นั่งคุกเข่าคุยกับผู้โดยสารเป็นเรื่องปกติที่ลูกเรือทำอยู่แล้ว แม้แต่ในชั้นประหยัดก็เถอะ แต่เห็นใจกันนิด จะให้ทำอย่างนั้นกับผู้โดยสารทั้งหมดไขข้อเสื่อมกันพอดี ที่เราเห็นกันบ่อย ๆ เพียงแต่โน้มตัวคุย ซึ่งในความคิดของผมก็สุภาพดีพอสมควรแล้วล่ะ

วันหนึ่ง… ผมทำงานคู่กับพี่สจ๊วตที่แก่กว่าผมหลายปี แกถูกเรียกมาแทนแอร์ บุญทำกรรมแต่งให้มาเดินรถอาหารคู่กัน

ตอนแจกถาด… เฮ้ยยยยย พี่แกนั่งคุกเข่าถาม choice ผู้โดยสารว่ะ ถามเสร็จก็ดึงถาดออกไปเสิร์ฟทีละคน ๆๆๆ หมดระยะของแกแล้วก็พยักเพยิดให้ผมดึงรถต่อไป ส่วนแกก็นั่งคุกเข่าเกาะรถอาหารอยู่นั่นแหละ

จนอาหารฝั่งแกหมดจึงลุกขึ้นช่วยผมลากรถกลับเข้าครัว… ผมคิดในใจเฮ้ยพี่แม่งเจ๋งว่ะ คุกเข่าคุย คุกเข่าเสิร์ฟอาหารให้ผู้โดยสารชั้นประหยัดด้วยแข็งแรงจริง ๆ

ตอนเก็บถาด… เฮ้ยยยย พี่แกทำงั้นอีก คุกเข่าเก็บถาดจนรถอาหารเต็ม ผมมีหน้าที่เก็บฝั่งผม และก็คอยดึงรถไปข้างหน้า ส่วนแกก็เกาะรถอาหารเดินเข่า จนแกและผมเก็บถาดเสร็จนั่นแหละ ถึงจะลุกขึ้นยืนช่วยผมลากรถกลับเข้าครัว

ผม >> เฮ้ยพี่เจ๋งว่ะ คุกเข่าเสิร์ฟคุกเข่าเก็บ
พี่สจ๊วต (สมมติว่าชื่อเอ๊ด) >> เจ๋ง hia ไร พี่ลุกขึ้นลุกลงไม่ไหวโว้ย….
ผม >> อ้อ…

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไม่แก่บ้างให้รู้ไป… ตามนั้น