Special Interview น้องก๊อกแก๊ก แอร์โฮสเตสสูง ยาว ขาว ดี 1 ประเภท 1 จากการบินไทย ภาพ: Happy Fender เรื่อง: สจ๊วตเฒ่ากำแหงหาญ

[กำแหงหาญ]

Special Interview น้องก๊อกแก๊ก แอร์โฮสเตสสูง ยาว ขาว ดี 1 ประเภท 1 จากการบินไทย
ภาพ: Happy Fender
เรื่อง: สจ๊วตเฒ่ากำแหงหาญ

................................



นิวาสถานผมอยู่แถวๆ สนามบินสุวรรณภูมิ ค่อนข้างโดดเดี่ยวและห่างไกลจากผู้คน ปกติก็ใช้ชีวิตอยู่ละแวกนั้น เมื่อมีเหตุจำเป็นนั่นล่ะจึงเข้าเมืองกะเค้าซักที อย่างเมื่อวาน ผมมีนัดกับแอร์โฮสเตสสาวสวยสายการบินไทยนางหนึ่งที่ CDC... ก็แอบถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่านัดนี้สำคัญอย่างไร ผมจึงต้องลงทุนขับรถมาเสียขนาดนี้...

แค่จะบอกว่าหากไม่สำคัญจริง สจ๊วตเฒ่าอย่างผมคงไม่มุมานะถึงปานนี้ ไม่ใช่หยิ่ง.... แต่เป็นสันดานขี้เกียจของผมที่แก้ยังไงก็ไม่หาย และในเมื่อรู้แก่ใจว่าการได้มีโอกาสคุยกับแอร์สาวคิวทองอย่างน้องก๊อกแก๊กไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ผมจึงค่อนข้างกระตือรือร้นกับการออกมาสัมภาษณ์เธอตามคำบัญชาของลุง myoldeditor แห่ง thaicabincrew.com... แต่ก็อีก... ไอ้ที่มาก็ใช่จะอิดเอื้อน ผมกลับคิดว่ามันเป็นการสนอง need ตัวเอง ด้วยความรู้สึกลึกๆ ที่อยากทำความรู้จักกับเธอมานานแล้วก็อาจเป็นได้

................................



เรานัดหมายกันที่ร้านกาแฟหรูหราแห่งหนึ่ง ผมไปถึงร้านในสภาพที่เปียกมะล่อกมะแล่กจากสายฝนหลงฤดูที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ...ปรี่เข้าไปที่เคาน์เตอร์และสั่งกาแฟแก้วละเกือบร้อยมาประดับโต๊ะ ... รับกาแฟแล้ว ผมก็มานั่งชิลด์ๆ ที่โซฟาข้างผนังกระจกบานใหญ่ สบายๆ ผ่อนคลายดูชาวบ้านรอบข้างที่ส่วนใหญ่สาละวนกับโน้ตบุคตรงหน้า ...สายฝนด้านนอกยังโปรยปราย ... ผมรอการมาถึงของเธออย่างไม่รีบร้อน แต่ว่าก็ว่าเถอะ ...ผมตื่นเต้นจนมือเย็นเลยทีเดียว...

ไม่นาน... เธอก็ผลักประตูกระจกเข้ามาในร้านพร้อมๆ กับเวลาที่ฝนเริ่มซาเม็ด ... แอบสังเกตุในขณะที่เธอยังมองซ้ายมองขวาล่อกแล่กหาผมอยู่ที่หน้าประตู ...เธอไม่ใช่คนสวย มองเผินๆ เหมือนกระเทยซะด้วยซ้ำ 555 แต่รวมๆ แล้วเธอก็เป็นผู้หญิงที่ดูดีและมีเสน่ห์ (แอบคิดว่าหากเธอตัดผมสั้นจะเป็นไงนะ?) ก็จนเมื่อตาต่อตาประสานกันนั่นแหละ.. เธอจึงเดินเข้ามาหาคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนโดยไม่มีท่าทีเขินอาย ผมเสียอีกที่รู้สึกเคอะๆ เขินๆ กับการได้เจอเธอตัวเป็นๆ เป็นครั้งแรก...



...ผมยืนขึ้นทักทายตามมารยาท ว่าจะทำฝรั่งขอจับมือเธออยู่เหมือนกันแต่อย่าเลย อิอิ.. จึงได้แต่เชื้อเชิญให้เธอนั่ง สอบถามเครื่องดื่มที่เธออยากดื่ม รู้สึกตัวเองแม่งโคตรแมนเลย... หากเธอมีเสื้อคลุมหนาๆ ขนมิงค์อะไรนั่นเหมือนที่ฝรั่งหนุ่มสาวเค้ามีเดทเวลาไปดินเนอร์ ผมก็คงอาสานำมันไปแขวนไว้ให้ เห็นไม๊ว่าสจ๊วตเฒ่าอย่างผมก็แอ๊บเป็นสุภาพบุรุษได้ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน...

...............................



ทักทายกันแล้ว... ตามประสาสาว hot …เธอออกตัวเอี๊ยด บอกผมว่ามีเวลาไม่มากนัก และก็พลิกข้อมือดูนาฬิกายี่ห้อคาสิโอเพื่ออะไรไม่รู้ เอาล่ะ... มันคงเป็นสัญญาณบางอย่างว่าผมควรต้องรีบซักหน่อย ด้วยเธออาจมีนัดกับใครอื่นที่สำคัญกว่า ...ไม่ต้องอารัมภบทอะไรกันให้มากความ ผมก็เริ่มลุยกับเธอ ณ นาทีนั้น

...............................



“หนูมีแฟนรึยัง.....” ผมยิงคำถามแรกด้วยคำถามที่ เอ่อ... ค่อนข้างไร้มารยาท เล่นเอาเธออึ้งไปขณะจิต ด้วยไม่นึกว่าคนเราที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงห้านาที จะกล้าหาญเริ่มสัมภาษณ์กันด้วยคำถามฮาร์ดคอร์ขนาดนี้



คำตอบเป็นอย่างไรเชิญดูคลิป.. ผมว่าดูเธอจะขาดความมั่นใจในการตอบไปนิดนึงนะ... หรืออาจเป็นเพราะมีคนหล่อๆ อย่างผมนั่งอยู่ตรงหน้าก็เป็นได้
ตีเหล็กเมื่อร้อน ผมถามต่อไป “มีแฟนสวยๆ แถมเป็นแอร์โฮสเตสไม่ค่อยมีเวลาให้กัน แบบนี้แฟนหึงไม๊?”



...............................



แล้วผมก็คุยกับเธอไปตามลำดับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การทำงาน การใช้ชีวิตตลอดจนเรื่องสัพเพเหระ และเรื่องที่หาสาระอะไรไม่ได้ ฯลฯ

คงไม่ต้องอธิบายกันให้มาก โดยรวมๆ เธอก็ไม่ต่างจากหญิงสาวทั่วไปที่ใฝ่ฝันอยากเป็นแอร์โฮสเตสมาแต่เล็กแต่น้อย นี่อาจเป็นอิทธิพลอีกด้านของเว็บไซต์ thaicabincrew.com ที่มักนำเสนอแต่ด้านดีของอาชีพนี้ ส่วนไอ้ที่แย่ๆ ก็มีเหมือนกันแต่มักไม่เป็นที่พูดถึงหรือจดจำ ใครๆ จึงแห่มาสมัครเป็นแอร์โดยมิได้ศึกษาข้อมูลให้รอบคอบและรอบด้าน บ้างต้องกลับมาเสียใจเมื่อทำไปได้ซักพักเมื่อรู้ว่ามันไม่ได้สบาย ไม่ได้หรูหรา และไม่ได้ฟู่ฟ่าอย่างที่จินตนาการไว้ในตอนแรก...



แต่ที่เธอต่างจากคนอื่น หรือที่คนอื่นต่างจากก๊อกแก๊ก ก็ตรงที่มาที่ไปของแต่ละคน... อย่างน้องก๊อกแก๊กถือเป็นตัวอย่างที่ดี ภูมิหลังของเธอก็ไม่ได้วิเศษกว่าคนอื่น แต่ประเด็นที่ทำให้ผมและเธอต้องมาเจอกันในวันนี้ ก็เพราะในที่สุดแล้วเธอก็ทำตามความฝันของตัวเองได้ หลังจากที่ล้มลุกคลุกคลานมาโดยตลอด

...............................



คุยกันถึงประวัติการศึกษาของเธอก็ไม่น่าประทับใจอะไร จริงๆ ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้หรอก ผมว่ามันเป็นอีกหนึ่งคำถามที่น่าเบื่ออย่างยิ่งทั้งคนถามคนตอบ แต่ก็จำใจด้วยเป็นคำถามยอดฮิตสำหรับหลายท่าน ที่สงสัยและชอบถามว่าสจ๊วตและแอร์โฮสเตสจำเป็นต้องจบจากสถาบันที่มีชื่อเสียงหรือเปล่า? ไม่นะ... ดูเธอเป็นตัวอย่างก็แล้วกัน



ก๊อกแก๊กจบ ปวช. จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตบพิตรพิมุข แถวๆ วัดจักรวรรด์ ใครรู้จักบ้าง? จบแล้วก็เอ๊นท์ไม่ติด... จึงมาเรียนเอกญี่ปุ่นที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และจบการศึกษาภายใน 3 ปีครึ่ง ระหว่างเรียนก็ทำงานหารายได้พิเศษไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นพริตตี้ตามงานต่างๆ หรือ freelance พอให้ได้สตางค์ไม่ต้องรบกวนพ่อแม่ สัมภาษณ์ถึงตรงนี้ผมก็แอบชื่นชมเด็กๆ ยุคใหม่ เพราะการเรียนไปทำงานไปสำหรับคนยุคผมเป็นอะไรที่โคตรแปลกและไม่ค่อยมีใครทำ ไม่เหมือนเด็กสมัยนี้ที่เรามักเห็นตามร้านสุกี้หรือร้านไอสครีม ใครใช้บริการบ่อยๆ อย่าไปจิกเด็กๆ มันมากนัก เวรกรรมเดี๋ยวนี้มันติดจรวด ได้เป็นแอร์ไปแล้วโดนผู้โดยสารจิกหัวใช้ไม่รู้ด้วย...

...............................



จบรามแล้วเธอก็ทำงานเป็น Reception ที่โรงแรมเอเชีย ราชเทวี เบื่อๆ ก็ลาออกไปเป็นเซลล์ขายอุปกรณ์อะไรซักอย่าง เธอบอกว่านายญี่ปุ่นคงเห็นแววถึก จึงมอบหมายให้ขับรถวิ่งขึ้นล่องกรุงเทพ-ระยองไปๆ มาๆ อยู่พักใหญ่ ระหว่างนั้นเธอก็ยังไม่ละทิ้งความฝัน วันดีๆ ก็มีแอบไปสมัครแอร์อยู่เหมือนกัน...



ฟังเธอเล่าถึงตรงนี้มันก็น่าท้ออยู่ เธอบอกว่าหนูคิดว่าหนูคงต้องเป็นเซลล์ไปตลอดชีวิต... เธอสมัครสายการบินหลายแห่ง ทั้ง Emirates, Asiana, Jalways หรือกระทั่งนกแอร์ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ บางแห่งตกรอบแรก บางแห่งตกรอบสุดท้าย คนเราเมื่อ fail บ่อยๆ มันก็ท้อ จิตตก เล่นเอาเธอไปไม่เป็นอยู่พักหนึ่ง แต่นั่นแหละ... ไอ้ความโชคดีและโชคร้าย แม้มันจะเข้ามาเยี่ยมเราบ่อยๆ สลับกันไปๆ มาๆ แต่ก็มักอยู่กับเราชั่วประเดี๋ยวประด๋าว ...เธอสานต่อความฝันของเธอด้วยการไปเรียนติวแอร์ที่สถาบัน MFAA (เลิกกิจการไปแล้ว) ที่นั่นเธอได้รู้จักเพื่อนๆ ที่มีความฝันเดียวกัน ต่างคนจึงต่างเป็นกำลังใจให้กัน มีสายการบินใดเปิดรับก็ชักชวนกันไปสมัคร เหมือนเป็นการทดสอบความรู้ที่ตัวเองได้รับการฝึกฝนมา ไม่ช้าไม่นาน หลังจากที่ตกรอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ...เธอก็ได้เป็นแอร์การบินไทยรุ่นปี 2007 สมใจ...



อย่าถาม... เพราะผมเบื่อเป็นอย่างยิ่ง... และคุณจะไม่มีวันได้อ่านจากงานเขียนของผม ว่าตอนที่น้องก๊อกแก๊กเข้าสัมภาษณ์ที่การบินไทยกรรมการถามอะไรบ้าง...เอาเป็นว่าร้อยละ 80% ของคำถามที่กรรมการถาม ล้วนนำมาจากข้อมูลส่วนตัวที่คุณกรอกไว้ตอนสมัครออนไลน์นั่นแหละ... please note that ... กรรมการก็ขี้เกียจจินตนาการหาคำถามใหม่ๆ มาถามคุณเหมือนกัน...

...............................



ไม่ได้ sick มาสามปีแล้ว โอ้แม่เจ้า...



เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก นับจากวันที่เธอก้าวเข้าสู่อาชีพในฝัน บัดนี้.. ก๊อกแก๊กเป็นแอร์โฮสเตสสายการบินไทยมา 4 ปีแล้ว เธอยังสนุกสนาน และตื่นเต้นกับการทำงานในทุกเที่ยวบินเหมือนเมื่อตอนเข้ามาเป็นแอร์โฮสเตสใหม่ๆ ช่างต่างจากลูกเรือบางคน ที่ถือว่าการเป็นลูกเรือคือความฝันอันสูงสุด แต่เมื่อเป็นแล้วกลับด่าผู้โดยสารออกอากาศ ทั้งๆ ที่เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายเลี้ยงลูกเลี้ยงผัว เลี้ยงเมีย เลี้ยงตัวเอง ก็มาจากผู้โดยสารนั่นแหละ บ้างก็เขียนลงเว็บ บ้างก็เขียนลง Facebook บางคนเฮี้ยนมากขนาดเขียนหนังสือด่าผู้โดยสารโดยเฉพาะออกมาเป็นเล่มๆ หากินกันเป็นล่ำเป็นสัน สำหรับผมแล้วถือว่าเxยเรียกพี่กันทั้งนักเขียนและสำนักพิมพ์เลยทีเดียว...



ไฟลท์ที่ชอบ? เฮ้ยบ้าเปล่าชอบไฟลท์แขก



อ้อแล้วไป... ไม่ใช่ไฟลท์แขกอย่างเดียว ไฟลท์ยุโรปหนูก็ชอบ...



การเป็นแอร์ที่ดีของน้องก๊อกแก๊กคงมาพร้อมกับ Attitude ที่ดีของเธอด้วย ต้องขอบคุณพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่อบรมสั่งสอนเธอมาดี รวมไปถึงกรรมการที่ตาถึงเลือกเธอเข้ามาเป็นศักดิ์และศรีของบริษัท ผมอยากให้มีแอร์โฮสเตสดีๆ แบบนี้อยู่เยอะๆ ในทุกๆ สายการบินจริงๆ เลย...

...............................



ฝนซาเม็ด... ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ น้องก๊อกแก๊กขยับข้อมือดูนาฬิกาบ่อยๆ ผมก็ฟอร์มหมาแก่ทำเป็นไม่เห็นและพยายามยื้อเธอให้อยู่ต่อด้วยบทสนทนาที่ไม่จบง่ายๆ ...กาแฟโง่ๆ ของผมเย็นชืดไปนานแล้ว ทิ้งไว้แต่คราบกาแฟเลอะเทอะที่ติดแน่นบนปากถ้วย บางช่วงของการสนทนาดูจะขาดตอน... ไอ้ตรงนั้นแหละที่ความอึดอัดมันโบยบินเข้ามาครอบคลุมบรรยากาศระหว่างเรา ไม่รู้สิ... จริงๆ ผมหมดเรื่องสัมภาษณ์เธอไปนานแล้ว เพียงแต่ใจมันสั่งว่ายังไม่อยากกลับเท่านั้น...



แล้วผมก็ตัดสินใจ..

“แก๊ก พี่ว่าเราย้ายร้านไปกินเบียร์ต่อที่ est.33 กันเหอะ”
พูดไปแล้วเหมือนผมจะหยุดหายใจรอคำตอบจากเธอ เหมือนที่พวกนักเขียนเค้าเขียนๆ กันนั่นแหละว่ามันเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
“ไปพี่ หนูล่ะเปรี้ยวปาก น่าจะไปตั้งนานแล้ว”



แม่ง... ผมได้แต่คิดในใจ... อยากกินเบียร์ก็ไม่บอก เสียเวลามานั่งกินกาแฟอยู่ได้นานสองนาน นี่ถ้าลองมีเบียร์เข้าปากก่อนนี้ซักหน่อย รับรองว่าบทสัมภาษณ์ของผมจะเท่ (และปากจัด) กว่านี้อีกเยอะ วันนี้ขอลาไปก่อน... พร้อมๆ กับบทสัมภาษณ์โง่ๆ ของผมที่จบลงง่ายๆ ณ ตรงนี้ จะว่าจบก็ยังไม่จบดี... ที่ร้าน est.33… เรื่องของผมและเธอยังดำเนินต่อไปอีกยืดยาวจนเกือบเที่ยงคืน... อย่าถามว่าเราคุยเรื่องอะไรกันบ้าง เอาเป็นว่าคืนนั้นผมกลับบ้านนอนหลับฝันดี และให้สัญญากับตัวเองว่าผมคงต้องเข้ามาเที่ยวแถว CDC บ่อยๆ ซะแล้ว...



................................


Special Interview น้องก๊อกแก๊ก แอร์โฮสเตสสูง ยาว ขาว ดี 1 ประเภท 1 จากการบินไทย
ภาพ: Happy Fender
เรื่อง: สจ๊วตเฒ่ากำแหงหาญ

[juzsimplegal]

ว้าวๆๆ พี่ก๊อกแก๊ก บพิตรพิมุข เหมือนกันเลย แต่ของหนู มหาเมฆ แต่จักรวรรดิก้อร้จักดี น่ารักที่สุดเลยคนนี้ อิอิ

[Angle Pang]

น่ารักจังค่ะ ทั้งคนสัมภาษณ์และถูกสัมภาษณ์ รูปสวยมากค่ะะ

[cherry25]

แอร์คนนี้สวยจัง เพื่อนหนูๆ อิอิ ..... ชอบจังเรย บินไฟลท์แขกแบบนี้ ไว้ยกให้นะจ๊ะก๊อกแก๊ก
ขอบคุณพี่สจ๊วตเฒ่า ที่เอาคนทัศนคติดีๆมาแบ่งปันให้น้องๆฟัง ใครอยากเป็นแอร์ สจ๊วต พี่ก๊อกแก๊กเป็นไอดอลได้เรยนะค๊า

[AngelNumpetch]

พี่น่ารักมากๆเลย เรียนรามเหมือนกันด้วย :)