า เครื่องบินน่ะ มีแล้ว ขาดแต่สนามบิน แล้วพี่แอร์คนนั้นก็ถามว่า 6 แห่งรึเปล่าคะ ก็ฮากันไป ความจริงเนี่ยเค้ามีห้องให้นั่งกรอกนะคะ แต่นั่งไปสักพักเราก็โดนไล่ที่ เพราะทางโรงแรมต้องใช้ห้องจัดเลี้ยง แล้วระหว่างงงๆ ว่าจะไปนั่งกรอกกันที่ไหน ก็มีเสียงสวรรค์จากพี่แอร์คนสวยว่า กรอกไปทานข้าวไปก็ได้นะคะ พวกเราเลยระหกระเหินลงมาทานข้าวที่ชั้นล่างของโรงแรม ก็มานั่งกรอกใบสมัครไป ทานข้าวไปตามที่พี่แอร์บอกอย่างว่านอนสอนง่าย (เกี่ยวมั้ยเนี่ย) นั่งกรอกไปหูก็เงี่ยไปฟังโต๊ะข้างๆ ที่เค้าสัมภาษณ์เสร็จแล้วประมาณว่าเก็บเกี่ยวค่ะ เก็บเกี่ยว ได้มามากบ้างน้อยบ้าง มาถึงตอนระบายสีเนี่ยล่ะคะ มีการเหน็บแนมเพื่อนผู้สมัครกันเล็กๆ นะคะว่าจบศิลป์มาทั้งที ระบายสียังกับเด็กป.1 แถมสีสันก็เหมือนสายการบินชื่อดังแถวตะวันออกกลางบวกกับสายการบินชื่อดังแถวๆ ฮ่องกงโดยไม่ได้ตั้งใจ เลยมาคุยกันว่า ถ้าจะไม่ผ่านสัมภาษณ์ก็คงเป็นเพราะสีที่ระบายเครื่องบินนี่ล่ะ แต่รู้สึกจะทานข้าวไปกรอกใบสมัครไป ระบายสีไปจนเพลิน ถึงขนาดโต๊ะข้างๆ ต้องเตือนว่าไปส่งใบสมัครได้แล้ว พวกเราถึงกับวิ่งหน้าตั้งไปส่งใบสมัครกันเลยทีเดียวค่ะ

และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ ส่งช้าก็ได้คิวหลังๆ ก็พากันนั่งมองหมายเลข 10XX กันอย่างหดหู่ เพราะได้ยินเสียงเรียกให้ไปนั่งรอสัมภาษณ์ เพิ่งจะเป็นคิวที่ 600 กว่าๆ ทั้งที่เวลาล่วงเลยมาได้ 3-4โมงเย็นแล้ว พวกเราก็ยืนคิดในใจกันว่า (นั่งไม่ได้เพราะไม่มีที่จิงๆ) แล้วกว่าจะถึงคิวเราจะ 2 ยามเลยรึเปล่าเนี่ย คิดแล้วก็กลุ้ม

ยืนไปยืนมาร่วม 2-3 ชม. เราก็โดนเรียกไปนั่งรอเข้าห้องสัมภาษณ์กันเสียที แอบดีใจนิดๆ ว่าเราจะได้นั่งกันแล้ว แปลกเหมือนกันนะคะ ไม่ค่อยจะตื่นเต้นกันเลย ทั้งที่น่าจะกดดัน หรืออาจจะเป็นเพราะว่ารอนานไปหน่อยก็ไม่รู้ เลยขี้เกียจตื่นเต้นแล้ว อืมหน้าห้องที่รอก็ ฮาดีนะคะ อันนี้ต้องยกให้คุณสจ๊วต จตุพล (ขอเอ่ยนาม) ขวัญใจของสาวๆหลายคนในเว็บบอร์ด ที่พยายามเล่นมุขให้คลายเครียด แถมยังแอบ พรีเซ้นต์ถามไถ่น้องๆ ว่าคนใกล้ตัวของเค้าเองสวยมั้ย แบบว่าเอาคะแนนมาล่อน่ะคะ ว่าอืมใครบอกว่าสวยเพิ่มให้ 5 คะแนน อันนี้ก็นะไม่รู้จะเพิ่มให้จริงรึเปล่า เพราะเราเองก็ชมพี่แอร์คนนั้นว่าสวยตั้งหลายรอบค่ะ

อืมและแล้วเราก็โดนเรียกเข้าไปเชือดค่ะ กลอนที่อุตส่าห์เตรียมมาอย่างดีปรากฏว่าไม่ได้ใช้เลย พอนั่งเค้าก็ให้แนะนำตัวเองคร่าวๆ กรรมการเค้าก็บอกนะคะว่าไม่สนใจว่าใครจะจบอะไรมาหรือกำลังทำอะไรอยู่ แต่เค้าสนใจความสามารถและบุคลิกของพวกเรามากกว่า อืม...กลุ่มเราเนี่ยเจ๋งๆ ทั้งนั้นเลย แล้วจะรอดไหมเนี่ย เรา คิดแล้วเศร้า ก็พอเค้าให้แนะนำตัวเองเสร็จ ก็ให้อ่านประกาศบนเครื่องบิน บางคนก็ได้ประกาศตอนเครื่องลง แต่ของเราได้ประกาศต้อนรับค่ะ ก็ตั้งใจทำเสียงสวย แต่ลืมไปว่าอันนั้นมันสไตล์สายการบินอื่นเค้า เลยโดนกรรมการบอกว่า อืมขอเสียงคุณเองนะคะ อายไปเลยเรา แต่ก็แอบยิ้มให้กรรมการ 1 ที แล้วก็อ่านใหม่ เฮ้อ อ่านจบก็โล่งอกเลยเรา ก็พออ่านกันครบทุกคน เค้าก็บอกว่า ขอบคุณที่มาวันนี้แล้วจะติดต่อกลับไปภายใน 3 วัน แต่ถ้าไม่ได้รับโทรศัพท์จากทางสายการบิน ก็ไม่ต้องโทรมาถามทางสายการบิน เพราะนั่นแสดงว่าคุณไม่ผ่านการคัดเลือก ...... ลุ้นๆ ใจเต้นตึกตัก

ว่าแล้วก็จบดีกว่าเหนื่อยมาทั้งวันล่ะ ง่วงนอนจังเลย บายคะเพื่อนๆ แล้วไว้มีเรื่องมาเล่าก็จะกลับมาเจอกันใหม่ในเวลาที่ ลุง"myoldeditor" เค้าขี้เกียจละกันค่ะ

เจอกันบนฟ้านะคะ

เรื่องและภาพโดย : BornToFly,ชายหนุ่มผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม
© 2004 All Rights Reserved feb04