แพรกหนามแดง (พ.ศ.2560) | แดนอรัญ แสงทอง

review by Kukee

แพรกหนามแดง (พ.ศ.2560) | แดนอรัญ แสงทอง

“เราแต่ละคนต่างก็พะวงสงสัยว่าสายฟ้ามันพิสมัยสีใดเป็นพิเศษหรือเปล่า ด้วยความเห็นแก่ตัวและด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ เราแต่ละคนต่างนึกคิดไปว่าฟ้ามันไม่ชอบสีชมพูอันเป็นสีของผ้ายางของฉันหรอก มันชอบสีอื่น ๆ มากกว่าต่างหากเล่า”

แพรกหนามแดงเป็นตำบลชนบทในบ้านเกิดของผู้เขียน เคยปรากฏฉากตามท้องเรื่องในงานหลายชิ้นก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะ “เจ้าการะเกด” เรื่องเล่าของหลวงพ่อเทียน บรรยากาศแห่งป่า ท้องทุ่ง วิถีชีวิตบ้าน ๆ ยังคงตรึงตาตรึงใจ แต่นั้นเป็นเพราะเสน่ห์ภาษาของแดนอรัญ สำบัดสำนวนที่ไม่มีใครเหมือน ถ้อยคำงดงามเห็นภาพ ยินเสียงธรรมชาติบรรเลง พริ้วไปหมด ยิ่งอ่านออกเสียงยิ่งสนุก กรุบกรับดีแท้

หนังสือเล่มนี้กลับมาแพรกหนามแดงอีกครั้ง เรื่องราวในความทรงจำของเด็กชั้นประถมวัยเจ็ดแปดขวบกลุ่มหนึ่งในยุคเก่าก่อน พ.ศ. 2507 เนื้อหาและตัวละครร้อยเรียงเกี่ยวเนื่องกันโดยให้เด็กแต่ละคนผลัดกันเล่า เรากับเพื่อน เรากับบ้านของเรา เรากับท้องทุ่ง เรากับโรงเรียน แรก ๆ ก็จำไม่ได้หรอกใครเป็นใคร ในมุมมองของ ”เรา” ที่เป็นเด็กไม่ประสา สนุกสนาน หยอกล้อ อับอาย เคร่งเครียด เอาจริงเอาจังกับชีวิต มันคือเรื่องราวเดียวกันหมด ชวนคิดถึงวัยเด็กทะโมน มอมแมมอันแสนจะมีชีวิตชีวา

เด็กชายหญ้าแฝก ศิลาแลงกับเด็กชายขวัญกล้า ใจซื่อโผล่มาบ่อยครั้งและมักจะมากับวีรกรรมเด็ด ๆ ฉากที่เด็ก ๆ เก็บเงินเพื่อไปจ้างมือปืนมากำจัดครูชวนหัวเราะงอหาย ทุกเรื่องเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน ขนาดเด็กมันโศกเศร้าจะเป็นจะตาย เรายังอดขำไม่ได้เลย

พระเอกของเรื่องยังเป็นภาษาและเทคนิคการเขียน ผู้เขียนละเอียดลออ บรรยายต้นไม้ใบหญ้าท้องทุ่ง วัด หมู่บ้านต่างๆรายล้อมโรงเรียนที่แพรกหนามแดง เสียงลมเสียงฝน ต้นมะกรูด ดอกแค ต้นไม้นานาต่างเริงระบำดั่งอยู่ในโรงมหรสพ มีบทหนึ่งที่เล่าถึงต้นมะขามแจ้ต้นเดียว จับใจเหลือเกิน น้อยคนนักที่จะเขียนเรื่องที่เหมือนไม่มีอะไรได้ทรงพลัง

ข้อเสียอย่างเดียวคือคำผิดสองคำในหนังสือซึ่งถือว่าน้อยมาก แต่อันที่จริงแล้วไม่น่ามีเลย กับการเรียงหน้าผิดในบทแรก สลับกันหลายหน้ามาก ก็โทษสำนักพิมพ์แล้วกัน เราอาจจะตั้งใจอ่านไปหน่อย ยังดีที่เจอประโยคซ้ำ ๆ ในบทแรกของผู้เขียนที่ว่า “ตายแล้วก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก วนเวียนอยู่แถว ๆ แพรกหนามแดงนี่เอง” มันก็เลยขำตามประสาการอ่านหนังสือพิมพ์ไทย

หากคัดหนังสือดีควรอ่านประจำปีนี้ เพจนี้อาจจะอ่านหลากหลายมาก แต่ดูนี่ซี่.. “แพรกหนามแดง” เป็นอีกเล่มหนึ่งที่จะกลายเป็นหนังสือในดวงใจ