เรื่องสั้นแนวหื่นๆ: คืนกินแห้วกับแอร์สาวกาต้าร์ โดยกำแหงหาญ

ภูมิใจเสนอโดยทีมงาน thaicabincrew : กำแหงหาญ ดูแลเนื้อหาใกล้ชิด

ภารโรง: myoldeditor, กำแหงหาญ

เรื่องสั้นแนวหื่นๆ: คืนกินแห้วกับแอร์สาวกาต้าร์ โดยกำแหงหาญ

โพสต์โดย กำแหงหาญ » วันอังคาร ต.ค. 17, 2006 11:21 pm

รูปภาพ

เรื่องสั้นแนวหื่นสิ้นคิดสิ้นเชิง: คืนกินแห้วกับแอร์สาวกาต้าร์
เรื่องและภาพโดย กำแหงหาญ

........................................................



แม้เธอมีเวลาเพียงหนึ่งคืนในกรุงเทพ แต่ยังมีกะใจรับนัดผม ช่างเป็นโชคดีของสจ๊วตเฒ่าเสียนี่กระไร

........................................................


...ในคืนที่ฟ้าฉ่ำฝน ท้องถนนของมหานครกรุงเทพแออัดไปด้วยรถยนต์หลากยี่ห้อที่จอดนิ่งติดกันเป็นแพ ผมติดอยู่ตรงนี้มากว่าสี่สิบนาที คลานกระดึ๊บๆ ไปได้บ้างตามจังหวะสัญญานไฟ แต่ยังไม่มีวี่แววว่าเมื่อไหร่ผมจะผ่านแยกนี้ไปได้ แม่และลูกในชุดนักเรียนบนรถยนต์คันหรูข้างๆ นั่นหลับไปนานแล้ว ส่วนพ่อ.. นั่งผ่อนคลายอยู่ตรงที่นั่งคนขับ มองซ้ายมองขวาล่อกแล่กไปที่รถคันโน้นทีคันนี้ทีเหมือนกำลังมองหาอะไรทำฆ่าเวลา เขาเคาะนิ้วชี้บนพวงมาลัยตามจังหวะเพลง

ชักเริ่มสนุก... ผมกดปุ่มหมุนหาคลื่นวิทยุ เขากำลังฟังเพลงอะไรนะ อืม... มันก็แค่เกมแก้เหงายามรถติด ในที่สุดผมก็หยุดหน้าปัทม์วิทยุไว้ที่คลื่น 106.5 ...ใช่แล้ว เขาเป็นคนยุคเดียวกับผมนี่ล่ะ มันคือเพลงๆ หนึ่งที่มีเสียงลีดกีต้าร์บาดหัวใจ เนื้อร้องและทำนองเพลงเศร้าๆ เหงาๆ ของสุรสีห์ อิทธิกุล ที่เข้ากันสุดๆ กับบรรยากาศยามนี้

ทั้งที่รู้ว่าเธอมีเวลาไม่นากนัก แต่ผมก็บังอาจเลื่อนนัด “เธอ” สองครั้งแล้วในวันนี้ ครั้งแรกนัดกันที่สถานีรถไฟฟ้ารัชดาด้วยเหตุผลว่าไม่ไกลจากโรงแรมที่เธอพักมากนัก โทรไปเลื่อนนัดครั้งที่สองกลายเป็นสถานีรถไฟฟ้าพหลโยธิน ผมผิดเวลามาเกือบชั่วโมง อายเกินไปที่จะแก้ตัวว่าช้าเพราะรถติด (ทั้งที่ความจริงมันเป็นอย่างนั้นก็เถอะ)

หากว่านี่เป็นเกม “นัดบอด” ...ผมคงชวดเธอไปแล้ว

........................................................


หนึ่งชั่วโมงต่อมาผมจอดรถเปิดไฟแว๊บอยู่ในซอยข้างห้างเซ็นทรัลลาดพร้าว รถที่ตามมาเลี้ยวเบี่ยงหลบกันวุ่นวาย ไม่ถึงห้านาทีเธอก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเคาะกระจกข้างรถ ดูเหมือนเธอไม่ค่อยแน่ใจนักว่าไอ้เฒ่าหัวโล้นที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นๆ อยู่ในรถเป็นใครกันแน่ ผม, ร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมาหรือฆาตกรโรคจิตหื่นกาม (ซึ่งดูใกล้เคียงกันมาก) จนผมเลื่อนกระจกไฟฟ้าลง และเรียกชื่อเล่นของเธอนั่นแหละ เธอจึงยอมเปิดประตูเข้ามานั่งข้างๆ

รูปภาพ

เธอไม่เปลี่ยนไปจากที่ผมเห็นวันแรกนัก ดูเธอผอมเพรียวขึ้น เสื้อยืดสีเขียวโทนตุ่นๆ ที่เธอใส่ยังรัดติ้วเหมือนเดิม ผมลอบสังเกตก็ไม่เห็นว่าเธอจะมี “ก้อนเนื้อ” ส่วนเกินตรงไหนอย่างที่เคยกังวลและเล่าให้ผมฟังบ่อยๆ แน่นอน... ผิวของเธออาจคล้ำกว่าที่เคยเป็น นั่นเป็นลักษณะภายนอก แต่ดูจากท่าทางของเธออย่างไม่ต้องสังเกตสังกาอะไรนัก ผมว่าเธอ “แคล่งและกร่อง” ขึ้น เอ๊ยไม่ใช่สิ “คล่องและแกร่ง” ขึ้น

“พี่แก่กว่าในรูปนะ” ขอบใจ-ผมนึกในใจ เราเจอกันครั้งแรกในวันที่เธอไปโดฮาหกเจ็ดเดือนที่แล้ว นัดกันครั้งนี้ เธอไม่แน่ใจว่าจะจำผมได้ นี่เป็นเหตุผลที่ผมจำต้องส่งรูปที่คัดแล้วคัดอีกให้เธอทางเอ็มเอสเอ็น แต่ผลลัพท์ดันออกมาอย่างนี้ เศร้ามะ?
“แต่ก็ดูเก๋ดี” ไม่ทันแล้วน้อง นาทีนั้นผมเสีย self ไปแล้ว
“กินอะไรมารึยัง” ผมถามตามมารยาท
“หนูอยากกินกุ้งเผา” อะได้ ดูเธอพร่องมารยาทด้านนี้อยู่บ้าง นัดผู้ชายครั้งแรกก็ร้องอยากกินกุ้งเผา ก็ดีไปอย่างไม่กระแดะเหมือนสาวๆ บางคนที่ผมเคยนัดบอด เอะอะก็จะกินแต่สปาเก็ตตี้เฮาส์ เบื่อตายชัก...

........................................................


รูปภาพ

ขอตัดภาพมาที่ร้านอาหารทะเลซีฟู้ดชื่อดังละแวกประชาชื่น เธอสั่งกุ้งเผา 1 กิโล หอยกระปุกผัดฉ่าปลาสำลีเผา ผัดผักบุ้งไฟแดงและข้าว 1 ถ้วย ผมมองเธออย่างห่วงใย...

“หมดพี่ ไม่ต้องกลัว”
“ท่าทางจะอดอยากมาก” ผมแหย่เธอไปงั้น
“หนูอยู่นู่นจะให้หนูกินอะไร กุ้งก็มีให้กินนะคะแต่ตัวเล็ก หาที่มันกุ้งเยิ้มเนื้อแน่นแบบนี้ไม่มีหรอกค่ะ แล้วที่สำคัญ งานนี้พี่เลี้ยงไม่ใช่เหรอ?” ว่าแล้วเธอก็หยิบกุ้งตัวที่สาม มือเธอเลอะ ปากเธอเปื้อน จะบ้าเร้อ ใครกินกุ้งเผาใช้มีดส้อมบ้าง?

การใช้ชีวิตต่างแดนมันท้าทายคนหนุ่มสาวมาทุกยุคทุกสมัย ในยุคของเรา ผู้แสวงโชคประเภทไปหางานทำตายเอาดาบหน้าไม่มีอีกแล้ว จะหลงเหลืออยู่บ้างก็สามประเภทหลักๆ พูดกันตรงๆ กระหรี่ ผู้ชายขายแรงงาน และลูกเรือที่กำลังบินกันให้ว่อนอยู่กับสายการบินชั้นนำทั่วโลกนี่ไง พูดกันแบบนี้อย่าเพิ่งด่ากัน ยังมีคนไทยต่างแดนทำอาชีพอื่นที่ไม่ได้กล่าวถึงอีกเยอะแยะ แต่ผมไม่ขอรวมไว้ ณ ที่นี้มีอะไรไม๊?

รูปภาพ

“มีห้างอยู่ 3-4 ห้างค่ะพี่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหนูจะไปเดินทุกวัน ชีวิตที่นี่มันก็เศร้าเหงาหงอยจับใจ ก็อยู่ที่เราแหละว่าจะจัดชีวิตยังไง”

“ดีที่หนูมีเพื่อนดี ได้คุยสนุกสนานเฮฮา ออกไปเที่ยวเดินห้างกันบ้าง ว่างๆ ก็ทำกับข้าวไทยกินกันบ้าง จะว่าเหงาก็เหงา แต่ถ้าเราปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเหงา หนูว่าหนูควรตัดสินใจกลับบ้าน...”

........................................................


ฝนยังตกไม่เลิก อาหารที่เคยเต็มโต๊ะวอดวายไปแล้ว ส่วนใหญ่ก็ไปรวมอยู่ในท้องน้อยๆ ของเธอนั่นแหละ มีคนโทรเข้ามาหาเธอเป็นระยะๆ เวลาของเธอในกรุงเทพช่างมีน้อยนิด จะว่าไปแล้วคิวของเธอคงเต็มเอี้ยด ไหนจะแฟน ไหนจะเพื่อน ไหนจะครอบครัว ผมไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงที่ให้เวลากับผมขนาดนี้

“ก่อนเจอพี่นี่หนูไปตะลุยโลตัสมาแล้ว ขนอะไรกลับไปได้ก็ขนกลับไปเต็มที่ ส่วนใหญ่ก็เป็นข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องปรุงรส ขนมนมเนย... บางอย่างอยู่เมืองไทยไม่เคยกินเลยพี่ แต่อยู่โน่นนะ ได้กินคำนึงแล้วอร่อยเหมือนขึ้นสวรรค์”
“แหนมได้ไม๊”
“เมืองแขกพี่ เค้าไม่กินหมู”
“เออเนอะ”

รูปภาพ

ไม่ใช่เรื่องแปลก และไม่ใช่เรื่องดัดจริต ผมบินไปต่างบ้านต่างเมืองบ่อยๆ มักโหยหาอาหารไทย ใครจะว่ายังไงก็ช่าง บางครั้งค้างแค่คืนสองคืนผู้คนต่างประนามว่าคุณจะดิ้นรนไปกินอาหารไทยทำไม แต่ผมไม่สนกูมีเงินอยากกินอาหารไทยมีอะไรไม๊ จะใกล้ไกลแค่ไหนหากไม่ลำบากยากเย็นถึงขนาดขี่ม้าค้ำถ่อต่อเรือ ผมต้องตามไปกินให้ได้ ทั้งที่อาหารไทยที่ผมสั่งเป็นประจำก็แค่ข้าวสวยร้อนๆ กับไข่เจียว ก็ในเมื่อมันมีของดีให้กินอย่างนี้ ทำไมผมต้องทรมานตัวเองด้วยการกินไส้กรอก ขนมปัง สปาเก็ตตี้ด้วยล่ะครับ

“ทำกับข้าวกินกับเพื่อนๆ นี่กิจกรรมหลักเลยพี่ ก็เวลานั้นแหละได้นั่งคุยกันสนุกสนาน บางทีก็นั่งปรับทุกข์ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ให้กำลังใจกันและกัน คืนวันอันโคตรเหงามันก็ผ่านไปได้…”

“หรือไม่ก็หาอะไรที่ชอบๆ ทำ ออกกำลังกาย หรือว่าอะไรที่อยากทำมานานแล้วแต่ยังไม่ได้ทำซักทีก็ขนมาทำตอนนี้ เช่นเรียนทำอาหารด้วยตัวเอง อ่านหนังสือ ลองสูตรดูแลผิวทั้งหลายแหล่ ฝึกภาษาที่สาม ข้างห้องหนูเป็นจีนก็ไปขอฝึกภาษาจีนกับเค้า เพราะเวลาว่างเราก็ไม่ได้ทำไรอยู่แล้ว หนูก็เรื่อยเปื่อย ทำกับข้าว อ่านนิยาย ตอนนี้ที่ฮิตมากของลูกเรือเมืองแขกคือนอนดูซีรี่ส์เกาหลี ซื้อมาค่ะพี่เป็นชุดๆๆ มันจะมีเว็บที่ขายซีดีเกาหลีพวกนี้อยู่ เราก็สั่งไปทางเน็ต ไปเมืองไทยทีก็ไปเอา ให้เค้าส่งไปที่บ้าน”

“เบื่อไม๊ ก็เบื่อๆ อยากๆ อะพี่ เพราะยังไงเราก็เป็นคนตัดสินใจมาเอง เบื่อคือไม่มีไรทำ ประเทศเค้าไม่มีไรเจริญหูเจริญตาเหมือนบ้านเรา ไม่มีสยามไม่มีพารากอน ไม่มีอะไรทั้งนั้น คือถ้าไม่ได้ไปบินชีวิตก็ไม่พ้นห้าง กะหน้าทีวี แต่เวลาไปทำงานก็อีกเรื่อง สนุกสนานไปตามแต่ไฟลท์”

รูปภาพ

“แต่ถ้าเป็นคนเหงา แบบโคตรเหงา ฝากบอกด้วยว่าอย่ามาเลยพี่ ไม่งั้นเงินที่ได้มาจะหมดไปกับค่าโทรศัพท์หรือไม่ก็ค่าเครื่องบินกลับบ้าน หรือไม่งั้นก็ต้องทำใจให้ได้ จะว่าไปนี่เป็น Dark Side of the Moon นะพี่”

“คืออะไร Dark Side of the Moon” จริงๆ วลีนี้เป็นชื่ออัลบั้มฮิตสุดตีนของ Pink Floyd เมื่อราวยี่สิบปีที่แล้ว แต่มันทำให้ผมนึกถึงหน้าโหดๆ ของ Ozzy Osborne นักร้องนำวง Black Sabbath เจ้าของเพลงเฮฟวี่เมทัลแนวทำลายกีต้าร์และตู้แอมป์มากกว่า เพลงร๊อคหวานๆ เหงาๆ So tried ในอัลบั้ม Bark at the Moon เคยทำให้ผมซึ้งจนน้ำตาเล็ดมาแล้ว มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันหรอก ผมก็แค่เห็นมัน moonๆ เหมือนกันเท่านั้น

“แง่ร้ายของงานเราไงพี่ อะไรๆ ที่พี่เขียนเกี่ยวกับลูกเรือในเว็บมีแต่เรื่องดีๆ เขียนแบบนี้มันลวงโลกชัดๆ พี่น่าจะเขียนถึงแง่มุมอื่นบ้าง”

........................................................


แง่ร้ายของงาน Dark Side of the Moon เหรอ? ลูกเรือไทยอย่างผม บอกตรงๆ คิดไม่ออก ที่พูดๆ กันคือเรื่องสุขภาพ ยิ่งลูกเรือที่บินไฟลท์ไกลๆ ข้ามวันข้ามคืน นอนผิดที่ผิดเวลามักตายก่อนเวลา แต่เท่าที่ผมเห็น เพื่อนๆ ในรุ่นเดียวกันที่ตายนำหน้าไปก่อนก็ไม่เห็นมีใครเป็นลูกเรือซักคน...

ห่างบ้านห่างแฟน มีผัวใหม่มีเมียใหม่ สำหรับลูกเรือที่เบสต่างประเทศอาจพบปัญหานี้ ส่วนเรื่องมีผัวใหม่มีเมียใหม่นับเป็นเรื่องส่วนตัว และมักเกิดขึ้นกับคู่ที่ความรักไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ก่อนแล้ว มีลูกเรือมากมายที่มั่นคงในรักไม่เห็นแก่สิ่งเย้ายวนกวนอารมณ์ทางเพศ มั่นคงในรักเดิมแม้จะอยู่ห่างไกลแค่ไหนจากคนรัก นี่มิใช่เรื่องอันควรแก่ความน่าภาคภูมิใจหรือ ปัญหาแบบนี้จะนับเป็นแง่ร้ายของอาชีพลูกเรือกระไรได้ ?

ไม่มีเวลาให้ครอบครัว เปล่าเปลี่ยวเดียวดายในวันเกิด นี่สินับเป็นเรื่องจริง ถามว่าทนได้ไม๊? ในเมื่อเราเป็นคนตัดสินใจเลือกที่จะเดินบนเส้นทางสายนี้ ใช่ว่าเขาจับมือบังคับให้เซ็นสัญญาที่ไหน

สถานะทางสังคม? ความไร้สาระของเนื้องาน? ลักษณะงานอันสิ้นคิด? ช่างเถอะ แล้วแต่คนจะมอง ผมยินดีเสริฟอาหารจนตายแต่รับเงินเดือนแสน ในขณะที่เพื่อนๆ เครียดกับงานจนหัวล้านไปสองรอบแต่รับเงินเดือนห้าหมื่น ก็ในเมื่อทันใดที่ล้อเครื่องแตะพื้น ประตูเปิด ผู้โดยสารเดินออกไปจากเครื่องจนหมด นาทีนั้นผมก็หมดหน้าที่ พอกันทีกับความรับผิดชอบและงานที่คั่งค้าง ตื่นหกโมงเช้ากลับบ้านสองทุ่ม เลิกงานยังไม่จบต้องหอบงานมาทำต่อที่บ้าน เพื่อที่จะกลับไปปวดกบาลกับงานที่ทับถมอีกทีในเช้าวันรุ่งขึ้น

ฯลฯ อย่างไรก็ตาม นี่นับเป็นความเห็นของผมแต่เพียงผู้เดียว โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน ทีมงานไม่อาจรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น (ฮา)

........................................................


รูปภาพ

ดึกแล้ว... ฝนยังตกโปรยปรายไม่หยุด การจราจรที่คับคั่งเมื่อตอนหัวค่ำเริ่มคลี่คลาย ในรถยังตลบอบอวลด้วยกลิ่นกุ้งเผาที่ติดมือและติดตัว (หรือเธอ “เรอ” ไม่รู้สิ ใครจะกล้าถาม) ผมนำรถขึ้นทางด่วน ข้ามฟากมหานครมาลงที่ถนนพระรามสี่ ผ่านแยกสีลม และตัดสินใจเลี้ยวจอดรถในมุมมืดข้างสวนลุมฯ

...อย่าคิดมาก ซอยศาลาแดง ที่ตั้งของร้าน “กาแฟบางรัก” ที่ผมกำลังจะไปมันไม่มีที่จอดโว้ย!

เธอสวยขึ้นในแสงไฟสลัว แก้มแดงเปล่งปลั่งขึ้นเพราะฤทธิ์ไฮเนเก้นขวดเล็กที่ผมพยายามยัดเยียด ผมพยายามแอบสบตา ดูเธอจะรู้ตัวว่ามีสายตาไร้มารยาทจับจ้องไม่เลิก ไม่นานจากนั้นเธอขอตัวเข้าห้องน้ำ อีกสิบนาทีต่อมามีใครซักคนโทรเข้ามา เธอกระซิบกระซาบพูดคุย สามสิบนาทีต่อมามีรถซีวิคใหม่ป้ายแดงจอดเปิดไฟแว็บหน้าร้าน …แม่งรถใครวะ?

“ขอบคุณค่ะพี่สำหรับอาหารสองมื้อ” พูดเสร็จเธอยกมือไหว้สวัสดี ผลุนผลันเปิดประตูร้านออกไปด้านนอก เปิดประตูรถซีวิคที่จอดรออยู่แล้วเข้าไปนั่ง ปิดประตู

... เช็คบิล กลับบ้าน ผมเดินฝ่าสายฝนกลับไปยังที่จอดรถมุมมืด...


........................................................


เรื่องสั้นแนวหื่นสิ้นคิดสิ้นเชิง: คืนกินแห้วกับแอร์สาวกาต้าร์
เรื่องและภาพโดย กำแหงหาญ

หมายเหตุ: เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องแต่งโดยสิ้นเชิง โปรดใช้วิจารณญานในการเชื่อ!

ผู้แต่งขอขอบคุณ: เจนนี่, นางฟ้าแห่งอ่าวอารเบียน, ปอ ณ ชั้นหนึ่ง, ร้านกาแฟบางรัก ซอยศาลาแดง
ภาพประจำตัวสมาชิก
กำแหงหาญ
TCC Staff
TCC Staff
 
จำนวนการตอบ: 98
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอาทิตย์ ส.ค. 22, 2004 10:49 pm
Reputation point: 5
กำแหงหาญ โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย littlemonkey » วันอังคาร ต.ค. 17, 2006 11:34 pm

พูดถึงกุ้งเผาแล้วน้ำลายสอ นะคะเนี่ย อยากกินๆ
ภาพประจำตัวสมาชิก
littlemonkey
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 154
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร พ.ค. 31, 2005 11:35 am
ที่อยู่: บนต้นไม้
Reputation point: 0
littlemonkey โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย oui_ja » วันอังคาร ต.ค. 17, 2006 11:56 pm

อือ.....อยากกินอ่ะ กุ้งเผาๆๆๆๆ กะ ไฮเนเก้น :oops:
ภาพประจำตัวสมาชิก
oui_ja
เตาะแตะๆๆๆ เอ้าพยายามเข้าๆๆ
 
จำนวนการตอบ: 40
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันศุกร์ ส.ค. 20, 2004 2:06 pm
ที่อยู่: BKK, Thailand
Reputation point: 0
oui_ja โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย pimcu » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 12:28 am

อยากกินกุ้งเผาด้วยค่ะ ป๊าด
pimcu
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 461
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร ม.ค. 03, 2006 3:25 pm
ที่อยู่: ปากซอยมีร้านกระเพราโง่ๆ
Reputation point: 0
pimcu โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย Oceaniation » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 3:03 am

เอ้...ทำไมรูปออกแนว...ทำผิดอย่าเผลอหว่า... :P
รูปภาพ
Oceaniation
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 382
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร มิ.ย. 28, 2005 3:03 pm
ที่อยู่: แดนสนธยา
Reputation point: 0
Oceaniation โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย youngplant » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 8:14 am

ก็จงใจทำผิด ต้องเบลอ นี่นา อิอิ
ภาพประจำตัวสมาชิก
youngplant
พ่อเทพทุกสถาบัน
พ่อเทพทุกสถาบัน
 
จำนวนการตอบ: 2188
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพฤหัสฯ. มิ.ย. 23, 2005 8:32 pm
ที่อยู่: บ้านน๊อกกกก บ้านนอก
Reputation point: 15
youngplant โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย juzsimplegal » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 8:47 am

รูปแอบเบลอ

อยากกินกุ้งเผาเลย เหอๆๆ

แอร์กาต้าร์นี่ช่ายพี่เจนป่าวหว่า -*-

มะช่ายก็ขออภัยนะค๊า แต่น่ารักดี :lol:
~*~*ความโก๊ะมากมี ความเป็นกุลสตรีมิมีปรากฎ*~*~

~*~*\^0^/*~*~
ภาพประจำตัวสมาชิก
juzsimplegal
ระดับเทพ เหินฟ้าเดินอากาศโดยไม่ใช้ตั๋ว
ระดับเทพ เหินฟ้าเดินอากาศโดยไม่ใช้ตั๋ว
 
จำนวนการตอบ: 1343
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันศุกร์ ธ.ค. 23, 2005 12:46 am
ที่อยู่: ที่ ไหน ก็ ได้ ข้าง ๆ เธอ..(But WhO? -*-)
Reputation point: 0
juzsimplegal โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย under_scroll » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 9:26 am

แอร์กาต้าร์น่ารักจัง :oops:
under_scroll
Free Ticket 1st Class Everywhere
Free Ticket 1st Class Everywhere
 
จำนวนการตอบ: 1177
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันพุธ เม.ย. 13, 2005 1:06 am
ที่อยู่: AREA 51
Reputation point: 7
under_scroll โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย nuuinn ^o^ » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 10:23 am

น่านจิ น่ารัก :lol: อยากกินกุ้งเผาจัง :oops:
ภาพประจำตัวสมาชิก
nuuinn ^o^
เตาะแตะๆๆๆ เอ้าพยายามเข้าๆๆ
 
จำนวนการตอบ: 19
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันจันทร์ ก.ย. 11, 2006 1:36 pm
ที่อยู่: bkk
Reputation point: 0
nuuinn ^o^ โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย aMMa82 » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 11:36 am

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กุ้งเผาเมืองไทย อร่อยสุดแล้ววววว :lol:
ภาพประจำตัวสมาชิก
aMMa82
Royal Silk Class
Royal Silk Class
 
จำนวนการตอบ: 431
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันอังคาร ม.ค. 17, 2006 5:03 pm
ที่อยู่: สุขุมวิท101/1
Reputation point: 0
aMMa82 โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

โพสต์โดย MHOMM » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 12:45 pm

แง๊มมมๆๆๆ..อยากกินกุ้งด้วยคน ยิ่งมีคนเลี้ยงยิ่งชอบ
MHOMM
 

โพสต์โดย Monvadee » วันพุธ ต.ค. 18, 2006 1:05 pm

เหอๆๆ ทำมายภาพเบลอจัง

พี่แอร์การ์ต้าสวยจัง
My dream comes true coz I'm keep trying.
ภาพประจำตัวสมาชิก
Monvadee
Premium Economy Class
Premium Economy Class
 
จำนวนการตอบ: 136
เป็นสมาชิกเมื่อ: วันจันทร์ ก.ค. 03, 2006 9:35 pm
Reputation point: 0
Monvadee โถ คุณยังไม่มีใครโหวตให้เลย

ต่อไป

ย้อนกลับไปยัง ท่องเที่ยวไปสไตล์ลูกเรือ, Survival's Kit, ฟ้องด้วยภาพ และชีวิตลูกเรือไทย around the world

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิกใหม่ และขาจร 2 คน