ชีวิตลูกเรือไทย: London with Henry โดย กำแหงหาญ {รูปเพียบ}

ภูมิใจเสนอโดยทีมงาน thaicabincrew : กำแหงหาญ ดูแลเนื้อหาใกล้ชิด

ภารโรง: myoldeditor, กำแหงหาญ

ชีวิตลูกเรือไทย: London with Henry โดย กำแหงหาญ {รูปเพียบ}

โพสต์โดย กำแหงหาญ » วันศุกร์ ต.ค. 10, 2008 3:27 pm

รูปภาพ

London with Henry
เรื่องและภาพโดยกำแหงหาญ
เผยแพร่ครั้งแรก: นิตยสาร Take Off กันยายน 2551



..................................


"หนูเอาเฮนรี่ไปด้วยได้เปล่าลุง"

น้องโรส แอร์รุ่นกลางเก่ากลางใหม่ที่บินยุโรปได้ไม่นานเอ่ยถามผมกลางล้อบบี้โรงแรมฮิลตันย่าน Holland Park ...ในฐานะรุ่นพี่ วันนี้ผมอาสานำน้องๆ ร่วมไฟล์ทเที่ยวชมเมืองลอนดอน มีเสียงกระแนะกระแหนจากแอร์รุ่นป้าว่านี่ถ้าชั้นไม่เคยไปแกจะพาชั้นเที่ยวไม๊?

"ไปเองเหอะป้า" ไม่น่าถาม

มาว่ากันถึงน้องโรส... ความจริงเธอไม่ได้มาไฟล์ทผม แต่ก็เคยเห็นเคยบินคุ้นเคยกันมาบ้าง นี่เธอเพิ่งมาถึง ทั้งที่ทำงานมาตลอดคืน แต่เมื่อเห็นลูกเรือไฟล์ทผมรวมกลุ่มตั้งท่าไปเที่ยว ก็เอ่ยปากขอไปด้วย เช็คอินรับกุญแจเรียบร้อยก็ลากกระเป๋าขึ้นห้องแล้วรีบลงมาตามนัด ดูหน้าตาแล้วบอกได้ว่าน้ำท่ายังไม่อาบ ฟันฟืนยังไม่ได้แปรงด้วยซ้ำ...

รูปภาพ

"ได้สิโรส ไหนแฟนหนู" ผมเข้าใจว่าแฟนเธอชื่อเฮนรี่ แต่เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร ...หรือเธอคงนัดเฮนรี่ไว้ที่ไหนซักแห่งในเมือง? ...ไม่แปลกอะไร แอร์ไทยหลายคนนิยมมีแฟนต่างชาติ เหตุผลของแต่ละคนที่ยกมาก็ล้วนแต่ดูถูกเพศพ่อของตัวเองทั้งนั้น แต่สจ๊วตไทยใช่จะน้อยหน้า ไปนาริตะทีไรเป็นต้องมีสาวญี่ปุ่นมารอรับ นี่นับเป็นการตอบแทนคุณแผ่นดินที่ไม่ให้เราต้องเสียดุลการค้ามากเกินไป อะว่าเข้าไปนั่น...

รูปภาพ

..................................

ผมจัดแจงเรื่องตั๋วรถเมล์ให้น้องแอร์ทั้งที่ตัวเองก็ไม่เชี่ยวชาญอะไร ในที่สุดก็ซื้อตั๋ว Day สำหรับรถเมล์และ Tube (รถไฟใต้ดินของลอนดอน) แบบขึ้นลงได้ไม่จำกัดเที่ยวภายในโซนที่กำหนดมาใช้ หรือหากมีบัตรเติมเงิน Oyster Card อยู่แล้วจะ top up ซะที่นี่ก็ได้

ซื้อตั๋วไม่ลำบากยากเย็นอะไร ข้ามถนนหน้าโรงแรมแล้วเดินไปทางขวาราวสองร้อยเมตรจะเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ด้านซ้าย สังเกตง่ายตรงที่มีแผงขายหนังสือพิมพ์และสแตนด์ขายโปสการ์ดตั้งหน้าร้าน เจ้าของร้านเป็นแขกรู้จักมักคุ้นกับลูกเรือไทยดี จะสอบถามอะไรเท่าไหร่ไม่เคยบ่น จะมีก็คนรอคิวจ่ายตังค์ข้างหลังเท่านั้นที่อาจตั้งคำถามว่าเอ็งคุยไรกันนักหนา

รูปภาพ

หน้าร้านมีตู้โทรศัพท์รุ่นเก่าสีแดงตั้งอยู่ สาวๆ วิ่งไปถ่ายรูปวี้ดว้ายกระตู้วู้กันยกใหญ่ น่าเสียดายที่ตู้รุ่นนี้กำลังถูกแทนที่ด้วยตู้โทรศัพท์รุ่นใหม่ และผมเชื่อว่ามันอาจจะหายไปจากกรุงลอนดอนพร้อมๆ กับรถเมล์สองชั้นรุ่นเก่าที่บัดนี้กลายเป็นของหาดูยากไปแล้ว

รูปภาพ

เราขึ้นรถเมล์สาย 94 มุ่งหน้าสู่ Notting Hill Gate ...ถ้าขยันเดิน จากตรงนี้เดินแป๊บเดียวก็ถึงตลาดนัด Portobello, และหากจะเดินก็ไม่ยาก เมื่อถึงสามแยกสถานีรถไฟใต้ดิน Notting Hill Gate ที่มีผู้คนหนาแน่นให้เลี้ยวซ้าย จากนั้นเดินตามฝูงชนไปรับรองไม่มีหลง

รูปภาพ

ตลาดนัด Portobello มีประวัติยาวนานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837 ของที่พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่นำมาจำหน่ายมีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ สินค้ากระจุกกระจิก เหรียญตราเก่าๆ สินค้าที่ระลึก ฯลฯ ถัดเข้าไปเกือบถึงสะพานรถไฟเป็นย่านขายเสื้อผ้าและผักผลไม้ ไปครั้งแรกอาจตื่นตาตื่นใจอยู่บ้าง แต่รวมๆ แล้วความน่าสนใจและหลากหลายไม่ถึงหนึ่งในสิบของตลาดนัดสวนจตุจักรที่ผมยกให้เป็นตลาดระดับเทพขึ้นหิ้งไปแล้ว

..................................

ผมเป็นห่วงน้องโรสกว่าใคร ด้วยกลัวเธอจะเป็นลมเป็นแล้งเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่จะยื่นแขนให้เกาะ-ยื่นมือให้จับก็ดูจะเสนอหน้าเกินไป ...แต่เธอก็อึดกว่าที่ผมคิด แม้จะเดินเป๋ๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังสนุกสนานกับการช้อปปิ้ง ส่วนน้องแอร์คนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงเดินกันตัวปลิวเลยทีเดียว

รูปภาพ

ตลาด Portobello มีของกินให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นข้าวผัดสเปนที่ผัดกันกลางถนนเห็นๆ โดนัทโง่ๆ หรือไส้กรอกแฟรงค์เฟิร์ตเตอร์ แต่เราก็เลือกร้านอาหารไทยร้านหนึ่งที่มีฝรั่งอุดหนุนหนาแน่น บนผนังของร้านติดประกาศเกียรติคุณความอร่อยไว้เป็นพืด โดยเฉพาะก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่มีคนดังเคยมาชิมนั้นถือเป็นเมนูเด่น ผมสั่งมาก็อร่อยจริงดั่งโม้ ขณะที่อาหารจานอื่นจำพวกผัดไท ข้าวผัด ฯลฯ ที่น้องแอร์สั่งถือว่าหน้าตาและรสชาติต่ำกว่ามาตรฐาน ก็เป็นข้ออ้างว่ากินอาหารไทยต่างแดนจะให้เหมือนเมืองไทยได้ยังไง ...ไม่ว่ากัน แต่อย่าให้ฝรั่งเข้าใจผิดว่าที่ขายๆ กันอยู่น่ะอาหารไทยรสชาติแท้ก็แล้วกัน

รูปภาพ

กินข้าวเที่ยงแบบนี้ ใจผมยังนึกว่าเฮนรี่จะมาแจมกับเราด้วย ...อยากจะถามน้องโรส แต่เมื่อไม่เห็นเธอเดือดร้อนอะไร ก็สงบปากสงบคำไว้ แต่อดคิดไม่ได้ว่านี่เค้าเป็นแฟนแบบไหนกัน...

..................................

รูปภาพ

สมควรแก่เวลาจึงกลับมาขึ้น Tube สาย Circle มาที่สถานี Westminster, โผล่ขึ้นมาจะเห็น House of Parliament และหอนาฬิกา Big Ben ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เมื่อหลุดจากย่านช้อปปิ้ง ดูพวกเธอจะขาดแรงจูงใจและหงอยๆ จนผมต้องเตือนให้ช่วยชื่นชมกันหน่อย เพราะที่อุตส่าห์พามาเที่ยวล้วนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวติดอันดับ Top Ten ของมหานครลอนดอนทั้งนั้น ที่สำคัญ...ผมต้องรับปากว่าจะพาพวกเธอไปช้อปปิ้งย่านถนน Oxford เป็นรายการสุดท้ายก่อนกลับ นั่นล่ะ... พวกเธอจึงกระปรี้กระเปร่า ดูดีมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

ผมตั้งใจพาพวกเธอเข้าชมภายในวิหาร Westminster Abbey ที่เป็นวิหารสำคัญที่สุดของเมือง ด้วยเป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญทางศาสนา พิธีราชาภิเษกและพิธีสำคัญอื่นๆ รวมทั้งเป็นที่ฝังศพบุคคลสำคัญของประเทศทั้งทหาร นักเขียนและนักอื่นๆ (ต่างประเทศเค้าให้เกียรตินักเขียนเทียบเท่าแม่ทัพ) รวมไปถึงที่ฝังศพเจ้านายในราชวงศ์อังกฤษเกือบทุกพระองค์ แต่พูดไปก็เท่านั้น เพราะพวกเธอดูไม่ปลื้มที่จะลงทุนเสียตังค์เข้าไปชมเท่าไหร่...

“ถ่ายข้างนอกก็พอแล้วลุง เอาเงินค่าเข้าไปช้อปดีกว่า ไม่เสียเวลาด้วย” เมื่อพวกเธอลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ ผมก็จำต้องล่าถอย …เฮ่อ ไม่ได้ช้อปซักวันมันจะตายไม๊เนี่ย...

..................................

เราเดินกลับขึ้นสะพาน Westminster, น้องโรสเรียกให้ผมช่วยถ่ายรูปเมื่อเห็นมุมดีๆ มี London Eye เป็นฉากหลัง เข้าที่เข้าทางเรียบร้อยเธอก็ล้วงตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าสะพาย ซึ่งผมแอบสงสัยว่าเธอเอาอะไรมาด้วยกระเป๋าถึงได้ตุงขนาดนั้น พร้อมแล้วเธอก็แอ๊คท่าถ่ายรูปยังกับมันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรัก ผมอดประหลาดใจไม่ได้…

รูปภาพ

“โรส นี่แกเอาตุ๊กตามาด้วย?” ผมถาม
“อ้าว ก็เฮนรี่ไงลุง แฟนหนูเพิ่งซื้อให้เป็นของขวัญอะ ให้หนูเอามันมาเที่ยวด้วย ถ่ายให้เห็นหมีนะลุง ไม่เห็นหมีเดี๋ยวแฟนหนูไม่เชื่อ”

ไม่อยากจะผวน... ผมหัวเราะหึหึกับคำพูดไร้เดียงสาของเธอ และอดรำพึงรำพันในใจไม่ได้เมื่อก้มมองเธอผ่านช่องมองภาพ ขณะที่เธอกำลังบรรจงหอมแก้มตุ๊กตาหมีค้างอยู่รอให้ผมนับ 1-2-3 ก่อนกดชัตเตอร์... เอ๊ะ! หรือว่าผมอิจฉาเจ้าหมีน้อย? ไม่ใช่หรอก ผมอิจฉาแฟนเธอต่างหาก... และก็อึ้งปนประหลาดใจในอานุภาพความรักที่คนทั้งคู่มีให้กัน อย่างน้อยที่สุด... มันก็ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งลงทุนหอบหมีมาบิน และไม่ใช่แค่เอามาบินเฉยๆ แต่ยังเอามันออกมาเที่ยวตะลอนๆ ด้วย!

รูปภาพ

จะว่าไม่อิจฉาก็ไม่เชิง ได้แต่ถอนใจลึกๆ ว่าเมื่อไหร่สจ๊วตเฒ่าจะมีตุ๊กตาหมีตัวน้อยๆ แบบนี้ติดตัวไปไหนมาไหนกับเค้าบ้าง...? มันก็เท่านั้น... เฮ่อ

..................................



London with Henry
เรื่องและภาพโดยกำแหงหาญ
เผยแพร่ครั้งแรก: นิตยสาร Take Off กันยายน 2551
ภาพประจำตัวสมาชิก
กำแหงหาญ
TCC Staff
TCC Staff
 
จำนวนการตอบ: 98
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอาทิตย์ ส.ค. 22, 2004 10:49 pm
Reputation point: 5
กำแหงหาญ โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย mmay » วันศุกร์ ต.ค. 10, 2008 3:56 pm

เอ่อ คุณพี่หนาวไหมคะ เห็นใส่กระโปรง หนูไปมาเมื่อเดือนสิงหาหนาวอย่างแรงค่ะ ขนาดหน้าร้อนบ้านเขายังหนาวได้ขนาดนี้ ถ้าหน้าหนาวของเขาจิงๆเนี่ยจะขนาดไหนอ่ะ
ภาพประจำตัวสมาชิก
mmay
 
จำนวนการตอบ: 10
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ มิ.ย. 14, 2006 7:33 pm
ที่อยู่: Center of Bangkok
Reputation point: 0
mmay โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย aOii_coOL » วันศุกร์ ต.ค. 10, 2008 4:10 pm

:lol: :lol:

พี่เค้าน่ารักเนอะ กล้าเอาน้องหมีหอบหิ้วไปด้วย ห้าห้า...

น่าดีใจแทนแฟนพี่เค้าจริงๆๆ

ขนาดเหนื่อยก็ยังลั๋นล้าได้อีก น่ารักจริงๆคะ
Try and Success !!
ภาพประจำตัวสมาชิก
aOii_coOL
Free Ticket 1st Class Everywhere
Free Ticket 1st Class Everywhere
 
จำนวนการตอบ: 991
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอาทิตย์ ก.ย. 23, 2007 9:54 pm
ที่อยู่: ห้องสี่เหลี่ยมอันร๊ก รก
Reputation point: 1
aOii_coOL โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย N' Thung » วันศุกร์ ต.ค. 10, 2008 4:10 pm

สงสัยตั้งแต่ในหนังสือแระ

ไอ้ที่ผัดในกระทะเห็นหอยแมลงภู่แว๊บๆเนี่ย
มันคือใส่อีหยั่งมั้งอ่ะลุงกำแหงหาญ
ลุงเคยกินม่ะคะ
อร่อยม่ะ
Sometimes life can be deceiving
I'll tell you one thing, it's always better when we're to