คำสารภาพของสจ๊วตเฒ่า my secret love โดยกำแหงหาญ

ภูมิใจเสนอโดยทีมงาน thaicabincrew : กำแหงหาญ ดูแลเนื้อหาใกล้ชิด

ภารโรง: myoldeditor, กำแหงหาญ

คำสารภาพของสจ๊วตเฒ่า my secret love โดยกำแหงหาญ

โพสต์โดย กำแหงหาญ » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 8:48 am

รูปภาพ

คำสารภาพของสจ๊วตเฒ่า my secret love
เรื่องและภาพโดย กำแหงหาญ


……………………………


ลูกเรือไทยบางคนร้องยี้เมื่อมี "เดลี" โผล่มาในสเก็ต โชคดีที่เปอร์เดี้ยมต่อการนอนค้างที่นั่นหนึ่งคืนช่างดีเหลือเกินไม่งั้นคง call sick กันระนาว สำหรับผมไม่เกี่ยงเงินน้อยเงินมาก ถือเป็นหน้าที่และอาชีพให้อะไรมาก็บิน ยิ่งถ้ารู้ล่วงหน้าว่าไฟลท์ไหนมีบินกับคนรู้ใจ ต่อให้เป็นไฟลท์ 911 ก็อาจตัดใจโบกมือลาเมียขอไปตายกับเค้าด้วย (เกินไปเปล่าเนีย)

……………………………

เหมือนไฟลท์ TG 315 ปลายทางสถานีนิวเดลี เมื่อคืนวันที่ 23 พฤษภาคม ปี 2003 สี่ปีล่วงมาแล้ว สมัยที่ยังใช้ศูนย์ลูกเรือหลักสี่เป็นสถานที่เช็คอิน (อย่าเพิ่งแปลกใจไฉนผมเพิ่งเขียนถึง-เดี๋ยวเฉลย) ผมถึงกับออกอาการดีใจลิงโลดจนเสียกิริยา เมื่อน้องเบสท์ หนึ่งในแอร์โฮสเตสขวัญใจชาวไทยเดินนวยนาดเข้ามาในห้องบรีฟ

สจ๊วตเฒ่ารุ่นราวคราวเดียวกับผมหลายคนแอบเช็ดน้ำลายมุมปาก...
ผมเผลออุทานดั่งคนละเมอ "สวยวันสวยคืนจริงๆ ว่ะน้อง" จนป้าแอร์ข้างๆ ที่อายุอานามเลยวัยอันสดใสมานานแล้วหันมาสะกิด "น้อยๆ หน่อยไอ้เฒ่า" นั่นแหละผมดั่งตื่นจากภวังค์ ฟอร์มก้มหน้าก้มตาศึกษาเมนูอาหารที่จะเสริฟคืนนี้ต่อไป ทั้งที่หัวใจทั้งดวงแล่นไปวางอยู่ตรงหน้าน้องเบสท์แล้วซะงั้น

……………………………ขอย้อนเวลากลับไปอีกซักเดือนสองเดือน...

วันที่ 9 มีนาคม ปี 2003 ผมเจอน้องเบสท์โดยบังเอิญบนไฟลท์ TG 040 ปลายทางสถานีขอนแก่น จำได้แม่นเธอทำงานด้านหลังฝั่งขวานั่งกลางเครื่อง (ตำแหน่ง 3R โอ้จำได้ขนาดนั้น) ส่วนสจ๊วตเฒ่าอย่างผมถูกมอบหมายให้ดูแลผู้โดยสารชั้นธุรกิจด้านหน้าตามสูตร

ไฟลท์ไทม์ไปขอนแก่นสั้นๆ อยู่บนฟ้าไม่ถึงสามสิบนาที เวลาทำงานแสนสั้นแบบนั้นพวกเราไม่มีเวลาทำเหลวไหลอย่างอื่น เมื่อสัญญานไฟแจ้งรับเข็มขัดดับ นั่นแสดงว่าเครื่องบินได้ระดับดีแล้ว "พวกเรา" ซึ่งผมอยากจะบอกว่าไม่ต่างจากตัวละครรีบลุกจากที่นั่ง เดินเข้าครัวรูดม่านปิดสายตาคนดูดังแคว่ก เตรียมเครื่องไม้เครื่องมือในการเสริฟเสียงดังช้งเช้ง และเมื่อพร้อม พวกเราก็แหวกม่านออกมาสู้หน้าผู้โดยสารพร้อมเข็นรถอาหารด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เสริฟ เสริฟ เสริฟ เซิ้ง เซิ้ง เซิ้ง แข่งกับเวลาแทบไม่ได้หายใจ จนสัญญานรัดเข็มขัดดัง "ปุ๊ง" อีกทีนั่นแหละ จึงรีบกลับมายังที่นั่งเตรียมลง..

ไฟลท์สั้นๆ ผู้โดยสารเต็มลำแบบนั้น ผมรู้สึกเหนื่อยมากเหมือนxหอบที่หายใจทางเหงือก

……………………………รูปภาพ

อารัมภบทมายาวเหยียด แค่จะบอกว่าผมรู้จักน้องเบสท์ครั้งแรกก็ไฟลท์นั้น คันไม่คันไม่รู้ แต่ระหว่างเครื่องจอดพัก ลูกเรือคนอื่นๆ มักพักผ่อนด้วยการนั่งเอกเขนกอ่านหนังสือพิมพ์หรือไม่ก็โทรศัพท์หาผัว หาเมีย หาลูก หากิ๊กกันไปตามเรื่อง แต่ผมยอมอดข้าวลงทุนเดินจากหัวเครื่องไปถึงท้ายเครื่อง ดึงตัวเธอออกมาจากวงข้าว (ทั้งที่กำลังเคี้ยวจั๊บๆ) หน้าด้านหน้าทนขอถ่ายรูปเธอก็ไม่อิดออดซักนิด รู้สึกประทับใจเอามากๆ ที่คนสวยอย่างเธออุตส่าห์มีกะจิตกะใจให้สจ๊วตเฒ่าอย่างผมขนาดนั้น

ไม่ประหลาดใจแต่อย่างใด ที่คืนนั้นผมมีเธอกระจ่างชัดในความฝัน...

……………………………กลับมายังห้องบรีฟ TG 315 โชคดีที่ผมนั่งชิดติดเพอร์เซอร์ ผมรีบกระเถิบเก้าอี้กระแซะเข้าไปหาขณะที่แกกำลังขยุกขยุย assign ตำแหน่ง ผมน่ะหายห่วง 1R ชัวร์ๆ เพราะอาวุโสทะลุไปแล้ว แต่น้องเบสท์นี่สิคงกระเด็นไปอยู่ข้างหลังตามเคยหากผมไม่รีบยั้งมือพี่เค้าไว้ "พี่ๆ น้องเบสท์น่ะ เออๆ ชื่อนั้นแหละพี่ เอามาทำงานคู่ผมเลยพี่" เพอร์เซอร์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ใจดี๊ใจดี assign ให้ตามที่ผมต้องการไม่ถามอะไรซักแอะ

ไม่อยากจะบ่นว่าการทำงานไฟลท์นั้นโคตรเหนื่อย ไหนจะต้องดูแลผู้โดยสารดีมานด์สูงเต็มลำ แถมต้องคอยเอาอกเอาใจน้องเบสท์แบบไม่คิดชีวิต เธอจะแหมะเธอจะกองเธอจะถาม ผมก็ก้มหน้าก้มตาเคลียร์ให้ไม่บ่นซักคำ (ถ้าเป็นป้าๆ ทำแบบนี้คงโดนผมด่าเละไปแล้ว) ช่วยหยิบช่วยจับโน่นนี่จนป้าๆ แอร์ทักว่าทำไมไอ้เวรนิ่คืนนี้มันขยันผิดสังเกต หึหึ นี่ล่ะชีวิตอันแสนอับเฉาของสจ๊วตเฒ่า แค่ได้ใกล้ชิดกับคนที่เรารัก ได้แอบรักคนที่เราปลื้ม แอบสูดกลิ่นน้ำหอมบางๆ ที่ติดอยู่ปลายสไบชุดไทยที่เธอสวมใส่ ถือโอกาสสัมผัสปลายนิ้วของเธอนิดๆ หน่อยๆ เพียงแค่นี้ไอ้เฒ่าก็มีความสุขชิบหายแล้ว ห้าห้า

……………………………เครื่องลงที่สนามบินอินธิรา คานธีเมื่อเที่ยงคืนล่วงไปแล้ว และกว่ารถบัสรับส่งลูกเรืออันแสนบุโรทั่งจะฝ่าการจราจรบ้าเลือดพาเรามาเทียบหน้าประตูโรงแรมก็ในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทิวทัศน์สองข้างทางไม่ต้องพูดถึง เพราะไม่มีอะไรเจริญตาเจริญใจซักอย่าง แต่ผมมีความสุขมากกับการจองที่นั่งริมหน้าต่าง และลุ้นระทึกไปกับฝีมือการขับฉวัดเฉวียนของโซเฟอร์รถบัสตีนผีนถนนที่อัดแน่นด้วยพาหนะทุกประเภท จากสภาพการจราจรที่ผมเห็น หากคืนหนึ่งๆ จะมีคนถูกรถทับตายซัก 100 คนก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร

ถึงโรงแรม รับกุญแจห้อง เซ็นชื่อรับเปอร์เดี้ยม ผมแอบส่งสายตาโหยละห้อยให้น้องเบสท์นิดนึง ทำนองส่งจูบด้วยสายตาก่อนลาจากกันในค่ำคืนนี้ ..เธอดูจะไม่รู้อะไรเลย เพราะกำลังเจ้ากี้เจ้าการกับการนัดเวลารถโรงแรมไปตลาดจันปั๊ดเช้าวันพรุ่งนี้ เรียบร้อยเสร็จสรรพก็ลากกระเป๋าแยกย้ายกันขึ้นนอน ห้องใครห้องมัน (ก็แหงล่ะ)

หากคืนนั้นใครเดินผ่านห้อง 321 ชิดติดลิฟท์แล้วได้ยินเสียงตะกายฝาแกรกๆ ไม่ต้องสงสัย... ห้องผมเองแหละครับ

……………………………รูปภาพ

เช้าวันรุ่งขึ้น ถึงเวลานัด ใครเป็นใครในวันนั้น? ขอโทษทีผมจำใครไม่ได้นอกจากน้องเบสท์ แต่เอาเถอะนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เอาเป็นว่าพร้อมแล้วเราก็ออกเดินทางด้วยรถบัสคันเก่า ไม่อยากจะเชื่อว่าผมรู้สึกฮึกเหิมเหมือนกำลังไปตากอากาศที่ไหนซักแห่ง ไม่โกหกตัวเอง และไม่โกหกผู้อ่าน ที่ผมอารมน์ดีขนาดนี้เป็นเพราะมีเธอร่วมทางไปด้วยใช่อะไรอื่น ผมครึ้มๆ ขนาดฮัมเพลงเก่าๆ On the road again ของวิลลี เนลสันได้ตลอดทางเลยก็แล้วกัน

On the road again
Goin' places that I've never been
Seein' things that I may never see again,
And I can't wait to get on the road again.

……………..

รูปภาพ

ปกติแล้วรถบัสของเราจะวิ่งตัดตรงสู่ตลาดจันปั๊ด แต่ครั้งนี้ ด้วยคำบัญชาจากใครซักคน เราแวะถ่ายรูปกันที่ India Gate และรัฐสภาอินเดียซึ่งไม่มีอะไรนอกจากฝุ่น แขกขายถั่วและแดดร้อนเปรี้ยง

รูปภาพ

ตลาดจันปั๊ดเป็นตลาดยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวและคนพื้นเมือง โดยเฉพาะลูกเรือไทยที่มาบุกเบิกทำเสียราคากันมานับสิบๆ ปี ขนาดก็น้องๆ ตลาดจตุจักร แม้ของจะไม่มากมายละลานตาเท่า แต่ของชนิดเดียวกันหรือคล้ายๆ กันราคาถูกกว่ากันหลายเท่า ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าแนวยิปซีสไตล์ปาล์มมี่ ผ้าโสร่ง ผ้าส่าหรี ปลอกหมอน ผ้าคลุมเตียง ผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ที่เรียกกันว่า "พัชมิน่า" เป้ ย่ามแนวฮิปๆ ที่บ้านเราขาย 250 ที่โน่นขาย 80 บาท (ถ้าหน้าด้านต่อโหดๆ อาจตกลงราคากันได้ที่ใบละ 50 บาท)

รูปภาพ

นอกนั้นอาจเป็นเครื่องประดับจุ๊กจิ๊ก เช่น กำไล ตลับใส่แหวนประดับลูกปัดหรือกระจกสี หรือของตกแต่งบ้านชิ้นใหญ่ จำพวกแจกัน กรอบรูป โคมไฟทองเหลืองก็มีให้เลือกในราคาที่พอซื้อหา ปัญหาคือของชิ้นใหญ่ซื้อแล้วจะแบกกลับบ้านยังไง ส่วนใหญ่จึงได้แต่มองแล้วน้ำลายหกหันไปซื้อเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ แทน

รูปภาพ

...นิ่งหลับ ขยับแดก แยกหลง งงเสียตัว… เป็น motto ของลูกเรือไทยว่าถ้าแยกกันเป็นต้องหลงเด็ดๆ พวกเราจึงเกาะกลุ่มกันไปเดินไหนเดินนั่นแห่ตามกันเป็นพรวน ซึ่งก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย ข้อดีคืออาจช่วยกันต่อช่วยกันกดดัน ทำท่าว่าซื้อเยอะ หารู้ไม่ว่าที่รุมล้อมน่ะกองเชียร์สนับสนุนให้เพื่อนเสียตังค์ทั้งนั้น ข้อเสียคือถ้าโง่และใจไม่ถึงพอก็อาจโดนพ่อค้าแขกลูกเล่นแพรวพราวกินเรียบเอาทั้งกลุ่มได้เหมือนกัน สำหรับผมใครจะซื้ออะไรก็ซื้อไป แต่อาตมาขอเดินตามน้องเบสท์ เก็บภาพประทับใจไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน ห้าห้า

……………………………รูปภาพ

ช่างไม่รู้กาละเทศะ น้องเบสท์ช้อปปิ้งไป ผมก็ชวนน้องแกคุยไปเรื่อย แล้วก็ได้ความว่าน้องเบสท์จบมัธยมจากเตรียมพัฒน์ฯ แล้วไปต่อ ABAC ด้วยความที่เจ๊เองก็คิดว่าตัวเองหน้าตาดี ระหว่างเรียนจึงรับจ๊อบ รับงานถ่ายแบบ งานโฆษณาภาพนิ่งไปเรื่อยเป็นรายได้พิเศษ น้องเบสท์บอกว่าจะรับงานช่วงที่ว่างจริงๆ เพราะไม่อยากให้การเรียนเสีย แต่ที่ทำก็เพราะอยากลองทำงานหาประสบการณ์ที่หาไม่ได้ในห้องเรียน และยังได้ค่าขนมเป็นทุนการศึกษาเล็กๆ น้อยๆ ช่วยแบ่งเบาภาระของคุณพ่อคุณแม่อีกด้วย

……………………………รูปภาพ

หลังจากช้อปปิ้งกันจนหน้ามันแผล่บ ก็ได้เวลานัดรถมารับกลับ เราเดินผ่านสี่แยกจ๊อกแจ๊กจอแจมายังจุดนัดพบ โซเฟอร์ตัวดียืนยิ้มเผล่รออยู่ก่อนแล้ว ส่วนรถบัสคันเก่าจอดนิ่งๆ ไม่ได้ติดเครื่องอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ผมชักแปลกใจที่เห็นชายอินเดียไม่ทราบชื่อ 5-6 คน รวมกลุ่มเก้ๆ กังๆ อยู่หลังรถ จนเราขึ้นรถกันหมด และโซเฟอร์พร้อมอยู่หลังพวงมาลัยแล้วนั่นแหละจึงรู้ว่าชายฉกรรจ์ที่เห็นถูกเกณฑ์มาช่วยเข็นรถซึ่งจอดป่วยอยู่พักใหญ่แล้ว พวกเรานั่งสบายๆ คอยลุ้นกันอยู่บนรถ ส่วนด้านหลังรถก็ออกแรงฮุยเลฮุ้ยกันน่าสงสาร รถของเราติดๆ ดับๆ สองสามครั้ง อาสาสมัครหอบแฮ่กๆ กันจนตัวโยน จนครั้งสุดท้ายนั่นแหละที่รถกระตุกหนักๆ พร้อมกับจังหวะกระชากเกียร์ มันทะลึ่งไปข้างหน้าพร้อมกับทิ้งควันดำปี๋

รูปภาพ

นาทีนั้นผมอยากกลับโรงแรมใจจะขาด แต่วิญญานผีนักช้อปที่สิงสู่แอร์สาวๆ ยังไม่ออกจากร่าง ผมเลยต้องติดสอยห้อยตามพวกเธอไปตลาดสโรชินีกะเค้าด้วย ตลาดผ้าแห่งนี้มีดีตรงที่มีเสื้อผ้า Brand Name ดังๆ อาทิ แมงโก้ ซาร่า ฯลฯ ที่ไม่ผ่านคิวซีถูกนำมาเลหลังในราคาถูกแสนถูก แต่นั่นแหละกว่าจะได้ตัวที่ถูกใจก็ต้องคุ้ยกระบะกันครึ่งค่อนวัน

รูปภาพ

ผมไม่มีภาระอะไรนอกจากกล้องคู่ใจหนึ่งตัวจึงอาสาช่วยน้องเบสท์ถือของมาตลอดทาง เอาน่ะคิดอะไรมากแค่ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้คนที่เราปลื้ม น้อยกว่านี้ได้ไง (อดคิดไม่ได้ทีไปกับเมียให้ถือเองพะรุงพะรัง) เมื่อถึงโรงแรมผมยังอาสาหิ้วของไปส่งเธอถึงบนห้อง พร้อมกับชวนเธอมาดูรูปที่เพิ่งถ่ายเผื่อจะได้ไรท์ลงแผ่นเอากลับไปเลย เธอเดินตามผมมาที่ห้องอย่างว่าง่าย (เธอไว้ใจผมต่างหาก เห็นไม๊ หน้าตาผมไม่หื่นอย่างที่คุณคิดหรอก) เราดูรูปกันสนุกสนานหัวเราะคิกคักกันไป แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่กับเธอตามลำพัง อยากจะบอกว่าผมมีความสุขท่วมท้นล้นสี่ห้องหัวใจ แต่ทำไงได้เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็ว แป๊บเดียวเธอก็ขอตัวลากลับห้องพร้อมกระชากหัวใจผมติดมือไปด้วย…

……………………………สี่ปีผ่านไปผมไม่ได้บินกับเธออีก เรื่องมันจึงควรจะจบกันไปตั้งแต่วันนั้น หากไม่กี่วันที่ผ่านมาผมดันไปบินกับสจ๊วตคนหนึ่ง...

"เขา" เป็นสจ๊วตไทยรูปร่างสันทัด หน้าตาคมคายจัดว่าหล่อเหลา ที่สำคัญตัดผมทรงสกินเฮดแนวเดียวกับผม และทำงานแข็งขันเข้าตาผมเอามากๆ เมื่อว่างจากงานเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อย จังหวะหนึ่งไม่รู้คุยกันอีท่าไหน ผมดันเฉลยว่าตัวเองคือสจ๊วตเฒ่าที่หากินอยู่ในเว็บไซต์ thaicabincrew.com เค้าร้องอ๋อแล้วบอกว่าจำได้แล้วที่พี่เคยสัมภาษณ์เมียผมลงเว็บ ผมงงๆ เพราะสัมภาษณ์ใครต่อใครเยอะแยะจำไม่หวัดไหว

"เมียผมท้อง 5 เดือนแล้วพี่ อะพี่ดู อุลตร้าซาวด์ลูกผมเอง ลูกสาวครับพี่" เค้ายื่นรูปที่เซฟเก็บไว้ในโทรศัพท์มือถือให้ผมดู แต่ผมดูไม่ออกหรอก เพราะมึนๆ และกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว

"เบสท์ไงพี่ เมียผม" หนึ่งรีบชิงบอกเพราะดูผมจะยังงงๆ
"อ้าวเวร" ผมอุทานออกมาได้แค่นั้น ส่วน action ต่อมาคืออาการอึ้งกิมกี่ คิดในใจว่าไม่ผิดใช่ไม๊ที่อดีตกูเคยแอบปลื้มเมียน้อง... แค่คิดในใจเท่านั้นแหละครับ ไม่กล้าบอกมันหรอก กลัวมันชกหน้าเอาน่ะสิ...

……………………………
คำสารภาพของสจ๊วตเฒ่า my secret love
เรื่องและภาพโดย กำแหงหาญ
ภาพประจำตัวสมาชิก
กำแหงหาญ
TCC Staff
TCC Staff
 
จำนวนการตอบ: 98
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอาทิตย์ ส.ค. 22, 2004 10:49 pm
Reputation point: 5
กำแหงหาญ โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย ShOuNeN » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:17 am

ผลั่วะ! พลั่ก!......


:lol: :lol: :lol:
タイ国際航空
ภาพประจำตัวสมาชิก
ShOuNeN
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 321
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันจันทร์ ต.ค. 30, 2006 10:20 pm
ที่อยู่: ---Out Bound---
Reputation point: 0
ShOuNeN โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย sunsun » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:22 am

:lol: :lol: :lol:
ภาพประจำตัวสมาชิก
sunsun
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 158
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันศุกร์ ส.ค. 20, 2004 8:03 pm
Reputation point: 0
sunsun โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย @ppLe_SmocK » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:26 am

ไม่ผิดหรอกค่า พี่ เค้าร้กซะขนาดนั้น เนาะๆๆ :)
-- เจมส์ กะ ปังคุง -- น่ารักเนาะ ^^
ภาพประจำตัวสมาชิก
@ppLe_SmocK
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 108
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันศุกร์ เม.ย. 27, 2007 8:21 pm
Reputation point: 0
@ppLe_SmocK โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย angie_nina » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:34 am

ตอนจบหักมุมมากๆค่ะ
ภาพประจำตัวสมาชิก
angie_nina
Economy Class
Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 78
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร ต.ค. 24, 2006 4:05 pm
Reputation point: 0
angie_nina โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย youngplant » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:36 am

กระทู้นี้ งูเต็มไปหมด อ่านไป กลัวโดนงูฉกไป ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ภาพประจำตัวสมาชิก
youngplant
พ่อเทพทุกสถาบัน
พ่อเทพทุกสถาบัน
 
จำนวนการตอบ: 2188
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 23, 2005 8:32 pm
ที่อยู่: บ้านน๊อกกกก บ้านนอก
Reputation point: 15
youngplant โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย krit » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:38 am

รอต่อไป :lol: :lol: :lol:
ภาพประจำตัวสมาชิก
krit
Business Class
Business Class
 
จำนวนการตอบ: 210
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันเสาร์ ส.ค. 21, 2004 12:06 pm
Reputation point: 0
krit โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย enoonadia » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 9:59 am

เง้อ
I'm spreadin' my wings and I'll learn how to fly. I'll do what it takes till I touch the sky

รูปภาพ
ภาพประจำตัวสมาชิก
enoonadia
Business Class
Business Class
 
จำนวนการตอบ: 222
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพฤหัสฯ. พ.ค. 24, 2007 11:28 am
Reputation point: 0
enoonadia โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย Namtan » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 10:04 am

เรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้หรอกพี่ :lol: :lol: :lol:
Namtan
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 156
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันศุกร์ เม.ย. 08, 2005 11:08 am
ที่อยู่: Bangkok,Thailand
Reputation point: 0
Namtan โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย Boom Boom » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 10:10 am

ไว้รอจีบลูกสาวเค้าละกันเพ่ :lol: :lol:
ภาพประจำตัวสมาชิก
Boom Boom
พ่อเทพทุกสถาบัน
พ่อเทพทุกสถาบัน
 
จำนวนการตอบ: 2023
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันเสาร์ ธ.ค. 03, 2005 7:15 pm
Reputation point: 0
Boom Boom โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย ac_somewhere » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 10:41 am

อ้าววววววว.......ววววว!!!!!!!:shock: :shock:
จบกันนนนน :(
"jeab"
ac_somewhere
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 124
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ เม.ย. 12, 2006 2:30 am
ที่อยู่: rama 3 bkk.
Reputation point: 0
ac_somewhere โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย mintto » วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 14, 2007 10:47 am

ไม่เป็นรักลับๆ อีกต่อไป หุหุ
C( . .)D ลิงน้อยติดปีก (~'u'~)

เจี๊ยก Q(^0')o

http://mintto.bloggang.com
ภาพประจำตัวสมาชิก
mintto
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 387
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ พ.ย. 29, 2006 10:05 am
ที่อยู่: ตัว(อยาก)อยู่บนฟ้า แต่ใจอยู่กับเธอ อิอิ
Reputation point: 0
mintto โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

ต่อไป

ย้อนกลับไปยัง ท่องเที่ยวไปสไตล์ลูกเรือ, Survival's Kit, ฟ้องด้วยภาพ และชีวิตลูกเรือไทย around the world

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิกใหม่ และขาจร 14 คน

cron