ก่อนไปบินข้ามคืน ผมต้องนอนกลางวันตามปกติ แต่วันนี้นอนหลับไม่เป็นปกติสุขเลย บ่าย 3 กำลังเคลิ้ม ๆ คนฉีดปลวกก็มา กินเวลาไปเกือบชั่วโมง บ่าย 4 บุรุษไปรษณีย์ก็มากดกริ่ง ท้ายสุดผมนอนไปได้เกือบชั่วโมง ใครซักคนมากดออดหน้าบ้านไม่รู้ กำลังงัวเงียเลย…

อาาาาา…. คนใช้พม่าบ้านหลังถัด ๆ ไปนี่เอง เค้ามาทำไมของเค้านะ

น้องพม่า : ขอโท๊ะค่ะ
ผม : มีไรรึเปล่าครับ
น้องพม่า : มาขอใบพูหน่อยค่ะ

อ้อ… มาขอใบชะพลูนี่เอง แรกเริ่มผมปลูกไว้หย่อมเดียว ตอนนี้มันกระจายไปทุกทิศทุกทาง มีเพื่อนบ้านมาขอแบ่งปันบ่อย ๆ รกนักผมก็ฟันทิ้ง แหม มันส่งกลิ่นหอมฉุยไปสามบ้านแปดบ้าน

ผม : ตามสบายครับ เก็บไปเลยเยอะ ๆ เอาไปทำไรเหรอ
น้องพม่า : คุณนาย (หมายถึงเจ้านายเค้าน่ะ) เอาปายทำเมี่ยงคำน่ะ แกงดั้วะ

โอ้… แกงคั่วใบชะพลู แค่ได้ยินก็น้ำลายไหลแล้ว…

ผมปล่อยให้เค้าเก็บตามอัธยาศัย ส่วนตัวก็ขึ้นมานอนต่อ จนตื่นจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ อีคนฉีดปลวกมันสั่งผมนักหนาก่อนไป ว่าช่วงนี้พี่อย่าเพิ่งเก็บใบชะพลูมาทำอะไรกินนะ น้ำก็ไม่ต้องรดซัก 2-3 วัน ผมฉีดยาฆ่าปลวกไว้หมดถังเลยทีเดียว…

….ชิบหายแล้ว มันจะตายกันทั้งบ้านเปล่าวะ?

ต้องการแสดงความคิดเห็น ?

กรุณาใส่ความคิดเห็น!
กรุณาใส่ชื่อ