สัมภาษณ์พิเศษ เดียร์ TG: The IT man เขาหาว่าผมขี้โม้!! โดย Kristofer

ภารโรง: myoldeditor

สัมภาษณ์พิเศษ เดียร์ TG: The IT man เขาหาว่าผมขี้โม้!! โดย Kristofer

โพสต์โดย Kristofer » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 12:23 am

รูปภาพ

สัมภาษณ์พิเศษ เดียร์ TG: The IT man เขาหาว่าผมขี้โม้!!
เรื่องและภาพโดย Kristofer: Freelance Reporter
เรียบเรียงโดย myoldeditor [smilie=bn18.gif]

……………………………………….


เมื่อพูดถึงของใช้ของสะสม คนเราอาจมีความชอบแตกต่างกันไป บางคนอาจชอบซื้อเสื้อผ้า บางคนอาจชอบสะสมตุ๊กตา บางคนชอบซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมเก๋ๆ หรืออย่างผมก็สะสมหนังสือการ์ตูนเต็มบ้าน วันนี้ผมจึงอยากนำเสนอเรื่องราวของสจ๊วตหนุ่มการบินไทยคนหนึ่งที่ชอบสะสมอุปกรณ์ Technology เรียกว่ามีอะไรออกใหม่ รุ่นใหม่มาล่ะก็เขาคนนี้ไม่เคยพลาด และยังใจดีเปิดกระเป๋าบินให้ผมได้สำรวจอย่างเต็มที่อีกด้วย อยากรู้จักเขาแล้วสิครับ คุณเดียร์ เอกสิญจ์ บำรุงพฤกษ์ หรือน้องเดียร์ พี่เดียร์ หรือไอ้xxxเดียร์ของลูกเรือชาวการบินไทยนั่นเอง

……………………………………….


แนะนำตัวเอง

เป็นคนกรุงเทพครับ เรียนที่หอวัง สุรศักดิ์มนตรี ไปต่อที่อังกฤษและกลับมาทำงานที่การบินไทยเพราะอยากเป็นสจ๊วต ที่ชอบเพราะตอนเด็กๆ ขึ้นเครื่องบินแล้วเห็นพี่ๆ เค้าเท่ห์ดี พอได้ข่าวการบินไทยเปิดรับผมก็กลับมาสอบ ตอนนั้นปี 95 แต่ผมได้ทำงานปี 96 นี่ก็เข้าปีที่ 13 แล้ว อยู่การบินไทยเหมือนกับสายลมเลย พัดมาแล้วก็หายไป เร็วครับ ผมยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่เลย เวลาไปบินจะไม่บอกใครว่าชื่อเดียร์ แต่จะบอกว่าตัวเองชื่อ “น้องเดียร์” เพราะไม่อยากแก่ (โรคนี้เป็นกันทุกคนครับเพ่! แหะๆ) ก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นเดียร์คนเดิมอยู่ครับ เพียงแต่เวลามันผ่านไปเร็วเท่านั้น

ที่อังกฤษนี่เรียนสาขาอะไร

เรียนวิศวะคอมพิวเตอร์ ไม่เกี่ยวกับงานที่ทำอยู่เลยเนอะ แต่ผมเป็นคนไม่มีจุดหมายชีวิตเท่าไหร่ ใครบอกอะไร แม่บอกให้ทำอะไรก็ทำตาม เป็นคนหัวบื้อๆ ก่อนไปเมืองนอกก็เรียนการโรงแรมอยู่ช่วงนึง เป๋ไปเป๋มา ไปอยู่เมืองนอกก็สอบได้คณะนี้ โชคดีที่เป็นคนชอบเรื่องแนวๆ นี้อยู่แล้ว พวกเครื่องยนต์กลไก คอมพิวเตอร์ จะลงทุนไม่เสียดาย เรื่องรถก็เหมือนกัน เปลี่ยนกระจุยกระจาย

รูปภาพ

เปลี่ยนรถมากี่คันแล้ว ฟังดูท่าจะเยอะ

มากกว่า 28 คันนะ (โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอด) ตั้งแต่ทำการบินไทยมาก็ประมาณเนี้ยะ แต่ไม่เคยเป็นเจ้าของจริงๆ เลย เหมือนเช่าขับ อย่างที่บอกชีวิตไม่มีจุดหมายอะไรมาก อยากได้ก็ชื้อ พอไปไม่ไหวก็เปลี่ยน เลยไม่ได้เป็นเจ้าของเต็มตัวกับเขาซะที

งานสจ๊วตนี่แตกต่างกว่าที่เคยคิดไว้ไหม

ต่างกว่าที่คิดเยอะ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่เคยวาดภาพไว้เสียทีเดียว ตอนเด็กๆ เราเห็นพี่ๆ เค้าลากกระเป๋าแต่งตัวหล่อ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นงานให้บริการ ต้องปฎิสัมพันธ์กับมนุษย์มากหน้าหลายตา แต่ผมไม่มีปัญหาเพราะส่วนตัวเป็นคนชอบคุยและชอบพบปะผู้คนอยู่แล้ว

เห็นว่ามีคนชอบว่าพี่เดียร์ “ขี้โม้”

ผมเป็นคนชอบหาความรู้ใส่ตัวครับ ในเมื่อชอบของหลายอย่างจึงต้องศึกษาหลายอย่าง หลายประเภท แล้วเมื่อเรามี (สิ่งนั้น) ผมก็จะบอกว่ามี อย่างเครื่องเสียงเนี่ยมีเกือบทุกห้อง นาฬิกานี่ก็ชอบและรู้สึกว่ามันเป็นของมีค่า ถ้าเห็นคนอื่นรู้เรื่องนาฬิกาผมก็อยากเข้าไปคุยด้วย มันก็เหมือนเรารู้ทุกเรื่อง ส่วนรถนี่ชอบมาตั้งแต่เด็ก แข่งรถมาตั้งแต่ยังไม่มีสนามวิภาวดีพาเลซเลย เรื่องคอมพิวเตอร์ก็อีก เมื่อก่อนใช้ Windows แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้แมค เราก็ยิ่งรู้เข้าไปใหญ่ ก็เปิดเผยได้ คุยกับใครเค้าก็ว่าเรา “ไอ้ขี้โม้” แต่ผมไม่ซีเรียสครับ คือถ้าคุยกับเราเรื่องนี้เราคุยได้ สนุกดี ดีกว่านั่งคุยเรื่องงาน หรือนินทาเจ้านาย มันไม่มีประโยชน์ บั่นทอนจิตใจป่าวๆ คุยเรื่องที่เราชอบดีกว่า คิดแค่นี้ล่ะครับ

มันใกล้เคียงกันนะ คนคุยเก่งกับคนที่ขี้โม้เนี่ย

ใช่ครับ ผมเข้าใจว่าคนเรามี Character ต่างกัน ผมเป็นคนรู้แล้วพูดเยอะพูดมาก แต่บางคนรู้แต่ไม่พูด เงียบ ซึ่งเขาก็ได้เปรียบ แต่มันไม่สนุกน่ะ คุยกะคนที่เงียบมันไม่สนุกนะครับ ไม่ได้อารมณ์ ไม่ถึงพริกถึงขิง

ทีนี้มาถึงฉายา “เจ้าพ่อไอที”

ก็เป็นคนชอบคุย เวลาไปบิน พักตาม Line station อยู่คนเดียวมันก็เหงา จะให้คุยกับใครครับ คุยกับตัวเองในกระจกเหรอ บ้าแล้วนะ ผมก็ต้องหาอย่างอื่นที่ทำให้ผมอยู่กับตัวเองได้ ก็เริ่มมองหาสิ่งที่เราชอบ

รูปภาพ

แบบนี้ต้องสาธยายกันหน่อยว่าพกอะไรไปบินบ้าง

โน๊ตบุ๊คนี่ติดตัวตลอดเวลาตั้งแต่ไหนแต่ไร ส่วนกล้องถ่ายรูปนี่มาพักหลัง เพราะเป็นคนถ่ายรูปไม่เป็น ไม่มีมุมมอง จนกระทั่งได้คุยกับคนเล่นกล้องหลายคนเลยลองพกติดตัวไว้ แล้วก็มีเครื่องเล่น DVD เพราะผมชอบดูหนัง บางคนบอก “อ้าวมีคอมอยู่แล้ว จะเอาเครื่องดูหนังมาทำอะไร” พอดีผมเป็นคนชอบทำงานกับคอมพิวเตอร์โดยไม่ให้มีอย่างอื่นมารกหน้าจอ เวลาดูหนังก็จะเหลือบมาดู หูฟังก็ชอบครับ ชอบฟังเพลง เลยให้ความสำคัญกับมันค่อนข้างเยอะ

รูปภาพ

นอกจากนี้ก็โทรศัพท์ เครื่องเดียวมันไม่พอ สมัยที่ยังไม่มี iPhone เลยมีโทรศัพท์หลายเครื่องหลายยี่ห้อ เช่น Nokia มีแบบลงโปรแกรมได้อะไรได้ หลังๆ มี Pocket PC Phone ซึ่ง support windows เข้าไปอีก ก็กลายเป็น Pocket PC มีทั้งโทรศัพท์ มีอะไรอีกล่ะ เกมส์!! นี่พลาดไม่ได้แน่นอน เมื่อก่อนนี่ Play Station รุ่น 1 เครื่องใหญ่ๆ ก็หอบไปบินด้วย หอบจนมันไม่ไหว หลังๆ ก็มีพวก Game Boy Nintendo Light NDS จนกระทั่ง PSP ซึ่งพลาดไม่ได้เลย

อีกอย่างคือ หม้อหญิงใหญ่ คือผมเป็นคนกินข้าวไม่กินผัก พวกไปเมืองนอกแล้วเลี้ยงตัวเองด้วยสลัดนี่ไม่ได้เลย เลยต้องแพคอาหารไปจากบ้าน และก็ต้องใช้หม้อหญิงใหญ่นี่ล่ะอุ่น แต่นั่นคือโหลดไปในกระเป๋าใหญ่นะ แต่ในกระเป๋าลากที่เอาไปบินก็มีอุปกรณ์หลายอย่าง เหมือนเอาไปเล่นมากกว่าไปทำงาน ส่วนที่เกี่ยวกับงานบนเครื่องก็มีนะ อย่าง Steward kit แต่ถ้าเทียบกับของเล่นก็น้อยไปเลย (โอ้โหกระเป๋าพี่เดียร์ที่เนี่ยมูลค่าเท่าไหร่เนี่ย)

แสดงว่าไปค้างตาม Line station ก็ไม่ค่อยออกไปเที่ยวข้างนอก

ใช่ครับ การเป็นคนแบบนี้เสียโอกาสเหมือนกัน เนื่องจากเราเอาของไปเยอะ หอบมาแล้วก็อยากเล่น พอเล่นปั๊บก็พลาดโอกาสในการออกไปเดินเล่นดูอะไรแปลกๆ แต่ปีหลังๆ ผมก็ออกไปเที่ยวบ่อยขึ้นนะ ของที่ขนมาก็เก็บไว้ในห้อง คือมันติดแล้วน่ะ ยังไงก็ต้องขนมาไว้ก่อน ส่วนจะใช้ไม่ใช้นั่นอีกเรื่อง

รูปภาพ

พวก Technology เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ถ้ามีของตกรุ่นอยู่ในมือ แล้วมีรุ่นใหม่ออกมาจะทำไงล่ะ

เป็นคนเล่นแร่แปรธาตุเก่งน่ะ ของที่เก็บก็มีนะ อะไรที่ผูกพันมากๆ ชอบจริงๆ ก็จะเก็บไว้ อย่างนาฬิกาก็ขายไปบ้างถ้าไม่ถูกใจ แต่อย่างพวกคอม เก่าแล้วเก็บไปก็ไม่มีค่า วันนี้ซื้อ 50,000 พรุ่งนี้อาจเหลือแค่ 20,000 ถ้าเราอยากเปลี่ยนของใหม่ก็ต้องขายมันไป อย่างรถ การที่เราซื้อรถซักคัน และอยากประหยัดด้วย สมมติซื้อ Honda Civic ทำไมเราต้องซื้อ Civic ทั้งๆ ที่ก็ซื้อเงินผ่อนเหมือนกัน บินลงมาก็เหนื่อยนะ ทุกเดือนก็ต้องจ่ายค่างวด ทำไมเราไม่ผ่อนมากกว่าเดิมหน่อย ได้รถที่เราชอบและดีไปเลย จะได้จบ คอมก็เหมือนกัน เมื่อก่อนผมใช้ Sony Vaio TX ตัวละเกือบแสน เพราะวัสดุมันดี บาง พอเราจะขายคนก็อยากได้ เพราะเราซื้อมา 90,000 ขาย 35,000 เพราะอยากได้เงินไปซื้อของใหม่ เขาก็รีบคว้ากัน ขายลูกเรือก็เยอะแยะ บางคนก็ถาม พี่เดียร์วันนี้มีไรขายป่ะ ขายกล้องขายคอมก็เยอะประมาณนี้

แล้วไม่เสียดายของเก่าเหรอ

ความอยากได้ของใหม่มันมีมากกว่า กิเลสมันมากกว่า เพราะพอเห็นของใหม่ก็อยากได้ไปอวดคนอื่น คนเขาก็บอกเออไอ้นี่ขี้โม้อีกและ 55 คือเทคโนโลยีมันพัฒนาทุกวัน ถ้าใช้ของเดิมๆ เราตามมันไม่ทัน ไม่อยากหยุดแค่จุดนึง แต่อย่าง Windows นี่ผมปล่อยเลย เพราะก้าวมาทางแมคเต็มตัวแล้ว ไม่กลับไปอีกแล้ว

ไม่คิดว่ามันสิ้นเปลืองเหรอไง

สิ้นเปลืองสิครับ จริงๆ อาจทำให้หมดตัวได้เลย เพราะมันไม่มีจุดยืนน่ะ ชีวิตผมไม่มีจุดยืน ผมก็ไม่สบายนะ หนี้สินก็มี แต่มันเป็นตัวตนของเราไปแล้ว เป็นธรรมชาติไปแล้ว ไม่ได้ของที่อยากได้นี่ตายนะ นอนไม่หลับ ถ้าวันนี้ไปดูแล้วอยากได้ แต่ไม่มีตังค์นี่ทุกข์ใจมาก คือมนุษย์ปัจจุบันมันเป็นมนุษย์เงินผ่อน มีบัตรพลาสติกก็ซื้อได้ ถ้าเรามีงานทำ แต่ถ้าไม่ซื้อวันนั้นกลับมาบ้านจะเครียด กินไม่ได้นอนไม่หลับ ไปบินก็คิดตลอดว่าอยากได้ ทำไมไม่ตัดสินใจซื้อซะเลย จะได้ไปบินอย่างความสุข ไว้ไปเครียดตอนหาเงินมาจ่ายดีกว่า มุมมองของผมไม่เหมือนคนอื่นครับ ชอบคิดอะไรแปลกๆ เสี่ยงๆ

รูปภาพ

มีอาชีพเป็นสจ๊วตเนี่ย คิดว่าสนับสนุนให้เราชอบพวก Technology ไหม

มากมากกกกกครับ เมืองไทยว่าใหญ่แล้ว แต่พอเราไปญี่ปุ่น โอ้โห!! ที่สุดในโลกเลย ตอนไปญี่ปุ่นใหม่ๆ ก็บ้าซื้อของอะไรที่เป็นญี่ปุ่น เช่น อุปกรณ์รถซึ่งคู่มือก็เป็นภาษาญี่ปุ่น แต่ไม่สนเพราะเราอยากได้ กล้องก็เหมือนกันซื้อภาษาญี่ปุ่น แต่อ่านไม่ออกเลย มั่วอย่างเดียว สมัยก่อนต้องอาศัยแอร์ญี่ปุ่นช่วยแปล ชอบ Technology ที่นั่นครับเพราะบ้านเราไม่มี สมัยก่อนก็ซื้อถูกซื้อผิด ไม่ได้อ่านว่า Domestic Use Only คือแปลว่าใช้ได้เฉพาะในญี่ปุ่นเท่านั้น ตายเลย ที่อุตส่าห์ซื้อมากลายเป็นก้อนหินก้อนนึง

ปกติซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิคต่างๆ ที่ไหน

แรกๆ ก็ซื้อต่างประเทศครับ ไม่ญี่ปุ่นก็อเมริกา ยุโรปก็ถือว่าพัฒนานะ แต่ซื้อไม่เยอะเพราะยูโรมันแพง โชคดีเป็นคนที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับแบรนด์เนมเท่าไหร่ แต่ตอนหลังคิดได้ว่าซื้อต่างประเทศต้องใช้เงินสดซื้อ ผ่อนไม่ได้ แต่บ้านเรานี่บัตรผ่อนเพียบ ผ่อนโน่นผ่อนนี่เลย ได้หน้าด้วยได้ความเท่ห์ เข้าไปใน Shop บ้านเราเนี่ยก็คุยกันถูกใจ เป็นเพื่อนกันไปอีก ถ้าเดินฟอร์จูนกับผมจะแปลกใจทำไมมีคนรู้จักเยอะ ก็ผมเดินบ่อยซื้อบ่อยคุยบ่อยก็รู้จักกัน คนก็ชอบเรียกพี่เดียร์ เราก็ซื้อด้วยผ่อนด้วย และอีกอย่างคือเรื่อง service และการรับประกันสินค้า ซื้อบ้านเราสบายใจกว่า ต่างประเทศถูกกว่าก็จริง แต่ซ่อมทีบาน อย่างหนล่าสุด ซื้อโน๊ตบุ๊คมาสามเดือนมีปัญหาและ ทั้งๆ ที่เลือกแบบอึดๆ แล้วนะ

รูปภาพ

สะสมอย่างอื่นอีกหรือเปล่า

หนังครับ แล้วก็เพลง แต่แผ่นเพลงหายเกือบหมด โชคดีที่ดึงลง Hard Disk ไว้เยอะ ที่มาสะสมทีหลังก็อย่างตุ๊กตุ่นดราก้อนบอล แต่อย่างรถเนี่ย ดูรูปแล้วจะคิดว่าบ้าไปแล้ว ซื้อมาขายไป เปิดเป็นเต๊นท์รถได้เลยนะ ชอบขับครับ มีคนถามนะว่าสะสมรถไหม ก็ป่าวครับ แค่เปลี่ยนบ่อยเท่านั้น

วกมาพูดคุยเรื่องงานบ้าง วางแผนจะทำอาชีพนี้ถึงเมื่อไหร่

จะทำจนตายเลยครับ ก็ความรู้ผม สมองผมมันเสื่อมหมดแล้วจะไปทำอะไรอย่างอื่นได้ ก็ทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไร แค่เลี้ยงตัวเองอยู่ได้ มีความสุขกับการดำเนินชีวิตไปวันๆ นึงก็พอแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะตายเมื่อไหร่ ตอนนี้ออกจากบ้านก็ไม่คิดอะไรเลย คิดว่าไปทำงาน happy ขึ้นเครื่อง ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงก็จะไม่ร้อง บอกว่าไม่ร้องนะ แต่ถ้าเกิดจริงๆ อาจจะแหกปากเลยก็ได้ 55 แต่คิดว่าไม่กลัว เป็นไงเป็นกัน ห่วงแค่พ่อแม่ต้องมาใช้หนี้แทนตรึมเท่านั้น 55

ไฟล์ทประทับใจ

ชอบทุกไฟลท์นะ อย่างที่บอกว่าผมเป็นคนชอบคุยกับคน ชอบทุกไฟล์ท ชอบที่สุดคือไฟล์ทที่มัน Smooth ซึ่งส่วนใหญ่มาจากการมีเพื่อนร่วมงานที่ดี อาชีพนี้เขารับคนมาทำงานก็รู้กันอยู่ สจ๊วตแอร์ บุคลิกภาพจะใกล้เคียงกัน เป็นคนอารมณ์ดี ชอบ service ผู้ร่วมงานดีก็จะทำให้งานอื่นๆ บนเครื่องดี smooth ไปด้วย

ไฟล์ทแขก

ผมชอบไฟล์ทแขก เป็นไรไม่รู้ชอบดูไบ-มัสกัต แอร์สจ๊วตทั่วไปจะไม่ชอบไฟล์ทแขก แต่เราคิดว่าแขกนี่ Deal ด้วยง่าย ต่อรองได้ แต่คนอังกฤษเนี่ยไม่ได้เลย เพราะเค้าถือว่าตัวเองเป็นผู้โดยสาร เสียเงินมา ฉะนั้นขออะไรต้องได้ทุกอย่าง

ประสบการณ์สิบกว่าปีของการเป็นสจ๊วตเนี่ย ได้อะไรบ้าง

ได้ทุกอย่างเลย ลูกเรือทุกคนคงตอบเหมือนกันหมด ได้บ้านได้รถ ได้ครอบครัว ความสะดวกสบายในการดำเนินชีวิต ได้ความ respect จากคนอื่น โอ้ยยยยย เยอะแยะ การบินไทยให้ทุกอย่าง จริงๆ ไม่เคยเสียใจเลยที่มาเป็นสจ๊วต ไม่เคยอิจฉาเพื่อนๆ ที่เป็นนักบินเพราะถือว่านี่คือสิ่งที่เราเลือก เราก็พอใจตรงนี้ แต่ถ้ารวยกว่านี้ก็ชอบนะ ใครไม่ชอบเงินบ้าง 55 ก็ขอบคุณการบินไทยที่รับเราเข้ามา จำได้ว่าขอร้องกรรมการที่สัมภาษณ์เลย อ๊ะ ขี้โม้อีกและ ขอกรรมการแบบหน้าด้านๆ เลย "ให้ผมเป็นเหอะครับ อยากเป็นจริงๆ และสัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียใจเลยที่เลือกผม" กรรมการก็งงนะ ตลกตัวเองเหมือนกัน แต่กรรมการก็ตอบเหมือนจะให้ใจเราเลยว่า “เดี๋ยวเจอกัน หวังว่าคงได้ร่วมงานกัน” ซึ่งคนที่ตอบผมคือพี่โต ธนัญชัย ถ้าจำไม่ผิดนะ

สมมติว่าพี่เดียร์ไม่ได้เป็นสจ๊วต

ถ้าไม่ได้เป็นสจ๊วต ชีวิตผมคงไม่เป็นอย่างนี้ คงไม่มีอะไรเลย เพราะเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ติดเพื่อน สอบเข้าได้ก็ด้วยความบังเอิญ อย่างภาพในห้องที่เขียนว่า "Danse Des Dauphins" เนี่ย Professor Stephenson ที่มหาลัยผมให้มา เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่หอบกลับมาจากอังกฤษ เป็นคนโชคดีที่อาจจะ “เลียเก่ง” แต่ถ้าไม่ได้เป็นสจ๊วตเนี่ยคงไม่มีอะไรเลย คิดไม่ออกจะไปเป็นอะไร ไม่มีบ้านไม่มีรถ คงเกาะแม่อย่างเดียว การบินไทยนี่เหมือนรถไฟเที่ยวสุดท้ายของผมเลยจริงๆ

รูปภาพ

Lifestyle ของพี่เดียร์เป็นยังไง

น่าเบื่อ ตื่นเช้ากินกาแฟสามสี่ถ้วย สูบบุหรี่ แล้วก็เปิดคอม โน๊ตบุ๊คมีวางอยู่ทั่วบ้าน ในห้องส้วมก็ยังมีโน๊ตบุ๊คเครื่องเล็กๆ คือมันน่าเบื่อ เที่ยวก็ไม่ค่อยเที่ยว เลิกเที่ยวแล้วแก่แล้ว ตอนเป็นวัยรุ่นก็เที่ยวผับ ทอรัส เที่ยวไปเรื่อย พอผ่านจุดนั้นมาก็เลิก รถก็ไม่ไปแข่งอัดกับใครแล้ว แต่ก็ยังบ้ารถ แต่ไม่มีสังคมในเรื่องของรถ ซื้อมาก็แต่งเก็บไว้คนเดียว ภูมิใจของกูอยู่แค่นี้ ใช้ชีวิตแค่นี้ เล่นคอม เล่นเกม ดูหนัง นอนเที่ยงคืน ตื่นแปดโมงเช้า แต่ชอบช้อปปิ้งนะ พวกแหล่ง Technology อย่างฟอร์จูน พันธ์ทิพย์ มาบุญครอง แต่ให้ไปหาอะไรกินอร่อยๆ ต่างจังหวัดนี่ไม่ชอบ ยิ่งออกกำลังกายนี่ไม่เอาเลย ผอมก็ผอมอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งปีนี้รู้สึกสุขภาพแย่ที่สุด

อยู่ติดบ้านก็ดีไปอย่างเนอะ

อยู่บ้าน Happy ดีไม่เสียตังค์ด้วย เพราะบ้านเราก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว จะดูหนังเหรอ หนังแผ่นเราก็มี เครื่องเสียงดีๆ โฮมเธียเตอร์เราก็มี จะไปทำไม ป๊อปคอร์น อยากกินก็อุ่นเอาได้ สูบบุหรี่ก็ได้ โทรศัพท์ก็ได้ สะดวกกว่าตั้งเยอะ

รูปภาพ

ให้พี่เดียร์ช่วย Create Technology อย่างนึงที่ช่วยแอร์/สจ๊วตในการทำงาน

ไม่ต้องถึง Technology หรอก แค่ให้อุปกรณ์ที่ดีกว่านี้ก็พอแล้ว อย่างบางสายการบิน รถ cart อาหารก็เสียบปลั๊กอุ่นอาหารได้เลย หรืออย่าง take order ผู้โดยสารก็น่าจะใช้ palm หรือ pocket PC ยิงมาและเก็บเป็นข้อมูลส่วนตัวของผู้โดยสารใช้อ้างอิงได้อีก อีกหน่อยมีเครื่องบินใหม่ๆ สองชั้น จุได้เยอะๆ ใช้ไอ้นี่เลย walky-talky น่ะ โทรศัพท์มาตามครัวใครจะได้ยิน เรียกมาเลย "ฮัลโหลเดียร์เหรอนี่ต๋อมนะเว้ย อาหารขาดข้างบนเท่าไรวะ" แค่นี้ก็จบ ทุกวันนี้กระแส iPhone เป็นเรื่องฮิตและทุกคนก็ใช้กัน พี่หว่องก็พยายามพัฒนาโปรแกรมให้ใช้กันอยู่ อีกหน่อยก็โหลดได้หมด ผมก็อยากช่วยทำนะ แต่ความรู้แค่หางอึ่ง อยากให้ equipment บนเครื่องดี มีอุปกรณ์ technology นิดหน่อยอำนวยความสะดวก ไม่ต้องล้ำยุคถึงดาวอังคารก็ได้ แอร์บางทีต้องมาจัดอะไรเองก็ควรจะทำให้เสร็จเรียบร้อยมาจากข้างล่าง อย่างเปลเด็กเนี่ยต้องยกมาติด โบราณน่ะ แทนที่จะกดปุ่มแล้วโผล่ออกมาจากผนังได้เลยอะไรทำนองนี้ และอีกอย่าง โรงแรมที่เราไปพักทุกแห่งควรมีอินเตอร์เนตให้ใช้ฟรี อำนวยความสะดวกเต็มที่ หนัง TV ดูได้ทุกช่อง sign contract ให้ดูได้เลย (เอ้า บรรดาแอร์/สจ๊วตการบินไทยทั้งหลาย ใครชอบนโยบายนี้อย่าลืมโหวตให้พี่เดียร์ด้วยนะค๊าบบบบ)

อยากให้ฝากอะไรถึงชาว TCC

อาชีพนี้มันไม่ยากนะ ผมก็เข้าเว็บไซต์ Thaicabincrew.com มาตลอด ก็รู้จักสนิทสนมกับพี่ต๋อมดี myoldeditor อะไรของคุณนั่นแหละ มันเป็นอาชีพที่ง่ายนะ ไม่ได้ยากอะไรนักหรอก เพียงแต่ต้องพยายามศึกษาภาษาอังกฤษให้มากๆ เพราะการพูดภาษาอังกฤษหรือภาษาอื่นๆ เป็นข้อได้เปรียบในการสมัครงานนี้อยู่แล้ว หน้าตาดีไม่ดีไม่เกี่ยว ขอให้บุคลิกดีไว้ก่อนเป็นใช้ได้ หน้าตามันตกแต่งกันได้ ศัลยกรรมได้ แต่บุคลิกภาพและนิสัยใจคอมันสำคัญ เราต้องพยายามเปลี่ยนตัวเองให้ได้ ใครไม่ชอบการบริการก็คิดว่าทำงานแลกเงิน ทำๆ แล้วได้เงิน แล้วเราก็ Happy ไม่ต้องเก็บความเครียดกลับบ้าน จบๆ ไปเลย มันก็เป็นเรื่องง่าย พอได้ภาษาปั๊บอาชีพนี้ก็ไม่มีอะไรยาก สมัครก็เป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว มีสายการบินเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องการบินไทยนะ ถ้าพูดจาเข้าทางเค้าปั๊บเค้าก็อยากได้เรา ตัวตนของผมจริงๆ อาจจะน่าเบื่อ แต่ถ้าพูดจาได้ขนาดนี้ใครๆ ก็คงอยากคุย ใช่มะ มันเป็นเรื่องที่ทำได้น่ะ น้องๆ ใครๆ ก็ทำได้ไม่ใช่เรื่องยากเลย

……………………………………….

ถือว่าเป็นการใช้ชีวิตอีกแบบนึงครับ ส่วนใครจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ว่ากันไป แต่อย่างที่พี่เขาบอกว่าการมีรสนิยมชอบซื้อของแบบนี้ก็สิ้นเปลืองใช่ย่อย แต่ถ้าเราใช้เงินที่เราหามาเอง แล้วเราพอใจที่จะซื้อคงไม่เป็นไรครับ เพียงแต่ต้องพิจารณากันสักหน่อยว่าเมื่อซื้อหามาแล้วเราจะได้ใช้มันคุ้มค่ากับราคาหรือเปล่า ส่วนน้องคนไหนยังเรียนหรือเพิ่งทำงานก็เก็บตังค์ซื้อเองดีกว่าใช้เงินคุณพ่อคุณแม่นะครับ ยังไงวันนี้ต้องขอบคุณพี่เดียร์อีกครั้ง ผมคงต้องหันมาสะสมอะไรกะเค้าบ้างแล้ว ขอเป็น “สะสมแฟนคลับที่ชอบอ่านเรื่องที่ผมเขียน” ก่อนละกันดีไม๊ค๊าบบบบบบบบท่านผู้อ่าน จุ๊บๆ

……………………………………….


สัมภาษณ์พิเศษ เดียร์ TG: The IT man เขาหาว่าผมขี้โม้!!
เรื่องและภาพโดย Kristofer
Kristofer
TCC freelance reporter
TCC freelance reporter
 
จำนวนการตอบ: 10
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพฤหัสฯ. พ.ย. 13, 2008 12:06 pm
Reputation point: 0
Kristofer โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย greatiijohan » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 1:07 am

สุดยอดคัรบพี่....


เป็นตัวเองสุดๆ รักอย่างไหนก็ทำอย่างนั้น






คารวะ....ครับผม
ผมอยากเป็น ~นายบำเรอกำปั่นเหาะ~ครับ
บินได้....ถ้าใจอยากบิน

รูปภาพ
ภาพประจำตัวสมาชิก
greatiijohan
Business Class
Business Class
 
จำนวนการตอบ: 239
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันจันทร์ พ.ย. 10, 2008 9:59 pm
Reputation point: 0
greatiijohan โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

สัมภาษณ์พิเศษ เดียร์ TG: The IT man เขาหาว่าผมขี้โม้!! โดย Kristofer

โพสต์โดย junior-crew » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 10:05 am

เก่งมากเลยครับ
เป็นตัวของตัวเอง
และเป็นเด็กแนวที่เก่งกาจอะไรเช่นนี้
ขอปรบมือให้เลยครับ
ขอบคุณสำหรับบทสัมภาษณ์ดีๆครับ
I would like to be free in the sky.............โตขึ้นจะเป็นสจ๊วตกั๊บ
ภาพประจำตัวสมาชิก
junior-crew
Free Ticket 1st Class Everywhere
Free Ticket 1st Class Everywhere
 
จำนวนการตอบ: 1063
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ ต.ค. 11, 2006 12:38 am
ที่อยู่: Rayong
Reputation point: 0
junior-crew โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย sapporo_survivor » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 10:30 am

ชอบบทสัมภาษณ์นี้ที่ซู๊ดเลยยยย
.
.
.
ทั้งคนสัมภาษณ์ คนถูกสัมภาษณ์ คนเรียบเรียง อ่านแล้วมันส์ดี
คราวหน้าเอาแบบนี้มาลงอีกนะค๊าบ



//me รื้อหนังสือโทอิคอยู่ในลังเก็บของหลังบ้าน มาอ่านอีกรอบ
[email protected] >> H - harmful , I - imbecile , S - sophist , O - oddball !!
ภาพประจำตัวสมาชิก
sapporo_survivor
เตาะแตะๆๆๆ เอ้าพยายามเข้าๆๆ
 
จำนวนการตอบ: 34
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอาทิตย์ ก.ย. 24, 2006 9:29 pm
ที่อยู่: BKK
Reputation point: 0
sapporo_survivor โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย christian antony » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 11:14 am

หล่อนนี่ มั่นดีนะ
christian antony
 
จำนวนการตอบ: 14
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร มี.ค. 11, 2008 4:49 pm
Reputation point: 0
christian antony โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย youngplant » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 11:25 am

เหมือนรายการ วู๊ดดี้ เลย [smilie=bn33.gif]
ภาพประจำตัวสมาชิก
youngplant
พ่อเทพทุกสถาบัน
พ่อเทพทุกสถาบัน
 
จำนวนการตอบ: 2188
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 23, 2005 8:32 pm
ที่อยู่: บ้านน๊อกกกก บ้านนอก
Reputation point: 15
youngplant โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย krit » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 11:28 am

เมื่อไหร่ จะเปิด ๆๆๆๆ
เมื่อไหร่ ...
[smilie=bn19.gif]
ภาพประจำตัวสมาชิก
krit
Business Class
Business Class
 
จำนวนการตอบ: 210
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันเสาร์ ส.ค. 21, 2004 12:06 pm
Reputation point: 0
krit โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

เยี่ยมไปเลยค๊า

โพสต์โดย chokunwanna » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 11:46 am

อยากเป็นบ้างจังแอร์โฮสเตส
แต่ตอนนี้มัวทำอารัยอยู่ไม่รู้
จะได้เป็นไหมเนี่ย
wantana
ภาพประจำตัวสมาชิก
chokunwanna
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 148
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ มิ.ย. 06, 2007 8:59 pm
ที่อยู่: 60 อินทามะระ 25 ถนนสุทธิสาร แขวงสามแสนใน เขตพญาไท กทม 10400
Reputation point: 0
chokunwanna โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย chertamp » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 12:13 pm

ให้สัมภาษณ์ได้สะใจมากๆเลย
เป็นตัวของตัวเองสุดๆ
แถมเป็นเจ้าพ่อเทคโนโลยีตัวจริง

ว่าแต่ MacbookAirจะขายเมื่อไร บอกนะคะ....ช๊อบชอบ [smilie=bn33.gif]



อีกไม่นานๆๆ แอร์ๆๆๆๆ ต้องเป็นให้ได้ๆๆๆ [smilie=bn27.gif]
°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤øஇ Je t'aime ஆ°º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø
ภาพประจำตัวสมาชิก
chertamp
 
จำนวนการตอบ: 2
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันเสาร์ พ.ค. 05, 2007 1:16 pm
Reputation point: 0
chertamp โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย louktarn1510 » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 1:58 pm

มาแล้วๆๆ สัมภาษณ์พี่เดียร์
อิจฉาจัง.... อยากมีของเล่นเยอะๆ แบบพี่เดียร์บ้างงงง อิอิ [smilie=bn18.gif]

คิดถึงเน๊อออ [smilie=bn32.gif] เดี๋ยวนี้ไม่ได้เจอกันเล๊ยยย
☁ ☁ ☁
Fly Emirates... Keep Discovering
`·.¸¸.·´¯`·.¸¸.·´¯`· ✈
louktarn1510
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 364
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร มิ.ย. 20, 2006 3:30 pm
ที่อยู่: Dubai, UAE
Reputation point: 5
louktarn1510 โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย steward054 » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 1:58 pm

ของ น่าปล้นมากๆๆ
+ - - +
ภาพประจำตัวสมาชิก
steward054
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 305
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันจันทร์ มิ.ย. 02, 2008 6:15 pm
ที่อยู่: Bangkok
Reputation point: 0
steward054 โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย louktarn1510 » วันพฤหัสฯ. มี.ค. 12, 2009 2:02 pm

Kristofer เขียน:ผมยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่เลย เวลาไปบินจะไม่บอกใครว่าชื่อเดียร์ แต่จะบอกว่าตัวเองชื่อ “น้องเดียร์” เพราะไม่อยากแก่


ก๊ากกกก.... อันนี้คอนเฟิร์มค่ะ พี่เดียร์ไม่เคยเรียกตัวเองว่าพี่เลย [smilie=bn35.gif]
☁ ☁ ☁
Fly Emirates... Keep Discovering
`·.¸¸.·´¯`·.¸¸.·´¯`· ✈
louktarn1510
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 364
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร มิ.ย. 20, 2006 3:30 pm
ที่อยู่: Dubai, UAE
Reputation point: 5
louktarn1510 โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

ต่อไป

ย้อนกลับไปยัง บทสัมภาษณ์ลูกเรือสายการบินต่างๆ และรายงานพิเศษกิจกรรมของลูกเรือ

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิกใหม่ และขาจร 6 คน