ชิ้นปิ้ง

เรื่องเศร้า ๆ จากบนเครื่องของแอร์เด็กที่สัญญาหมดเมื่ออายุ 45

ให้บริการเสร็จแล้ว ผู้โดยสารบนไฟลท์ดึกก็พากันสลบไสล ลูกเรือส่วนหนึ่งไปพักผ่อน ส่วนหนึ่งก็อยู่เวรพูดคุยอะไรกันไป ผมนั่งคุยกับน้องแอร์รุ่นเด็กคนหนึ่ง ก็คุยกันเรื่อยเปื่อยแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางอยู่หึ่ง ๆ ฟังกันรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง จะคุยเสียงดังก็เกรงจะรบกวนผู้โดยสาร…

น้องแอร์เด็ก >> สัญญาหนูบินได้ถึง 45 หลังจากนั้นยังไม่รู้จะทำอะไรดี
ผม >> วางแผนไว้บ้างหรือยังล่ะ
น้องแอร์เด็ก >> ก็ดู ๆ อยู่ค่ะพี่ ตอนนี้ก็กำลังทำชิ้นปิ้ง
ผม >> อะไรนะ
น้องแอร์เด็ก >> ชิ้นปิ้งพี่

เออเจ๋งว่ะ คิดในใจ ชิ้นปิ้ง ทำอะไรก็ไม่สู้เรื่องของกิน กำไรหลายเท่าเลยทีเดียว มีน้องที่ผมรู้จักทำขนมกินเล่นง่าย ๆ ขายที่ตลาดน้ำอัมพวาวันเสาร์อาทิตย์ ได้กำไรวันละเหยียบหมื่น…

ผม >> แล้วหนูไปเรียนทำชิ้นปิ้งที่ไหน
น้องแอร์เด็ก >> ญาติ ๆ หนูทำชิ้นปิ้งค่ะพี่ พอดีรู้จักคนในด้วย

ผม >> อ่อ เป็นธุรกิจในครอบครัวนี่เอง คงเหมือนลูกชิ้นเนื้อศรีย่าน ทำกันมาหลายชั่วคน… หนูทำแถวไหนล่ะ
น้องแอร์เด็ก >> แถวคลองเตยพี่ แถว ๆ ท่าเรือนั่นแหละ
ผม >> ก็ดีดิ รู้จักคนใน ขายในโรงอาหารของเค้าเลยเหรอ
น้องแอร์เด็ก >> เปล่าพี่ ก็อยู่ข้างนอกแหละ

เออ… แถวนั้นแม่งของกินอร่อย ๆ เยอะ

ผม >> น้ำจิ้มล่ะ สำคัญนะ อร่อยไม่อร่อยพี่ว่ามันอยู่ที่น้ำจิ้ม ลูกชิ้นถ้าเราใช้ของดี ๆ มันก็เหมือน ๆ กัน
น้องแอร์เด็ก >> เอ่อ… น้ำจิ้มเหรอ ก็ต้องมีให้คนในบ้างพี่ ให้เป็น %

บ้านเราก็เป็นงี้ ผมคิดในใจ แค่เปิดร้านเล็ก ๆ ขายชิ้นปิ้งก็ต้องแบ่งกำไรให้คนโน้นคนนี้ด้วย เฮ่อ…

ผม >> แล้วหนูทำชิ้นหมูหรือชิ้นเนื้อ
น้องแอร์เด็ก >> อะไรนะพี่
ผม >> ชิ้นปิ้งหนูน่ะ หมูหรือเนื้อ…

น้องแอร์เด็กเธอหันมามองหน้าผม… งง ๆ คือมองผมอย่างงง ๆ เซ็ง ๆ

น้องแอร์เด็ก >> เอ่อ… ชิปปิ้งพี่ shipping ชิปปิ้ง รับส่งของ พวกนำของเข้านำของออกน่ะพี่ เฮ่อ…พี่นี่ชิ้นปิ้งไรของพี่อะ แล้วเธอก็ลุกเดินหนีฉันไปในเคบิน และหายไปเลย…

อ้าว… ชิปปิ้งเหรอ คุยกันเป็นวรรคเป็นเวร ไอ้เราก็ดันได้ยินเป็นลูกชิ้นปิ้งไปได้ยังไง (วะ) … 555

สรุปคือหูผมยังดีอยู่นะ แต่เสียงเครื่องแม่งดังรบกวนการสนทนาของผมเท่านั้นแหละ… โอเคนะ….